Część 3. Siła miłości, siła Zasady i Boże przykazanie
3.1 Siła miłości i siła Zasady a Upadek człowieka
Człowiek został stworzony, by żyć zgodnie z Zasadą. Żadna siła wywodząca się z Zasady nie mogła spowodować więc Upadku i zejścia człowieka z wyznaczonej drogi. Sprawny pociąg poruszający się po nieuszkodzonym torze nie może wypaść z szyn bez udziału siły zewnętrznej. Podobnie jest z człowiekiem. Siła Zasady prowadzi wzrost człowieka w odpowiednim kierunku. Jeżeli jednak zderzy się z Zasadą większa siła, o przeciwnym kierunku i celu, wtedy na pewno nastąpi upadek. Tylko miłość jest silniejsza od Zasady. Kiedy ludzie znajdują się w stanie niedojrzałości istnieje zagrożenie, że siła sprzecznej z Zasadą miłości może spowodować ich upadek.
Dlaczego Bóg, zdając sobie sprawę z możliwości upadku w sytuacji, gdy wypaczona miłość uderzy w niedojrzałą osobę, uczynił mimo wszystko miłość czymś silniejszym od Zasady?
Zgodnie z Zasadą Stworzenia miłość Boga jest podmiotem wszystkich miłości, które istnieją w obrębie podstawy czterech pozycji. Rodzi się wtedy, gdy za sprawą dynamicznej wzajemnej wymiany zostanie spełniony cel trzech obiektów. Miłość jest źródłem naszego życia i szczęścia. Bez Bożej miłości nie można ustanowić prawdziwej podstawy czterech pozycji; nie można również osiągnąć celu, dla którego zostaliśmy stworzeni.
Bóg stworzył człowieka w oparciu o Zasadę, lecz Swą władzę nad nami sprawuje poprzez miłość. Ażeby miłość mogła spełnić swoją właściwą rolę, musi być silniejsza od Zasady. Gdyby była słabsza, Bóg nie mógłby panować nad człowiekiem; a my wszyscy bardziej dążylibyśmy do Zasady, niż do miłości Boga. Z tego powodu Jezus wychowywał swoich uczniów za pomocą prawdy, lecz zbawił ich miłością.
3.2 Dlaczego Bóg dał człowiekowi przykazanie?
Dlaczego Bóg zakazał Adamowi i Ewie „spożywać owoc”? Uczynił to, ponieważ Adam i Ewa byli niedojrzali i nie znajdowali się w sferze bezpośredniego panowania Bożej miłości. Siła miłości jest większa od siły Zasady, dlatego Bóg przewidział, że jeżeli Adam i Ewa ustanowią wspólną więź z Archaniołem, to ulegną nieprawej miłości i popełnią upadek. Aby temu zapobiec, Bóg dał pierwszym rodzicom przykazanie. Nawet najsilniejsza nieprawa miłość Archanioła nie miałaby wpływu na człowieka i nie spowodowałaby jego upadku, gdyby Adam i Ewa zachowali przykazanie, ustanawiając wspólną podstawę i wzajemną wymianę z Bogiem. Niestety, Adam i Ewa nie byli posłuszni przykazaniu, lecz ustanowili wspólną podstawę oraz czynność dawania i otrzymywania z Archaniołem. W wyniku tej wymiany powstała siła zakazanej miłości, która zepchnęła ich z właściwej drogi.
Przeciwdziałanie upadkowi nie było jedynym powodem, dla którego Bóg dał przykazanie. Bóg pragnął również, aby człowiek odziedziczył Jego twórczą naturę i cieszył się panowaniem nad całym stworzonym światem, także nad aniołami. Adam i Ewa mogli tego dostąpić tylko poprzez wypełnienie własnej części odpowiedzialności (patrz Stworzenie 5.2.2),czyli dążenie do doskonałości z zachowaniem wiary w otrzymane od Boga Słowo.
Bóg dał przykazanie nie archaniołowi lecz człowiekowi. Pragnął przez to podkreślić wielką godność człowieka — godność, która daje każdemu z nas prawo do nazywania się dzieckiem Boga oraz zwierzchnikiem aniołów.
3.3 Okres w którym przykazanie było konieczne
Czy Boży zakaz spożywania owocu miał obowiązywać wiecznie? Drugie Błogosławieństwo Boga mówi, że Adam i Ewa winni byli wejść do sfery bezpośredniego panowania Boga, stać się mężem i żoną oraz wydać na świat i wychować w miłości dzieci (Rdz 1:28). Z Zasady wynika zatem, że ludzie mogą „spożywać owoc” dopiero po ukształtowaniu doskonałego charakteru.
Miłość jest silniejsza od Zasady. Adam i Ewa osiągnąwszy doskonałość doświadczaliby jako małżonkowie w sposób bezpośredni absolutnej miłości Boga, przez co ich miłość nabrałaby również absolutnego wymiaru. Żaden człowiek ani żadna siła we wszechświecie nie mogłyby rozerwać tej więzi. Osiągnąwszy ten pułap, Adam i Ewa nigdy nie popełniliby upadku. Miłość Archanioła, istoty niższej niż człowiek, nie mogłaby w żaden sposób zagrozić ich miłości małżeńskiej, gdyby ta miłość była zakotwiczona w Bogu. Przykazanie „nie spożywaj” miało obowiązywać Adama i Ewę tylko w trakcie dorastania, dopóki byli niedojrzali.