Słownik terminologiczny

czynność dawania i otrzymywania 수수작용 [Su-su-jak-yong]
Wzajemne oddziaływanie pomiędzy bytami lub elementami jednego bytu, z których jeden zajmuje pozycję podmiotu, a drugi pozycję obiektu. Czynność ta jest źródłem energii oraz pozwala na zjednoczenie podmiotu i obiektu. Aby zaistniała, potrzebna jest wspólna podstawa łącząca podmiot i obiekt oraz jednoczący je wspólny cel.

proces pierwowzór–podział–jedność 정분합작용 [Jeong-bun-hap-jak-yong]
Trójstopniowy proces, w wyniku którego dwa byty biorą swój początek z Boga, oddzielnie manifestują się i ostatecznie łączą się w jedno poprzez czynność dawania i otrzymywania.

umysł pierwotny 본심 [Bon-sim]
Wewnętrzny aspekt sumienia, dany przez Boga, który zawsze dąży do absolutnego dobra.

trzy błogosławieństwa 삼대 축복 [Sam-dae Chuk-bok]
Dar Boga dla człowieka, błogosławieństwa płodności, rozmnażania i panowania nad stworzeniem, umożliwiające osiągnięcie pozycji dziecka Boga.

cel trzech obiektów 삼대상목적 [Sam-dae-sang-mok-jeok]
Osiągnięcie pozycji podmiotu wobec 3 obiektów, które razem z podmiotem składają się na podstawę czterech pozycji.

dwoiste przymioty 이성성상 [I-seong-seong-sang]
Dwoiste aspekty obecne w całym stworzeniu pochodzące od analogicznych atrybutów Boga, a w szczególności są to wewnętrzna natura i forma zewnętrzna oraz jang (męskość) i jin (żeńskość).

upadek fizyczny 육적 타락 [Yuk-jeok Ta-rak]
upadek duchowy 영적 타락 [Yeong-jeok Ta-rak]
Druga faza upadku człowieka, która wyraziła się poprzez przedwczesny oraz niezakotwiczony w Bogu stosunek seksualny między Ewą i Adamem, który odbył się bez błogosławieństwa Boga. Doprowadził on do połączenia Ewy i Adama więzami krwi, a w konsekwencji do połączenia upadłego anioła i Adama więzami krwi.
upadek duchowy – Pierwsza faza upadku człowieka, która wyraziła się poprzez całkowicie sprzeczny z Zasadą stosunek seksualny między Lucyferem i Ewą. Doprowadził on do połączenia Ewy i upadłego anioła więzami krwi.

Serce Boga 심정 [Sim-jeong]
Wewnętrzna natura Boga, źródło emocji, intelektu i woli, niepowstrzymywalny impuls do obdarzania świata, a w szczególności człowieka prawdziwą miłością.

warunek odszkodowania 탕감조건 [Tang-gam-jo-geon]
Dobrowolny czyn ofiarowywany przez człowieka, motywowany chęcią odbudowania relacji miłości z Bogiem i odzyskania pierwotnej pozycji dziecka Boga utraconej na skutek wcześniej popełnionego błędu.

opatrzność zapoczątkowania 출발을 위한 섭리 [Chul-bal-eul Wi-han Seop-ri]
Poprzez opatrzność zapoczątkowania Bóg przedstawia innym ludziom osobę, którą wybrał do wypełnienia misji. Przykładem mogą być cuda dokonane przez Mojżesza i Jezusa. Odpowiedzialnością pozostałych ludzi jest wówczas rozpoznanie tych znaków i zjednoczenie się z osobą wybraną przez Boga. Gdy ta podstawa zaufania zostanie ustanowiona, opatrzność zapoczątkowania zostaje pomyślnie wypełniona i Bóg może zacząć działać poprzez tę osobę.

droga odnowy, wzorcowa droga 노정 [No-jeong]
Wytyczona droga postaci centralnych opatrzności odnowy (w szczególności Jakuba, Mojżesza i Jezusa), która otwiera się przed opatrznością na nowe wymiary i staje się wzorcem do naśladowania dla innych ludzi.

warunek oddzielenia się od szatana oparty o liczbę czterdzieści 40일 사탄 분립기대 [Sa-sip-il Sa-tan Bun-rip-gi-dae]
Na przestrzeni historii opatrzności odnowy zrozumienie Słowa Bożego pogłębiało się etapami. Abel, Noe i Abraham musieli jeszcze składać ofiary symboliczne, aby okazać pragnienie oddzielenia się od szatana, lecz w przypadku Mojżesza warunek ten uległ zmianie. Mógł on ustanowić podstawę wiary jedynie przez posłuszeństwo Słowu Bożemu w czasie wypełniania warunku oddzielenia się od szatana opartego o liczbę czterdzieści. Odtąd obiekt ofiarny w zastępstwie Słowa nie był już potrzebny.

dni ostatnie 말세 [Mal-se]
Nazywane też „końcem świata”, okres w historii, kiedy upadły świat szatana ulega przemianie w idealny świat Boga, a piekło na ziemi jest wypierane przez powstające Królestwo Niebieskie. Dni ostatnie nie są czasem strachu, katastrofy i unicestwienia świata, lecz są to dni radości, w których zostaną spełnione nieziszczalne dotąd nadzieje i pragnienia ludzkości.

czynnik życia (element życia) 생소 [Saeng-so]
Miłość i prawda płynąca od Boga, niezbędny do rozwoju osoby duchowej.

czynnik witalny (element witalny) 생력요소 [Saeng-ryeok-yo-so]
Element dostarczany przez osobę fizyczną osobie duchowej, niezbędny do rozwoju osoby duchowej i zależny od jakości naszych poczynań: dobre poczynania wytwarzają dobry czynnik witalny, co prowadzi do rozwoju zdrowej osoby duchowej, złe poczynania wytwarzają zły czynnik witalny, co prowadzi do deformowania osoby duchowej.

duchowy czynnik życia (element duchowy) 생령요소 [Saeng-ryeong-yo-so]
Element dostarczany przez osobę duchową osobie fizycznej. Jeżeli jest dobry, to przynosi radość i dodaje energii, jeżeli jest zły, to przynosi rozpacz i wysysa energię. Może wpływać na stan zdrowia ciała.

obrazowy 형상 [Hyeong-sang]
(patrz symboliczny – obrazowy – rzeczywisty)

energia
(patrz pierwotna energia uniwersalna)

pierwotna energia uniwersalna 만유원력 [Man-yu-won-ryeok]
Podstawowa energia istnienia Boga. Źródło wszystkich energii i sił, które umożliwiają istnienie całemu stworzeniu.

piekło 지옥 [Ji-ok]
Sfera świata duchowego zamieszkała przez duchy ludzi najbardziej oddalonych od Boga

Epoka Starego Testamentu 구약시대 [Gu-yak-si-dae]
Epoka (2000 lat biblijnych), która rozpoczyna się przymierzem między Bogiem a Abrahamem i trwa aż do przyjścia mesjasza, Jezusa Chrystusa.

Epoka Nowego Testamentu 신약시대 [Sin-yak-si-dae]
Epoka (2000 lat), która rozpoczyna się przyjściem Jezusa i trwa aż do Powtórnego Przyjścia Chrystusa.

Epoka Spełnionego Testamentu 성약시대 [Seong-yak-si-dae]
Epoka, która rozpoczyna się Powtórnym Przyjściem mesjasza i trwa aż do pełnego urzeczywistnienia Królestwa Bożego na ziemi i w niebie.

duch lub istota duchowa 영인 [Yeong-in]
Wszystkie istoty świata duchowego, na wszystkich poziomach, to znaczy ludzie, którzy przeszli do świata duchowego, a także aniołowie. Ducha na etapie kształtowania nazywa się „duchem ukształtowanym”, na etapie wzrastania „duchem żywym”, a na etapie doskonalenia „duchem boskim” (patrz też świat bezcielesny)

– duch ukształtowany 영형체 [Yeong-hyeong-che]
Człowiek, który podczas życia na ziemi przeszedł przez pierwszy etap okresu wzrostu („etap kształtowania”) i na tym samym poziomie przeszedł do świata duchowego. W ciągu dwóch tysięcy lat od Abrahama do Jezusa ludzie mogli zmartwychwstać do poziomu duchów ukształtowanych dzięki Słowu Starego Testamentu.

– duch żywy 생명체 [Saeng-myeong-che]
Człowiek, który podczas życia na ziemi przeszedł przez drugi etap okresu wzrostu („etap wzrastania”) i na tym samym poziomie przeszedł do świata duchowego. W ciągu dwóch tysięcy lat od Jezusa do Powtórnego Przyjścia ludzie mogli zmartwychwstać do poziomu duchów żywych dzięki Słowu Nowego Testamentu.

– duch boski 생령체 [Saeng-ryeong-che]
Człowiek, który dzięki swojemu życiu na ziemi mógł przejść przez trzeci etap okresu wzrostu („etap doskonalenia”) i na tym samym poziomie przeszedł do świata duchowego. Duch osiąga dojrzałość jako duch boski, kiedy osoba duchowa i osoba fizyczna jednoczą się w doskonałej czynności dawania i otrzymywania w ześrodkowaniu na Bogu i ustanawiają podstawę czterech pozycji. Duch boski potrafi dokładnie odczuwać i postrzegać każdą rzeczywistość świata duchowego. W okresie, w którym po Powtórnym Przyjściu Chrystusa opatrzność odnowy ma zostać dopełniona, ludzie będą mogli dostąpić pełnego zmartwychwstania do poziomu duchów boskich dzięki Słowu Spełnionego Testamentu.

podstawa czterech pozycji 사위기대 [Sa-wi-gi-dae]
Zasadnicza podstawa istnienia wszystkich bytów, która generuje wszystkie siły potrzebne do życia. Podstawa dla wypełnienia Bożego celu stworzenia. Ustanawiana przez pierwowzór, podzielone podmiot i obiekt oraz ich jedność.

podstawa przyjęcia mesjasza 메시아를 위한 기대 [Me-si-a-reul Wi-han Gi-dae]
Ogół warunków potrzebnych do wypełnienia, aby otworzyć możliwość przyjścia mesjasza na ziemię. Składa się z podstawy wiary i podstawy wcielenia.

podstawa wiary 믿음의 기대 [Mit-eum-ui Gi-dae]
Zbiór warunków potrzebnych do wypełnienia przez ludzi, aby zapłacić odszkodowanie za brak wiary Adama i Ewy w słowo Boże w ogrodzie Eden. Wymaga, by wybrana postać centralna stanęła w pozycji Adama i Ewy i zademonstrowała wiarę w słowo Boga przez określony okres czasu. Pierwszy etap budowy podstawy przyjęcia mesjasza.

podstawa wcielenia 실체기대 [Sil-che-gi-dae]
Zbiór warunków potrzebnych do wypełnienia przez ludzi, aby zapłacić odszkodowanie za skażenie pierwotnej natury Adama i Ewy w ogrodzie Eden i przekształcenie jej w upadłą naturę. Wymaga, by postać centralna stanęła w pozycji Adama i Ewy, a inna osoba, albo grupa ludzi stanęła w pozycji archanioła, a następnie obie strony zjednoczyły się w ześrodkowaniu na Bogu, pokonując upadłą naturę. Drugi etap budowy podstawy przyjęcia mesjasza.

forma zewnętrzna 형상 [Hyeong-sang]
Jeden z dwoistych przymiotów, widzialny, zewnętrzny aspekt każdego stworzenia, będący wyrażeniem wewnętrznej natury, kształt, struktura, odzwierciedlenie natury. W przypadku Boga jest to pierwotna energia uniwersalna, w przypadku stworzenia są to na przykład ciało człowieka i ciało zwierząt.

hebraizm 히브리사상 [Hi-beu-ri-sa-sang]
Kultura wywodząca się z epoki religijnej, która rozpoczęła się od oddawania czci jedynemu Bogu przez Abrahama i była kontynuowana w wierze i życiu religijnych Żydów. – Nie należy mylić tego pojęcia z terminem „hebraizm” używanym w językoznawstwie, który oznacza wyrażenia, zwroty lub cechy stylu zapożyczone z języka hebrajskiego.

hellenizm 헬라사상 [Hel-la-sa-sang]
Kultura, która rozwinęła się w śródziemnomorskim świecie Greków (Hellenów) od czasów Aleksandra Wielkiego aż do epoki cesarzy rzymskich i wyrażała się w ich sztuce, filozofii, literaturze, systemie politycznym i nauce. W epoce renesansu odrodzenie hellenizmu wywarło ogromny wpływ na życie intelektualne i duchowe Zachodu.

osoba duchowa (duch) 영인체 [Yeong-in-che]
Część istoty ludzkiej, żyjąca w świecie bezcielesnym, której wewnętrzną naturą jest umysł duchowy, a zewnętrzną formą jest ciało duchowe. Nie ograniczona czasem i przestrzenią. Cechuje ją brak śmierci i wieczność życia. Ostateczna docelowa forma istnienia człowieka w wieczności. Rozwija się, gdy dostarcza się jej element witalny i element życia. Jej wrażliwość rozwija się dzięki wzajemnej relacji z osobą fizyczną podczas życia na ziemi.

niezgodny z Zasadą 비원리적 [Bi-won-ri-jeok]
Określenie czynów i działań, które zmierzają do celu przeciwnego Bożemu celowi stworzenia. (patrz grzech)

indywidualne ucieleśnienie prawdy 개성진리체 [Gae-seong-jin-ri-che]
Każdy stworzony byt ucieleśnia w niepowtarzalny sposób pewien aspekt Bożej prawdy. Wszechświat składa się z niezliczonych indywidualnych ucieleśnień prawdy, powiązanych ze sobą wzajemnie według określonego porządku, od najniższego poziomu do najwyższego. Wśród nich najwyższy poziom zajmują ludzie.

odwrócenie porządku panowania 주관성 전도 [Ju-gwan-seong Jeon-do]
Pierwotny porządek panowania wychodzi od Boga, następnie obejmuje człowieka, a na końcu aniołów. Przez upadek anioł, wbrew Zasadzie, zapanował nad człowiekiem i przeciwstawił się Bogu. Boska Zasada nazywa to zjawisko odwróceniem porządku panowania. Jest to jedna z cech upadłej natury.

wolność 자유 [Ja-yu]
Pojęcie to należy bardzo wyraźnie odróżnić od „swawoli”, która może się pojawić na skutek wolnej woli. Wolność jest owocem odpowiedzialnych czynów człowieka, który wypełnił Boży cel stworzenia zgodnie z Jego Zasadą. Dopiero na tej podstawie człowiek może się rozwijać w pełnej wolności.

rodowód Boga 하나님의 혈통 [Ha-na-nim-ui Hyeol-tong]
rodowód szatana 사탄의 혈통 [Sa-tan-ui Hyeol-tong]
Jako potomkowie naszych rodziców, dziadków i jeszcze dalszych przodków dziedziczymy ich szczególne cechy i przymioty w wymiarze fizycznym i duchowym. Naszym pierwszym Rodzicem jest nasz Niebiański Rodzic — Bóg. Powinniśmy odziedziczyć Jego cechy i wyrażać je w naszym życiu. Jednak upadek Adama i Ewy doprowadził do dramatycznego zerwania więzi między Bogiem a Jego dziećmi, a tym samym do utraty rodowodu Boga. Poprzez więź z szatanem Adam i Ewa utworzyli zarazem nowy rodowód (patrz J 8:44: „Wy macie diabła za ojca i chcecie spełniać pożądania waszego ojca”). Od czasu upadku wszyscy upadli ludzie należą do tego rodowodu zła i przekazują to dziedzictwo (patrz grzech pierworodny) kolejnym pokoleniom. Bóg pragnie wyzwolić nas z szatańskiego rodowodu i ponownie włączyć nas do Swojego rodowodu.

kosmos 천주 [Cheon-ju]
Całe dzieło stworzenia Boga, czyli świat fizyczny i świat duchowy.

zasługi wieku 시대적인 혜택 [Si-dae-jeok-in Hye-taek]
Na przestrzeni historii opatrzności odnowy wiele spośród osób, którym powierzono misję, starało się z całą szczerością i wiarą urzeczywistnić Wolę Boga. Nawet jeśli nie zdołały wypełnić swojego zadania, ich oddanie poszerzało podstawę, na której kolejne pokolenia mogły nawiązać więź serca z Bogiem. W opatrzności odnowy podstawę tę nazywamy „zasługami wieku”. Zasługi wieku wzrastały proporcjonalnie do podstawy serca ustanowionej przez proroków, mędrców i sprawiedliwych, którzy żyli przed nami.

mikrokosmos 소우주 [So-u-ju]
Wszechświat został stworzony na wzór człowieka, który sam jest obrazem dwoistych przymiotów Boga. Dlatego każdy człowiek zawiera w sobie istotę wszystkich rzeczy. Jest więc mikrokosmosem wszechświata.

świat cielesny (fizyczny) 지상 [Ji-sang]
świat bezcielesny (duchowy) 영계 [Yeong-gye]
Rzeczywisty, substancjalny świat, który można postrzegać za pomocą zmysłów fizycznych. Wymiar, w którym żyją osoby fizyczne ludzi oraz fizyczna część stworzenia. Jest w pozycji obiektu w stosunku do świata bezcielesnego.
świat bezcielesny – Rzeczywisty, bezgraniczny, substancjalny świat, który można postrzegać za pomocą zmysłów duchowych. Wymiar, w którym żyją osoby duchowe ludzi oraz duchowa część stworzenia. Jest w pozycji podmiotu w stosunku do świata cielesnego.

upadła natura 타락성 [Ta-rak-seong]
Zdeformowana pierwotna natura człowieka, która pojawiła się w trakcie upadku w człowieku na bazie uczuć i czynów Lucyfera, Adama i Ewy, a następnie została przekazana wszystkim potomkom Adama i Ewy.

wewnętrzna natura 성상 [Seong-sang]
forma zewnętrzna 형상 [Hyeong-sang]
Jeden z dwoistych przymiotów, niewidzialny, wewnętrzny aspekt każdego stworzenia, który określa jego unikalne cechy, jakość i kierunek rozwoju. W przypadku Boga jest to Jego Serce, w przypadku stworzenia są to na przykład umysł człowieka i instynkt zwierząt.
forma zewnętrzna – Jeden z dwoistych przymiotów, widzialny, zewnętrzny aspekt każdego stworzenia, będący wyrażeniem wewnętrznej natury, kształt, struktura, odzwierciedlenie natury. W przypadku Boga jest to pierwotna energia uniwersalna, w przypadku stworzenia są to na przykład ciało człowieka i ciało zwierząt.

pierwotna natura 본성 [Bon-seong]
Istota człowieka zaszczepiona w nim przez Boga. Pierwotna natura nie mogła się dotąd w pełni rozwinąć, ponieważ pierwsi przodkowie, Adam i Ewa, przez swój upadek utracili żywą więź z naszym źródłem — Bogiem.

obiekt ofiarny 조건물 [Jo-geon-mul]
Upadek pokazuje, że człowiek okazał nieposłuszeństwo Bożemu przykazaniu. Słowo zostało utracone. Człowiek nie był już zdolny do jego przyjęcia, zrozumienia i ucieleśnienia. Natomiast rzeczy stworzone pozostały zgodne z pierwotnym celem Boga. Dlatego, aby powrócić do Boga, człowiek musiał najpierw ustanowić warunek, ofiarowując Mu rzeczy stworzone. Rzeczy te nazywane są obiektami ofiarnymi (np. ofiary ze zwierząt składane przez Abrahama, arka Noego itd.).

raj 낙원 [Nak-won]
Sfera w świecie duchowym przeznaczona dla tych, którzy wierząc w Boga podczas swojego ziemskiego życia osiągnęli poziom Adama i Ewy przed upadkiem. Jest to najwyższa sfera, którą można osiągnąć bez wybaczenia grzechu pierworodnego.

obiekt 대상 [Dae-sang]
podmiot 주체 [Ju-che]
Partner inicjujący w czynności dawania i otrzymywania. Pozycje podmiotu i obiektu nie różnią się wartością i zajmujące je istoty mogą zamieniać się tymi pozycjami.

grzech 죄 [Joe]
Każda myśl, czyn lub zaniechanie, które narusza niebiańskie prawo oraz nawiązuje czynność wzajemnej wymiany z szatanem. Można wyróżnić cztery rodzaje grzechu: grzech pierworodny, grzech dziedziczny, grzech zbiorowy, grzech osobisty.

grzech pierworodny 원죄 [Won-joe]
Grzech duchowego i fizycznego upadku popełnionego przez Adama i Ewę. Jest on wtopiony w nasz rodowód i stanowi korzeń wszystkich pozostałych grzechów. Może być usunięty tylko przez mesjasza.

grzech dziedziczny 유전적 죄 [Yu-jeon-jeok Joe]
Grzech naszych przodków, który dziedziczymy poprzez więzy krwi.

grzech zbiorowy 연대적 죄 [Yeon-dae-jeok Joe]
Grzech grupy etnicznej, rodowej lub wspólnoty narodowej. Obciąża on człowieka poprzez samą przynależność do danej wspólnoty, narodu czy państwa, nawet jeżeli sam go nie popełnił, ani nie odziedziczył go po przodkach.

– grzech osobisty 자범죄 [Ja-beom-joe]
Rodzaj grzechu popełnianego indywidualnie przez każdego z nas.

dojrzałość, doskonałość 완성 [Wan-seong]
Osiągnięcie przez istotę stworzoną założonego przez Stwórcę celu stworzenia. Człowiek osiąga doskonałość, jeżeli osiąga jedność z Bogiem w miłości.

okres wzrostu 성장기간 [Seong-jang-gi-gan]
Dany przez Boga okres niezbędny do osiągnięcia pełni (dojrzałości). Dla człowieka przejście przez ten okres wymaga wypełnienia osobistej odpowiedzialności. Jest dzielony na 3 etapy: kształtowania, wzrastania i spełnienia. Jest nazywany sferą pośredniego panowania Boga poprzez Zasadę, w przeciwieństwie do sfery bezpośredniego panowania Boga, która jest osiągana po przejściu okresu wzrostu.

osoba fizyczna (ciało) 육신 [Yuk-sin]
osoba duchowa (duch) 영인체 [Yeong-in-che]
Część istoty ludzkiej, żyjąca w świecie cielesnym, której wewnętrzną naturą jest umysł fizyczny, a zewnętrzną formą jest ciało fizyczne. Ograniczona czasem i przestrzenią. Cechuje ją tymczasowość wyrażona w cyklu narodzin i śmierci, któremu w naturalny sposób wszyscy podlegamy. Niezbędna do rozwoju osoby duchowej. Rozwija się automatycznie zgodnie z prawami przyrody, gdy dostarcza się jej pokarm, wodę, ciepło i światło.
osoba duchowa – Część istoty ludzkiej, żyjąca w świecie bezcielesnym, której wewnętrzną naturą jest umysł duchowy, a zewnętrzną formą jest ciało duchowe. Nie ograniczona czasem i przestrzenią. Cechuje ją brak śmierci i wieczność życia. Ostateczna docelowa forma istnienia człowieka w wieczności. Rozwija się, gdy dostarcza się jej element witalny i element życia. Jej wrażliwość rozwija się dzięki wzajemnej relacji z osobą fizyczną podczas życia na ziemi.

pozycja pośrednia 중간 위치 [Jung-gan Wi-chi]
Pozycja każdego człowieka po upadku, w której jest on powiązany więzami krwi zarówno z Bogiem, jak i z szatanem. Pozycja ta uniemożliwia bezpośrednie oddziaływanie Boga na człowieka, dopóki człowiek nie podejmie kroków w kierunku Boga.

Boska Zasada, Zasada 원리 [Won-ri]
Nauczanie przekazane przez wielebnego Sun Myung Moon’a o Bogu, człowieku i świecie stworzonym, o zasadach rządzących światem, o przyczynie, sposobie i skutkach pojawienia się zła w świecie, o Opatrzności Bożej, jej przebiegu i zasadach powrotu człowieka do Boga.

opatrzność odnowy przez odszkodowanie 탕감복귀섭리 [Tang-gam-bok-gwi-seop-ri]
Działanie Boga i człowieka zmierzające do odwrócenia upadku i przywrócenia istot ludzkich do pierwotnego, nieupadłego stanu, tak aby mogły osiągnąć pierwotny cel stworzenia.

odpowiedzialność, osobista odpowiedzialność człowieka 책임분담 [Chaek-im-bun-dam]
Dar Boga umożliwiający człowiekowi wypełnienie celu stworzenia i współudział w akcie stworzenia poprzez stworzenie samego siebie. Niezbędna do istnienia wolnej woli człowieka, niemożliwa bez wolności, umożliwia dokonywanie wyborów.

odnowa przez odszkodowanie 탕감복귀 [Tang-gam-bok-gwi]
Proces przywracania pierwotnej pozycji lub pierwotnego stanu poprzez spełnienie warunków nazywamy „odnową przez odszkodowanie”, a sam warunek — „warunkiem odszkodowania”. (patrz opatrzność odnowy przez odszkodowanie; warunek odszkodowania)

zmartwychwstanie 부활 [Bu-hwal]
Proces powrotu ze spowodowanej przez upadek śmierci duchowej do życia duchowego. Ponieważ upadek doprowadził do śmierci ducha, więc zmartwychwstanie dotyczy także ducha.

Królestwo Niebieskie, niebo 천국 [Cheon-guk]
Idealny świat obejmujący zarówno sferę fizyczną jak i duchową, przepełniony miłością i obecnością Boga, radością i szczęściem, gdzie każdy spełni trzy błogosławieństwa dane przez Boga człowiekowi. W konsekwencji upadku warunkiem koniecznym, ale niewystarczającym do wejścia do Królestwa Niebieskiego jest wybaczenie grzechu pierworodnego.

Królestwo Boże 천국 [Cheon-guk]
(patrz Królestwo Niebieskie, niebo)

Duch Święty 성신 [Seong-sin]
Boska Zasada określa Ducha Świętego jako żeńskie dopełnienie Jezusa, wyłącznie w wymiarze duchowym. Jest to duch pocieszenia i miłości (Dz 9:31; Rz 5:5).

Seong-sang – Hyeong-sang 성상 – 형상 [Seong-sang – Hyeong-sang]
Te dwa koreańskie terminy oznaczają dwoiste przymioty: naturę wewnętrzną i formę zewnętrzną. Seong-sang oznacza naturę wewnętrzną, która przybiera kształt w hyeong-sang. Tak więc duch człowieka jest jego seong-sang, a jego ciało jest jego hyeong-sang (patrz dwoiste przymioty; wewnętrzna natura).

trzy etapy okresu wzrostu 성장기간의 3단계 [Seong-jang-gi-gan-ui Sam-dan-gye]
W okresie wzrostu każdy byt przechodzi przez trzy kolejne etapy.

– etap kształtowania 소생기 [So-saeng-gi]
„Etap kształtowania” jest pierwszym z etapów okresu wzrostu; w jego trakcie przymioty bytu powstają i nabierają kształtu.

– etap wzrastania 장성기 [Jang-seong-gi]
„Etap wzrastania” jest drugim z etapów okresu wzrostu; w jego trakcie przymioty nabyte na „etapie kształtowania” rozwijają się, aby ostatecznie osiągnąć doskonałość na „etapie doskonalenia”.

– etap doskonalenia 완성기 [Wan-seong-gi]
Etap doskonalenia jest trzecim z etapów okresu wzrostu; w jego trakcie przymioty nabyte na etapie kształtowania i rozwinięte na etapie wzrastania zostają doprowadzone do spełnienia i doskonałości.

rzeczywisty 실체 [Sil-che]
(patrz symboliczny – obrazowy – rzeczywisty)

symboliczny – obrazowy – rzeczywisty 상징 - 형상 - 실체 [Sang-jing - Hyeong-sang - Sil-che]
W Biblii, dla lepszego zrozumienia, wiele faktów przedstawionych jest w sposób „symboliczny”. I tak drzewo symbolizuje człowieka, który wzrasta, a następnie wydaje owoce i się rozmnaża. Ogień na przykład symbolizuje Słowo Boże, które spala wszystko, co fałszywe i złe, a pozostawia jedynie to, co prawdziwe i wartościowe. Oprócz tego istnieją czyny symboliczne, np. złożenie ofiary symbolicznej czy odnowa symboliczna, ponieważ rzeczywista odnowa człowieka nie była lub nie jest jeszcze możliwa. Całe epoki mogą symbolicznie przedstawiać Królestwo Boże. Poziom symboliczny odpowiada etapowi kształtowania w okresie wzrostu. „Obrazowe” może być zachowanie, czyn lub epoka, gdy zamierzony cel zostaje ukazany przynajmniej w postaci obrazu, alegorii lub przypowieści. Świątynia w Jerozolimie była na przykład obrazem Jezusa, zanim mógł on przyjść rzeczywiście, zgodnie z pierwotnym planem. Poziom obrazowy odpowiada etapowi wzrastania w okresie wzrostu. „Rzeczywiste” jest zachowanie, czyn lub epoka, w których dokonuje się lub przejawia dokładnie to, co było zamierzone od początku. Poziom rzeczywisty odpowiada etapowi doskonalenia w okresie wzrostu.

typ Abla 아벨형 [A-bel-hyeong]
Drugi syn Adama i Ewy, który jako pierwszy człowiek w opatrzności reprezentował stronę Boga. Zasada nazywa Ablem człowieka reprezentującego stronę Boga, którego odpowiedzialnością jest podążanie za Bogiem i kochanie Kaina.

typ Kaina 가인형 [Ga-in-hyeong]
Pierwszy syn Adama i Ewy, który jako pierwszy człowiek w opatrzności reprezentował stronę szatana. Zasada nazywa Kainem człowieka reprezentującego stronę szatana, którego odpowiedzialnością jest podążanie za Ablem i uczenie się drogi Boga od niego.

prawda 진리 [Jin-ri]
Na skutek upadku człowiek utracił prawdę i popadł w stan niewiedzy. Od tamtej pory ludzie poszukują prawdy wewnętrznej za pośrednictwem religii. Wyraża się to w pytaniach takich jak: Skąd przychodzimy? Dokąd zmierzamy? W jakim celu zostaliśmy stworzeni? – Za pośrednictwem nauki ludzie mają nadzieję znaleźć odpowiedzi dotyczące prawdy zewnętrznej: Jak funkcjonuje wszechświat?

Wola Boga 하나님의 뜻 [Ha-na-nim-ui Tteut]
Wola Boga to Jego niezłomne postanowienie urzeczywistnienia Jego planu stworzenia. Jego Wola ma charakter absolutny. Wypływa z Jego Serca i zmierza do urzeczywistnienia Jego miłości. Ponieważ Wola Boga może zostać urzeczywistniona tylko wspólnie z człowiekiem, w ciągu historii odnowy musiała być przekazywana od jednej osoby odpowiedzialnej za Wolę Boga do kolejnej, aż do jej całkowitego wypełnienia.

jang (męskość) - jin (żeńskość) 양 - 음 [Yang - Eum]
Jeden z dwoistych przymiotów, wzajemnie dopełniający się z jin (żeńskością) aspekt każdego bytu, nie noszący cech wartościowania, przejawiający się np. w plusowości.
jin – Jeden z dwoistych przymiotów, wzajemnie dopełniający się z jang (męskością) aspekt każdego bytu, nie noszący cech wartościowania, przejawiający się np. w minusowości.

anioł 천사 [Cheon-sa]
Stworzona przez Boga istota duchowa nieposiadająca osoby fizycznej. Aniołowie zostali stworzeni przed ludźmi, aby służyć im i wspierać ich w osiągnięciu celu stworzenia.

ciało duchowe 영체 [Yeong-che]
Forma zewnętrzna osoby duchowej, poprzez 5 zmysłów duchowych (wzrok, słuch, smak, dotyk, powonienie) może postrzegać świat bezcielesny. Nie podlega śmierci, lecz istnieje wiecznie.

ciało fizyczne 육체 [Yuk-che]
Forma zewnętrzna osoby fizycznej, poprzez 5 zmysłów fizycznych (wzrok, słuch, smak, dotyk, powonienie) może postrzegać świat cielesny. Podlega śmierci.

dobro 선 [Seon]
Czyn lub jego skutek, który służy realizacji Bożego celu stworzenia poprzez budowanie podstawy czterech pozycji ześrodkowanej na Bogu.

drugie błogosławieństwo 제2축복 [Je-i-chuk-bok]
Dar Boga dla człowieka w postaci możliwości utworzenia idealnej rodziny, społeczeństwa i świata poprzez osiągnięcie pomiędzy mężem i żoną jedności ześrodkowanej na Bogu i prawdziwej miłości. Zawiera w sobie wymiar pomnażania i wychowywania dzieci.

drzewo poznania dobra i zła 선악을 알게 하는 나무 [Seon-ak-eul Al-ge Ha-neun Na-mu]
Symbol kobiety, która w pełni zrealizowała ideał stworzenia — doskonałej Ewy.

drzewo życia 생명나무 [Saeng-myeong-na-mu]
Symbol mężczyzny, który w pełni zrealizował ideał stworzenia — doskonałego Adama.

eschatologia 종말론 [Jong-mal-ron]
Ostateczne losy człowieka i świata.

jin (żeńskość) 음 [Eum]
Jeden z dwoistych przymiotów, wzajemnie dopełniający się z jang (męskością) aspekt każdego bytu, nie noszący cech wartościowania, przejawiający się np. w minusowości.

Kanaan 가나안 [Ga-na-an]
Ziemia obiecana przez Boga Izraelitom — symbol miejsca, gdzie Bóg może błogosławić człowiekowi po tym, jak ten oddzieli się od szatana.

mesjasz 메시아 [Me-si-a]
Z hebrajskiego — osoba „namaszczona”, król. Słowo „Chrystus” jest greckim tłumaczeniem tego hebrajskiego terminu. Mesjasz przychodzi jako nowy Adam, aby wypełnić cel Bożego dzieła zbawienia, czyli osiągnąć doskonałość jako człowiek, założyć doskonałą rodzinę i ustanowić wraz z innymi ludźmi Królestwo Niebieskie na ziemi poprzez wybaczenie grzechu pierworodnego i poprowadzenie ludzkości do osiągnięcia ideału.

naród wybrany, Izrael 선민 [Seon-min]
Naród lub inaczej określona grupa ludzi wybrana przez Boga do zrealizowania centralnego nurtu opatrzności.

obłoki 구름 [Gu-reum]
W opisie Dni Ostatnich — symbol świata wolnego od grzechu.

ogień 불 [Bul]
W opisie Dni Ostatnich — symbol słowa Bożego.

owoc z drzewa poznania dobra i zła 선악과 [Seon-ak-gwa]
Symbol miłości seksualnej Ewy, jego zerwanie lub spożycie symbolizuje akt miłości seksualnej.

pierwsze błogosławieństwo 제1축복 [Je-il-chuk-bok]
Dar Boga dla człowieka w postaci możliwości udoskonalenia swojego charakteru poprzez zjednoczenie umysłu i ciała w ześrodkowaniu na Bogu.

postać centralna 중심인물 [Jung-sim-in-mul]
Osoba wyznaczona do zbudowania podstawy wiary, a następnie reprezentująca stronę Adama i Ewy podczas budowania podstawy wcielenia.

reinkarnacja 윤회 [Yun-hoe]
Rozpowszechnione wierzenie, że dusza człowieka może ponownie wrodzić się w inne ciało i przeżyć kolejne życie w świecie fizycznym. Boska Zasada tłumaczy, że rozumiana w ten sposób reinkarnacja nie istnieje. Zjawiska, które wydają się świadczyć o niej, polegają na przychodzeniu duchów ludzi, którzy odeszli do świata duchowego do ludzi żyjących w świecie fizycznym. W takim przypadku poprzez duchową komunikację duchy te są w stanie przekazywać informacje w inny sposób, niedostępne ludziom żyjącym w świecie fizycznym. Wiara w reinkarnację może doprowadzić do dobrowolnego podporządkowania się obcemu duchowi i całkowitego zdominowania naszego życia przez niego ze szkodą dla naszego osobistego rozwoju.

sumienie 양심 [Yang-sim]
Głos umysłu, który dzięki swojej wrodzonej naturze zawsze kieruje nas ku temu, co uważamy za dobre. Na skutek upadku i utracenia absolutnego standardu dobra różni się pomiędzy ludźmi, co powoduje konflikty nawet między zwolennikami życia zgodnego z sumieniem.

szatan 사탄 [Sa-tan]
Nazwa, którą obdarzono Lucyfera po upadku człowieka, gdy poprzez grzech pierworodny i upadłą naturę powstały więzy krwi pomiędzy nim a ludźmi, i stał się tymczasowym władcą człowieka, a poprzez niego świata stworzonego.

śmierć 죽음 [Juk-eum]
Posiada dwa znaczenia. Gdy dotyczy ciała, oznacza ustanie funkcji fizjologicznych osoby fizycznej. Gdy dotyczy ducha, oznacza opuszczenie sfery Bożej miłości i pozostawanie pod władzą szatana.

świat bezcielesny (duchowy) 무형세계 [Mu-hyeong-se-gye]
Rzeczywisty, bezgraniczny, substancjalny świat, który można postrzegać za pomocą zmysłów duchowych. Wymiar, w którym żyją osoby duchowe ludzi oraz duchowa część stworzenia. Jest w pozycji podmiotu w stosunku do świata cielesnego.

tożsamości czasu 동시성 [Dong-si-seong]
Podobieństwa sytuacji i wydarzeń w dwóch różnych epokach historycznych wynikające z Bożej opatrzności odnowy w zakresie budowy podstawy przyjęcia mesjasza.

trzecie błogosławieństwo 제3축복 [Je-sam-chuk-bok]
Dar Boga dla człowieka w postaci możliwości zapanowania w idealny sposób nad światem natury poprzez osiągnięcie ześrodkowanej na Bogu jedności pomiędzy człowiekiem i stworzeniem.

umysł duchowy 생심 [Saeng-sim]
Wewnętrzna natura osoby duchowej, kieruje ciałem duchowym. Wyraża serce człowieka i jego tęsknotę za dobrem, prawdą i pięknem. Miejsce przebywania Boga w człowieku.

umysł fizyczny 육심 [Yuk-sim]
Wewnętrzna natura osoby fizycznej, kieruje ciałem fizycznym, aby podtrzymać funkcje konieczne do przeżycia, ochrony i rozmnażania. Analogiczny do instynktu u zwierząt.

upadek człowieka 인간의 타락 [In-gan-ui Ta-rak]
Oddzielenie Adama i Ewy od Boga, nawiązanie sprzecznych z Zasadą więzów krwi pomiędzy człowiekiem i Lucyferem, co doprowadziło do dobrowolnego oddania przez ludzi władzy nad sobą w ręce Lucyfera, który w ten sposób stał się szatanem.

upadek duchowy 영적 타락 [Yeong-jeok Ta-rak]
Pierwsza faza upadku człowieka, która wyraziła się poprzez całkowicie sprzeczny z Zasadą stosunek seksualny między Lucyferem i Ewą. Doprowadził on do połączenia Ewy i upadłego anioła więzami krwi.

wąż 뱀 [Baem]
W opisie upadku — symbol istoty, która skusiła człowieka. W rzeczywistości był to archanioł Lucyfer, który po upadku człowieka zaczął być nazywany szatanem.

wspólna podstawa 상대기준 [Sang-dae-gi-jun]
Jakiekolwiek czyny, postawy, zachowania (także odziedziczone) wspólne dla bytów, które umożliwiają zapoczątkowanie czynności dawania i przyjmowania pomiędzy nimi.

Zasady stworzenia 창조원리 [Chang-jo-won-ri]
Część Boskiej Zasady opisująca idealny świat zamierzony, a następnie stworzony przez Boga.

zbawienie 구원 [Gu-won]
Działanie Boga, mające na celu uwolnienie człowieka i świata z mocy szatana i przywrócenie go do pierwotnego stanu sprzed upadku, stanu jedności z Bogiem, a także wypełnienia celu stworzenia i ustanowienia Królestwa Niebieskiego.

zło 악 [Ak]
Myśl, czyn lub ich skutek, naruszający Boży cel stworzenia poprzez budowanie podstawy czterech pozycji ześrodkowanej na szatanie.

zmysły duchowe 영적 오관 [Yeong-jeok O-gwan]
Komplet 5 zmysłów (wzrok, słuch, smak, dotyk, powonienie), w które jest wyposażona osoba duchowa każdego człowieka, aby postrzegać świat bezcielesny. Przy ich pomocy możemy zobaczyć aniołów albo osoby duchowe zmarłych, usłyszeć ich głos, poczuć duchową „atmosferę” jakiegoś miejsca. W rzeczywistości po upadku są przytłumione u zdecydowanej większości ludzi. Budzą się do pełni, gdy na skutek śmierci ciała fizycznego przechodzimy do życia wyłącznie w świecie bezcielesnym.

podstawa 기대 [Gi-dae]
Fundament, który musi zostać zbudowany poprzez spełnienie określonych warunków, aby Boża opatrzność mogła posuwać się naprzód. Aby mesjasz mógł przyjść i wypełnić swoją misję, ludzie muszą zbudować podstawę przyjęcia mesjasza, na którą składają się podstawa wiary i podstawa wcielenia. Podobnie podstawa czterech pozycji ześrodkowana na Bogu jest fundamentem, na którym urzeczywistnia się cel stworzenia (patrz podstawa przyjęcia mesjasza; podstawa wiary; podstawa wcielenia; podstawa czterech pozycji).

odszkodowanie 탕감 [Tang-gam]
Kiedy ktoś utraci swoją pierwotną pozycję lub stan, musi spełnić określony warunek, aby je odzyskać. Ustanawianie takich warunków nazywa się odszkodowaniem. Podobnie ludzie, którzy na skutek upadku utracili pierwotną pozycję i stan, muszą spełnić warunki odszkodowania, zanim będą mogli zostać do nich przywróceni (patrz warunek odszkodowania; odnowa przez odszkodowanie).