Część 5. Proces stwarzania i okres wzrostu wszechświata

5.1 Proces stwarzania wszechświata

Według Księgi Rodzaju, na początku był chaos, pustka i ciemność. Z nich Bóg stworzył światło, po czym oddzielił wody pod sklepieniem niebieskim od wód nad sklepieniem, a następnie ląd od oceanu. W dalszej kolejności Bóg stwarzał rośliny, ryby, ptaki i ssaki, by na końcu stworzyć człowieka. Cały akt stworzenia trwał sześć „dni”, co sugeruje, że proces stwarzania wszechświata trwał pewien okres czasu.

Proces stwarzania opisany w Biblii wykazuje pewne podobieństwa do głoszonej przez współczesną naukę teorii początku i rozwoju wszechświata. Według niej wszechświat w swym początkowym stadium był rozprzestrzeniającą się plazmą. Z chaosu i pustki w przestrzeni kosmicznej wyłoniły się dające światło ciała niebieskie. W miarę, jak płynna ziemia stygła, wybuchy wulkanów wypełniały niebo firmamentem wód. Wyłaniały się lądy na które spadała woda w postaci deszczu, tworząc kontynenty i oceany. Następnie pojawiły się organizmy prymitywne i rośliny, potem ryby, ptaki, ssaki i człowiek. Wiek Ziemi ocenia się na kilka miliardów lat. Chociaż biblijny opis stworzenia wszechświata powstał tysiące lat temu wciąż pozostaje aktualny i spójny z odkryciami współczesnej nauki. Możemy zatem być pewni, że zapis ten był inspirowany Bożym objawieniem.

Wszechświat nie pojawił się nagle w stanie ukończonym, jego powstanie i rozwój trwały niezmiernie długo. Biblijny okres sześciu dni nie powinien być interpretowany dosłownie, lecz w sposób symboliczny — jako opis sześciu uporządkowanych okresów czasu, w trakcie których miał miejsce proces stwarzania.

5.2 Okres wzrostu świata stworzonego

Proces stwarzania trwał sześć „dni” (sześć okresów czasu), a to oznacza, że każdy indywidualny byt we wszechświecie potrzebował pewnego czasu na powstanie i własny rozwój. Księga Rodzaju, opisując każdy dzień z osobna, daje nam pewne wskazówki odnośnie tego czasu. Poszczególne dni stwarzania liczone są w sposób niezwykły. Biblia mówi, że gdy zakończył się pierwszy dzień stwarzania, wówczas „nastał wieczór, i nastał poranek, dzień pierwszy”. Na pierwszy rzut oka można by pomyśleć, że powinien to być początek drugiego dnia, jednak Biblia mówi, że był to dzień pierwszy. Określenie „jeden dzień” (Rdz 1:5) oznacza, że stworzony byt musi przejść przez okres wzrostu, symbolizowany przez noc, aby o poranku osiągnąć doskonałość. Gdy nastaje poranek, wówczas dany byt może wkroczyć w nowy dzień i realizować ideał stworzenia.

Wszystkie byty we wszechświecie są tak zbudowane, że wydają owoce dopiero po upływie pewnego okresu czasu. Ich droga do doskonałości wiedzie poprzez okres wzrostu.

5.2.1 Trzy uporządkowane etapy okresu wzrostu

Jeden z aspektów Boskiej natury ma wymiar matematyczny, dlatego wszechświat rozwija i manifestuje Boską pierwotna naturę wewnętrzną i pierwotną formę zewnętrzną w oparciu o zasady matematyczne. Bóg jest jedyną absolutną rzeczywistością o zharmonizowanych dwoistych przymiotach dlatego jest On symbolizowany przez liczbę trzy. Wszystkie stworzone byty, powstały na podobieństwo Boga w związku z tym istnieją, poruszają się i wzrastają, przechodząc przez trzy etapy.

Podstawa czterech pozycji, która jest Bożym celem stworzenia, powstaje w procesie trójetapowym: pierwowzór stanowi Bóg, następne etapy stanowią Adam i Ewa jako małżeństwo oraz ich dzieci. Aby ustanowić podstawę czterech pozycji i kontynuować ruch okrężny, należy przejść przez trzy etapy procesu pierwowzór–podział–jedność i osiągnąć cel trzech obiektów. Każda z pozycji musi być zaangażowana we wzajemną wymianę z pozostałymi trzema. Podobnie jest w przypadku gdy chcemy uzyskać stabilną pozycję — musimy wówczas mieć co najmniej trzy punkty podparcia. Wszystkie byty osiągają doskonałość, przechodząc przez trzy uporządkowane etapy wzrostu: etap kształtowania, etap wzrastania i etap spełnienia.

Liczba „trzy” bardzo często znajduje swe odbicie w świecie przyrody. Cały świat składa się z trzech królestw: minerałów, roślin i zwierząt. Materia istnieje w trzech stanach skupienia: stałym, ciekłym i gazowym. Rośliny posiadają trzy główne części: korzeń, łodygę lub gałąź i liście. Zwierzęta — trzy podstawowe części ciała: głowę, tułów i kończyny.

Człowiek nie osiągnął celu stworzenia, ponieważ upadł zanim przeszedł trzy etapy wzrostu. Aby to odnowić, musi przejść przez te trzy etapy. Bóg starał się odnowić liczbę trzy, dlatego często występuje ona w Biblii oraz w opatrzności odnowy: Trójca Święta (Ojciec, Syn i Duch Święty); trzy poziomy Raju; trzej archaniołowie; trzy poziomy Arki Noego; trzy loty gołębicy, wypuszczonej po Potopie z Arki; trzy ofiary Abrahama oraz trzydniowa podróż przed złożeniem w ofierze Izaaka. W czasach Mojżesza: trzydniowa plaga ciemności; trzy dni oczyszczenia przed Wyjściem z Egiptu; trzy czterdziestoletnie okresy w podróży do Kanaanu oraz trzy dni oczyszczenia pod przywództwem Jozuego, poprzedzające przejście przez rzekę Jordan. W życiu Jezusa: trzy dekady prywatnego życia, po których przyszły trzy lata misji publicznej; trzej Mędrcy ze Wschodu, przynoszący trzy dary; trzej uczniowie; trzy kuszenia; trzy modlitwy w Ogrodzie Getsemani; trzykrotne zaparcie się Piotra; trzy godziny ciemności, które zapadły po ukrzyżowaniu oraz Zmartwychwstanie po trzech dniach spędzonych w grobie.

Kiedy miał miejsce Upadek pierwszych przodków? — W okresie wzrostu, przed osiągnięciem dojrzałości. Gdyby człowiek upadł po osiągnięciu doskonałości, byłoby to zaprzeczeniem wszechmocy Boga. Gdyby człowiek upadł po staniu się doskonałym ucieleśnieniem dobra, wtedy samo dobro byłoby niedoskonałe. W konsekwencji musielibyśmy przyznać, że Bóg jako źródło dobra także jest niedoskonały.

Księga Rodzaju podaje, że Bóg ostrzegał Adama i Ewę: „Z Drzewa Poznania Dobra i Zła nie wolno wam jeść, bo gdy tylko zjecie, natychmiast umrzecie” (Rdz 2:17). Człowiek miał wybór: zignorować Boże przykazanie i stracić życie lub posłuchać Go i żyć. Adam i Ewa posiadali potencjał zarówno do upadku jak i do doskonałości, a to oznacza, że znajdowali się jeszcze w stadium niedojrzałości. Wszechświat jest tak ukształtowany, że droga do doskonałości wymaga czasu — Biblia mówi o „sześciu dniach” stwarzania. Człowiek także podlega tej zasadzie.

Na jakim etapie wzrostu znajdował się człowiek w momencie upadku? — Na szczycie etapu wzrastania. Możemy to stwierdzić, analizując okoliczności, które towarzyszyły upadkowi pierwszych przodków ludzkości oraz historię opatrzności odnowy. Zostanie to wyjaśnione w dalszych rozdziałach.

5.2.2 Sfera pośredniego panowania

Wszystkie stworzone byty wzrastają dzięki swojej autonomii i samodzielności, gwarantowanej przez Boską Zasadę. Bóg jako twórca Zasady może mieć związek tylko z owocami wzrostu, który przebiega zgodnie z Zasadą. W związku z tym może On panować nad stworzeniem w sposób pośredni. Okres wzrostu to sfera pośredniego panowania Boga, inaczej sfera panowania nad owocami wzrostu osiągniętymi dzięki Zasadzie.

Byty osiągają doskonałość po przejściu okresu wzrostu (sfery pośredniego panowania Boga) dzięki autonomii i samodzielności danej im mocą Boskiej Zasady. Człowiek natomiast jest tak stworzony, że jego wzrost, oprócz kierunku wyznaczonego przez Zasadę, wymaga dodatkowo wypełnienia przez niego własnej części odpowiedzialności. Aby pomyślnie przejść przez okres wzrostu i osiągnąć doskonałość, człowiek musi wypełnić daną mu przez Boga odpowiedzialność. Przykazanie dane Adamowi i Ewie (Rdz 2:17) w Raju świadczy o tym, że odpowiedzialnością pierwszych przodków było zaufać Słowu Boga i nie spożywać owocu. Ostateczna decyzja nie zależała od Boga, ale od nich samych. Podobnie ludzka doskonałość zależy nie tylko od Bożej mocy stworzenia, ale przede wszystkim od odpowiedzialności człowieka. Bóg tak stworzył człowieka, że może on przejść przez okres wzrostu (dziedzinę pośredniego panowania) i osiągnąć doskonałość jedynie wtedy, kiedy spełni swoją część odpowiedzialności. Ponieważ Bóg stworzył ludzi w ten sposób, nigdy nie ingeruje On w ludzką odpowiedzialność.

Bóg obdarzył ludzi częścią odpowiedzialności z wielu powodów. Spełniając własną odpowiedzialność ludzie mogą odziedziczyć twórczą naturę Boga oraz uczestniczyć w Jego wspaniałym dziele stworzenia. Bóg panuje nad ludźmi jako ich Stwórca i pragnie, aby ludzie również uzyskali prawo własności i stali się godni panowania nad stworzeniem jako stwórcy na mocy własnego prawa (Rdz 1:28). W tym tkwi zasadnicza różnica między człowiekiem a resztą stworzenia.

Kiedy spełnimy swoją odpowiedzialność, odziedziczymy Boską zdolność tworzenia i posiądziemy władzę nad stworzeniem, włącznie ze światem aniołów. Bóg wskazuje nam drogę do doskonałości, prowadzącą przez sferę pośredniego panowania. My, jako ludzie upadli, którzy nie uzyskali jeszcze kwalifikacji do panowania, musimy wypełnić naszą odpowiedzialność zgodnie z Zasadą Odnowy. Kiedy to uczynimy, odnowimy nasze prawo do panowania nad całym stworzeniem, także nad Szatanem. Jest to jedyna droga prowadząca do osiągnięcia celu stworzenia. Boża opatrzność zbawienia jest często przedłużana, ponieważ postacie centralne, odpowiedzialne za opatrzność odnowy popełniały błędy i nie wypełniały swojej części odpowiedzialności, w którą nawet Bóg nie mógł ingerować.

Wielka Łaska Zbawienia poprzez Krzyż Chrystusowy jest bezsilna wobec niewiary — braku odpowiedzialności człowieka. Odpowiedzialność Boga przejawia się w tym, że zapewnia korzyści płynące ze zmartwychwstania Chrystusa. Wiara bądź jej brak, zależy jedynie od nas samych, jest to nasza część odpowiedzialności (J 3:16: Ef 2:8; Rz 5:1).

5.2.3 Sfera bezpośredniego panowania

Czym jest sfera bezpośredniego panowania i jakie jest jej znaczenie? Ludzie znajdują się w sferze bezpośredniego panowania gdy jako podmiot i obiekt ustanowią podstawę czterech pozycji, stając się całkowitą jednością z Bożym Sercem. Dzielą wtedy w sposób absolutnie wolny miłość i piękno zgodnie z wolą podmiotu, wypełniając tym samym cel stworzenia. Sfera bezpośredniego panowania jest sferą doskonałości.

Jakie jest znaczenie bezpośredniego panowania Boga nad ludźmi? — Gdyby Adam i Ewa ześrodkowani w Bogu osiągnęli doskonałość indywidualną, wówczas ustanowiliby podstawę czterech pozycji w rodzinie. Żyjąc w jedności z Bożym Sercem i z sobą nawzajem pierwsi rodzice prowadziliby życie dobra, dzieląc się miłością i pięknem. Adam w naturalny sposób byłby głową rodziny. W sferze bezpośredniego panowania człowiek głęboko doświadczałby Bożego Serca. Znałby Wolę Boga i zgodnie z nią kształtowałby swoje życie. Tak jak każda część ciała spontanicznie porusza się w odpowiedzi na polecenia umysłu, człowiek odczuwając Serce Boga w sposób spontaniczny wypełnialiby Jego Wolę. Ten doskonały rezonans między Bogiem i człowiekiem doprowadziłby do wypełnienia celu stworzenia.

Jaki byłby świat pod bezpośrednim panowaniem doskonałego człowieka?

Kiedy w pełni dojrzały człowiek buduje więzi ze stworzeniem — swoim obiektem, wówczas tworzą wspólnie podstawę czterech pozycji. Człowiek, który osiągnie jedność z Bogiem, będzie panować miłością i pięknem nad światem natury. Wówczas cały wszechświat będzie urzeczywistniał dobro.