Część 1. Wzorcowa droga pokonania Szatana
Jak pamiętamy, w opatrzności odnowy w rodzinie Izaaka Jakub był postacią centralną, która ustanowiła podstawę wcielenia. Zająwszy pozycję Abla, dążył on do ujarzmienia Szatana i ustanowienia warunku odszkodowania do usunięcia upadłej natury. Droga, którą przeszedł, stała się drogą wzorcową dla Mojżesza i Jezusa. Jezus przyszedł, aby pokonać Szatana w sposób ostateczny. Droga, którą przeszedł wcześniej Mojżesz, mająca na celu podporządkowanie sobie Szatana, była obrazowym modelem drogi, jaką miał pójść Jezus. Jeszcze wcześniej Bóg poprowadził Jakuba drogą, która była symbolicznym odzwierciedleniem drogi Jezusa. Co więcej, droga Jakuba stanowi wzorzec dla Izraelitów oraz całej ludzkości, wskazując sposób ujarzmienia Szatana i osiągnięcia celu opatrzności odnowy.
1.1 Dlaczego droga Jakuba i droga Mojżesza stanowią wzorzec dla drogi Jezusa
Cel opatrzności odnowy zostanie osiągnięty, kiedy człowiek spowoduje dobrowolne poddanie się Szatana i zapanuje nad nim. Ma tego dokonać przez spełnienie swojej części odpowiedzialności. Jezus przyszedł jako Mesjasz i prawdziwy przodek ludzkości, aby pomóc wszystkim ludziom wiary w ujarzmieniu Szatana. Sam jako pierwszy poszedł drogą wiodącą do całkowitego pokonania Szatana, aby następnie swym przykładem prowadzić ludzi wiary, którzy pragną go naśladować.
Szatan, który nie poddaje się łatwo nawet samemu Bogu, w żadnym wypadku nie poddałby się dobrowolnie Jezusowi, a tym bardziej zwykłym ludziom. Dlatego Bóg, biorąc odpowiedzialność za stworzone przez Siebie istoty ludzkie, powołał Jakuba i działał przez niego tak, aby w symbolicznej formie pokazać nam, w jaki sposób możemy odnieść zwycięstwo nad Szatanem.
Mojżesz był w stanie pokonać Szatana, idąc za wzorem objawionym symbolicznie na przykładzie życia Jakuba. Mojżesz rozwinął ten wzorzec do poziomu obrazowego. Jezus przeniósł ów wzorzec na jeszcze wyższy poziom, doprowadzając do rzeczywistego poddania się Szatana. Naśladując Jezusa, ludzie wiary także mogą pokonać Szatana i zapanować nad nim.
Kiedy Mojżesz powiedział: „Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, Bóg wasz spośród braci waszych. Słuchajcie go we wszystkim co wam powie” (Dz 3:22), miał na myśli Jezusa. Jezus zajmował pozycję porównywalną do pozycji Mojżesza i naśladował drogę jego życia jako model światowej odnowy Kanaanu — Królestwa Bożego. Jezus powiedział: „Syn nie mógłby niczego czynić sam od siebie, gdyby nie widział ojca czyniącego. Albowiem to samo co On czyni, podobnie i syn czyni” (J 5:19). Chciał przez to wyrazić, że szedł drogą objawioną mu przez Boga na przykładzie Mojżesza. Mojżesz był więc prekursorem Jezusa.
1.2 Droga Jakuba jako wzorzec dla Mojżesza i Jezusa
Jakub był pierwszym człowiekiem, który doprowadził do poddania się Szatana. Aby tego dokonać, przeszedł drogę odwrotną do tej, którą poszedł Szatan, aby zapanować nad ludzkością. Mojżesz i Jezus szli drogą wzorowaną na drodze Jakuba. W tej części przeanalizujemy drogi życiowe tych trzech postaci.
(1) Pierwsi ludzie powinni byli absolutnie, nawet za cenę życia, zachować Boże przykazanie „nie spożywaj.” Ulegli jednak kuszeniu Archanioła i upadli, ryzykując życiem. Zadaniem Jakuba było dopełnienie odnowy Kanaanu na poziomie rodzinnym, czego dokonać miał przez powrót do Kanaanu wraz ze swą rodziną oraz nagromadzonym bogactwem, a następnie odnowienie w Kanaanie podstawy przyjęcia Mesjasza. Aby spełnić to zadanie, musiał, ryzykując życiem, zwyciężyć w walce anioła, reprezentującego Szatana. Jakub z całkowitą determinacją walczył o zwycięstwo, zmagając się z aniołem u brodu rzeki Jabbok. Zwyciężył i otrzymał imię „Izrael” (Rdz 32:25-28).
W ten sposób Bóg poddał Jakuba próbie, umieszczając anioła w pozycji Szatana. Zamiarem Boga nie było pognębienie Jakuba, lecz umożliwienie mu utrzymania pozycji Abla i dopełnienia odnowy jego rodziny przez zdobycie prawa do panowania nad aniołami. Ponadto rola anioła w owej próbie otworzyła drogę do odnowy świata aniołów.
W przypadku Mojżesza, zanim mógł on wprowadzić Izraelitów do Kanaanu, dokonując w ten sposób narodowej odnowy Kanaanu, musiał najpierw przejść próbę, w której Pan usiłował go zabić (Wj 4:24). Musimy zrozumieć, że Bóg poddaje ludzi takim próbom, ponieważ ich kocha. Gdyby próbom takim poddawał ludzi Szatan i gdyby nie wyszli z nich zwycięsko, staliby się jego ofiarami.
Jezus także musiał zwycięsko przejść przez podobną próbę, zanim mógł podjąć zadanie światowej odnowy Kanaanu — wprowadzenia ludzkości do Królestwa Niebieskiego na ziemi. Jezus stoczył walkę z Szatanem podczas czterdziestodniowego postu, ryzykując życiem, i przezwyciężył jego kuszenia (Mt 4:1-11).
(2) Ponieważ nasza upadła natura powstała, kiedy Szatan skalał nasze ciało i ducha, Jakub musiał spełnić odpowiedni warunek, aby ją usunąć. Jakub miał odnowić pozycję Abla, postaci centralnej odpowiedzialnej za spełnienie warunku odszkodowania do usunięcia upadłej natury. W tym celu Jakub kupił prawo pierworództwa od Ezawa za chleb i potrawę z soczewicy (Rdz 25:34), które symbolizowały ciało i ducha. Proces ten został powtórzony w czasach Mojżesza — Bóg karmił Izraelitów manną i przepiórkami (Wj 16:13), także symbolizującymi ciało i ducha, aby pogłębić w nich poczucie wdzięczności wobec Niego oraz świadomość bycia narodem wybranym. Bóg pragnął dzięki tym warunkom skłonić Izraelitów do posłuszeństwa Mojżeszowi oraz do spełnienia warunku odszkodowania do usunięcia upadłej natury na poziomie narodowym.
Jezus powiedział: „Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i pomarli... Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywać Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie” (J 6:49-53). Tymi słowami Jezus potwierdził, że szedł drogą wytyczoną przez Mojżesza, oraz wezwał całą upadłą ludzkość, aby zjednoczyła się z nim w ciele i w duchu. Gdyby ówcześnie żyjący ludzie naśladowali wiernie Jezusa, zajmującego wtedy pozycję Jana Chrzciciela (patrz Mojżesz i Jezus 3.2.1), i zjednoczyli się z nim, spełniliby warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury na poziomie światowym. Służąc potem z oddaniem Jezusowi jako Mesjaszowi, odnowiliby swoją pierwotną naturę.
(3) W wyniku Upadku Szatan skalał nawet martwe ciało ludzkie. Ciało Jakuba zostało uświęcone przez błogosławieństwo, które otrzymał za życia. Gdy umarł, przy pochówku jego ciała także spełniono warunek oczyszczenia — trwające czterdzieści dni balsamowanie (Rdz 50:3). Po śmierci Mojżesza Archanioł Michał walczył z Szatanem o jego ciało (Jud 9). Ciało Jezusa po jego śmierci zniknęło i jego grób został pusty ku zaskoczeniu wszystkich (Mt 27:62, 28:15).
(4) Przez Upadek Szatan znieprawił pierwszych przodków ludzkości, kiedy znajdowali się jeszcze w okresie wzrostu. Aby to skalanie odnowić przez odszkodowanie, Bóg starał się ustanowić warunki oparte o pewne liczby, jak na przykład liczba trzy, reprezentująca okres wzrostu (patrz Okresy 2.4).
Kiedy Jakub rozpoczął wędrówkę z Charanu do Kanaanu, upłynęły trzy dni zanim Laban został powiadomiony o jego nieobecności — był to okres oddzielenia się od Szatana (Rdz 31:22). Kiedy Mojżesz wyprowadzał lud izraelski z Egiptu do Kanaanu, ich podróż zapoczątkował trzydniowy okres (Wj 5:3). Jozue zatrzymał się nad brzegiem Jordanu trzy dni, zanim ostatecznie przekroczył rzekę (Jz 3:2). Zanim Jezus rozpoczął duchową drogę odnowy Kanaanu na poziomie światowym, spędził trzy dni w grobie (Łk 18:33).
Jakub miał dwunastu synów (Rdz 35:22), aby w swoim pokoleniu odnowić przez odszkodowanie (horyzontalnie) warunki odszkodowania nagromadzone (wertykalnie) w ciągu dwunastu pokoleń od Noego do Jakuba, które zostały utracone na rzecz Szatana. Z tej samej przyczyny w czasach Mojżesza było dwanaście plemion (Wj 24:4), a Jezus miał dwunastu apostołów (Mt 10:1).
Aby spełniony został warunek odszkodowania w celu oddzielenia Szatana od siedmiu dni Bożego stworzenia, które zostały przez niego skalane, rodzina Jakuba liczyła siedemdziesięciu członków (Rdz 46:27), Mojżesz miał siedemdziesięciu starszych (Wj 24:1), a Jezus siedemdziesięciu uczniów (Łk 10:1) i wszyscy oni odegrali centralną rolę opatrznościową w swoich epokach.
(5) Laska, która poraża zło, wskazuje drogę i daje oparcie, jest symbolem Mesjasza (patrz Mojżesz i Jezus 2.2.2.2). Jakub przeprawił się przez rzekę Jordan i wkroczył do Kanaanu opierając się na lasce (Rdz 32:10). Zapowiadało to, że kiedyś upadła ludzkość przeprawi się przez odmęty grzesznego świata i dotrze do brzegu idealnego świata, idąc za Mesjaszem, zwalczając niesprawiedliwość, postępując według wskazówek Mesjasza, naśladując go i służąc mu z oddaniem. Mojżesz przeprowadził Izraelitów przez Morze Czerwone, opierając się na lasce (Wj 14:16). Kiedy Chrystus przyjdzie Powtórnie, poprowadzi ludzkość przez wzburzone wody tego upadłego świata do brzegu Bożego ideału, posługując się laską żelazną, symbolizującą jego samego (Ap 2:27, 12:5).
(6) Grzech Ewy wszczepił korzeń grzechu w rodowód ludzkości, który wydał owoce w akcie zabójstwa Abla przez Kaina. Ponieważ matka i syn pozwolili Szatanowi zaatakować i wydać owoce zła, to zgodnie z zasadą odnowy przez odszkodowanie, matka i syn muszą oddzielić się od Szatana dzięki wspólnemu wysiłkowi. Jakub nie byłby w stanie uzyskać błogosławieństwa ani oddzielić się od Szatana bez ofiarnego poparcia i mądrych rad swojej matki (Rdz 27:5-17, 42-45). Mojżesz nie uniknąłby śmierci i nie mógłby służyć Bożej Woli, gdyby nie pomoc matki (Wj 2:2). Maria uratowała Jezusowi życie, uciekając z nim do Egiptu przed siepaczami króla Heroda, pragnącego go zabić (Mt 2:13).
(7) Postać centralna, której zostało powierzone wypełnienie Bożej Woli w opatrzności, musi powrócić ze świata szatańskiego do świata Bożego. Dlatego Jakub wyruszył z Charanu, świata szatańskiego, do Kanaanu (Rdz 31:33), a Mojżesz opuścił Egipt i udał się do ziemi obiecanej, Kanaanu (Wj 3:8). Jezus powrócił do Galilei po okresie przebywania w Egipcie, dokąd udał się z rodzicami wkrótce po swym narodzeniu (Mt 2:14-15).
(8) Ostatecznym celem opatrzności odnowy jest usunięcie Szatana. Takie właśnie symboliczne znaczenie kryje się w akcie zakopania pod dębem rodzinnych bożków przez Jakuba (Rdz 35:4). Mojżesz rozbił posąg złotego cielca, spalił go, popioły starł na proch, zmieszał je z wodą i kazał Izraelitom ją wypić (Wj 32:20). Jezus przyszedł, aby zniszczyć ten zły świat, zmuszając Szatana do poddania się swoim słowem oraz mocą(patrz Eschatologia 3.2.2).