Część 3. Predestynacja a człowiek

Adam i Ewa mogli stać się dobrymi przodkami ludzkości. Warunkiem było spełnienie przynależnej im części odpowiedzialności, czyli przestrzeganie Bożego zakazu „nie spożywaj”. Bóg nie predestynował w sposób absolutny, że Adam i Ewa zostaną dobrymi prarodzicami ludzkości. Podobnie jest z upadłą ludzkością. Bóg nie predestynuje w sposób absolutny, jakim człowiekiem każdy z nas się stanie, chociaż pragnie, aby każdy stał się doskonałą jednostką. Czy tak będzie zależy od tego, na ile każdy z nas wypełni swą odpowiedzialność..

Do jakiego stopnia Bóg decyduje o losie człowieka? Aby człowiek mógł spełnić Wolę Boga, musi w sposób absolutny wypełnić własną część odpowiedzialności. Nawet gdy Bóg predestynuje kogoś do określonej misji, musi zostać wypełnione zarówno dziewięćdziesiąt pięć procent odpowiedzialności Boga, jak i pięć procent odpowiedzialności danej osoby, zanim ta postać będzie w stanie zakończyć z sukcesem swoją misję i wypełnić Wolę Boga. Jeżeli dana osoba nie dopełni swojej odpowiedzialności, nie może stać się kimś na wzór oczekiwań Boga.

Przytoczmy przykłady. Bóg powołał i predestynował Mojżesza na wielkiego duchowego przywódcę (mającego wprowadzić lud izraelski do Ziemi Obiecanej) pod warunkiem, że Mojżesz wypełni własną część odpowiedzialności. Kiedy Mojżesz postąpił wbrew Bogu, uderzając dwukrotnie w skałę w Kadesz–Barnea, zawiódł w wypełnieniu swej odpowiedzialności i unieważnił Boże przeznaczenie, dlatego nigdy nie dotarł do wyznaczonego miejsca (Ex. 3:10; Lb. 20:7-12, 24; 27:14).

Kiedy Bóg powołał Judasza Iskariotę, predestynował go na apostoła Jezusa. Warunkiem spełnienia się predestynacji było wypełnienie przez Judasza własnej odpowiedzialności, w tym przypadku jako wiernej służby Jezusowi. Jak wiemy, predestynacja ta została przekreślona, gdy Judasz zdradził.

Gdy Bóg wybrał i predestynował naród żydowski, by stał się narodem chwały, warunkiem wypełnienia narodowej odpowiedzialności była wiara i służba. Kiedy naród wybrany wydał Jezusa na ukrzyżowanie, predestynacja ta nie została wypełniona, a sam naród zamiast chwały doświadczył rozproszenia.

Zastanówmy się teraz nad sposobem predestynacji postaci centralnych w trakcie Bożej opatrzności odnowy.

Celem opatrzności odnowy jest całkowite przywrócenie upadłego świata do pierwotnego, idealnego stanu. Wszyscy ludzie są predestynowani do zbawienia, ale sam czas zbawienia nie jest, ponieważ zależy od człowieka (II P. 3:9). Boża opatrzność odnowy i odtworzenia, podobnie jak opatrzność stworzenia, nie dokonuje się natychmiastowo. Ma swój początek, przechodzi przez okres ekspansji i kończy się zwieńczeniem. W jej trakcie Bóg predestynuje wybraną jednostkę na postać centralną i powierza jej misję.

Jakie kwalifikacje powinien posiadać człowiek, aby zasłużyć na takie powołanie? Po pierwsze, postać centralna musi pochodzić z narodu wybranego. Po drugie, musi pochodzić z dobrego rodu, znanego z wielu dobrych uczynków. Osoba centralna musi także posiadać odpowiednie cechy charakteru oraz potrzebne kwalifikacje. Spośród wszystkich spełniających te kryteria, Bóg wybiera ostatecznie osobę żyjącą w czasie i miejscu najbardziej odpowiadającym Jego potrzebom.