Część 1. Wartość człowieka, który wypełnił cel stworzenia
Zastanówmy się nad wartością człowieka, który osiągnął cel stworzenia. Jaka byłaby, na przykład, wartość Adama i Ewy, gdyby osiągnęli oni doskonałość? Spójrzmy na to pytanie z różnych perspektyw.
Po pierwsze relacja między Bogiem i człowiekiem doskonałym odzwierciedla relację między dwoistymi przymiotami. Człowiek został stworzony z duchem i ciałem, na podobieństwo dwoistych przymiotów Boga (patrz Stworzenie 1.1). dlatego związek Boga z człowiekiem, który osiągnął doskonałość, można porównać do relacji między dwoistymi przymiotami tejże osoby, tzn. między jej duchem i ciałem. Ludzkie ciało jest stworzone na podobieństwo swego niewidzialnego ducha jako rzeczywisty obiekt tegoż ducha, podobnie można stwierdzić, że człowiek jest stworzony na obraz i podobieństwo niewidzialnego Boga jako Jego rzeczywisty obiekt. Prawdziwego, ześrodkowanego w Bogu człowieka, charakteryzuje absolutna jedność jego ducha i ciała. Podobna, nierozdzielna więź łączy doskonałego (prawdziwego) człowieka z Bogiem. Bóg i doskonały człowiek tworzą razem podstawę czterech pozycji.
Doskonały człowiek, który osiągnął absolutną jedność z Bogiem, doświadcza Bożego Serca jako swego własnego, a posiadając w pełni dojrzały charakter, staje się świątynią w której nieprzerwanie może mieszkać Bóg oraz dziedziczy całą boską naturę (I Kor 3:16; patrz Stworzenie 3.2). Jezus mówił o takim stanie w słowach: „Bądźcie doskonali jak doskonały jest Ojciec wasz Niebieski” (Mt 5:48). Widzimy więc, że osoba, która wypełniła cel stworzenia, osiąga boską wartość i staje się poniekąd równa Bogu.
Po drugie, spójrzmy na wartość człowieka poprzez pryzmat celu, dla którego został on stworzony. Bóg stworzył ludzi, aby dzielić z nimi radość. Pomimo faktu, że na ziemi żyją miliardy ludzi, nie ma i nie będzie pomiędzy nimi dwojga o takiej samej osobowości. Każdy człowiek posiada swój unikalny charakter, jest rzeczywistym obiektem Boga, wyrażającym unikalny aspekt Bożych dwoistych przymiotów. Zatem dana osoba jest jedyną w całym wszechświecie, która może w pełni wyrazić określony, właściwy tylko jej aspekt Bożej natury i przynieść w ten sposób radość Bogu (patrz Stworzenie 3.2). Ten, kto osiągnie cel stworzenia, staje się unikalnym bytem we wszechświecie. O tej prawdzie mówił między innymi Gautama Budda w słowach: „W niebie i na ziemi jestem jedynym, któremu oddaje się cześć”(Pierwsze słowa, jakie miał wypowiedzieć Budda po swoim narodzeniu. Ch’ang A-han ching, T1.1.4c1-2; Mahapadana Suttanta, Digha-nikaya ii.15)
Po trzecie, rozważmy wartość człowieka z punktu widzenia relacji łączącej go z wszechświatem. Zasada Stworzenia mówi, że osoba, która wypełniła cel stworzenia, posiada niezbędne kwalifikacje do panowania nad całym wszechświatem (Rdz 1:28) . Człowiek, będąc istotą duchowo–cielesną, może swą osobą duchową panować nad światem duchowym, a osobą fizyczną nad światem fizycznym. Człowiek jest pomostem dla świata duchowego i fizycznego. Tylko on może sprawić, że te dwa światy nawiążą relację i stworzą zjednoczony kosmos, będący doskonałym obiektem Serca Boga.
Dzięki Zasadzie Stworzenia można zrozumieć, że wszechświat jest substancjalnym rozwinięciem dwoistych przymiotów człowieka. Osoba duchowa człowieka jest mikrowzorcem wszystkich elementów świata duchowego, a osoba fizyczna — wszystkich elementów świata fizycznego. Człowiek, który wypełnił cel stworzenia zawiera w sobie istotę całego kosmosu, a jego wartość jest równa wartości całego kosmosu.
W świetle tej prawdy łatwiej zrozumieć słowa Jezusa, gdy mówił: „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?” (Mt 16:26) Wyobraźmy sobie wspaniałą maszynę, zbudowaną z tak wyjątkowych części, że gdy jedna się zepsuje, nie można jej ani wymienić ani zastąpić inną. W takiej maszynie wartość każdego, nawet najmniejszego elementu, jest taka sama jak wartość całości. Podobną rolę we wszechświecie odgrywa doskonały człowiek. Może się nam wydawać, że niewiele on znaczy, tymczasem jego wartość jest równa wartości całego kosmosu.