Część 4. Okres Podzielonych Królestw Północy i Południa oraz okres Podzielonych Królestw Wschodu i Zachodu

Ponieważ król Salomon pod wpływem żon i nałożnic zaczął czcić bożki, Zjednoczone Królestwo Izraela zostało podzielone po jego śmierci, co znaczy, że przetrwało tylko trzy pokolenia (I Król. 11:5-13). Królestwo Izraela na północy, założone przez dziesięć z dwunastu plemion, było w pozycji Kaina, podczas gdy królestwo Judy na południu, założone przez pozostałe dwa plemiona, znajdowało się w pozycji Abla. Taki był początek okresu Podzielonych Królestw Północy i Południa. Imperium Chrześcijańskie także zaczęło ulegać podziałom po upływie trzech pokoleń. Wnukowie Karola Wielkiego podzielili schedę na trzy królestwa: Wschodnich Franków, Zachodnich Franków oraz Italię. Potomkowie Karola Wielkiego prowadzili między sobą zażarte i niekończące się wojny. Wkrótce to, co pozostało z Imperium Chrześcijańskiego, zostało scalone w dwa królestwa, trzecie — Italia, została podporządkowana władzy Wschodnich Franków. Królestwo Franków Wschodnich przechodziło okres największego rozkwitu za czasów Ottona I — wtedy też, uważając się za spadkobiercę Cesarstwa Rzymskiego przybrało nazwę Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Swym zasięgiem obejmowało część Europy Zachodniej, a ambicjonalnie dążyło do kontroli zarówno spraw politycznych jak i religijnych. Święte Cesarstwo Rzymskie znajdowało się w pozycji Abla wobec Królestwa Franków Zachodnich, nazwanego później Francją.

Północne Królestwo Izraela zostało założone przez Jeroboama, jednego z synów króla Salomona, który za rządów ojca przebywał na wygnaniu w Egipcie. Królestwo Izraela było rządzone w sumie przez dziewiętnastu królów i przetrwało około dwieście dziesięć lat. W ciągu tego okresu dynastie panujące wymienione zostały dziewięć razy, najczęściej w wyniku krwawych przewrotów tudzież mordów politycznych. Biblia mówi, że żaden z królów izraelskich nie był prawym władcą w oczach Boga. Niemniej jednak Bóg posłał do Królestwa Północy proroka Eliasza, który przy pomocy Bożego ognia zwyciężył w pojedynku ośmiuset pięćdziesięciu proroków Asztery i Baala na górze Karmel (I Król;. 18: 19-40). Działali tam także inni prorocy, tacy jak: Elizeusz, Jonasz, Ozeasz i Amos, którzy z narażeniem życia głosili Słowo Boże. Królestwo Północne nie okazało skruchy i zatwardziale czciło pogańskie bożki, dlatego Bóg zesłał Asyryjczyków, którzy je zniszczyli i odebrali mu na zawsze kwalifikacje narodu wybranego (II Król 17:7-23).

Królestwo Południowe zwane Judą zostało założone przez Rehoboama, innego syna Salomona. Dom królewski Judy przetrwał w linii prostej od Dawida do Sedecjasza i wydał na przestrzeni czterystu lat dwudziestu czterech królów, wśród nich wielu prawych władców. Niemniej jednak, rządy złych władców i zgubne wpływy Królestwa Północy doprowadzały do korupcji i nawrotów pogaństwa. W rezultacie ludność Królestwa Judy została wzięta do niewoli babilońskiej.

W okresie podzielonych Królestw Północy i Południa, Izrael często łamał zawarte z Bogiem przymierze i odstępował od ideału Świątyni, Bóg zsyłał wtedy licznych proroków — wśród nich Eliasza, Izajasza i Jeremiasza — którzy upominali, wzywali do skruchy i zachęcali do wewnętrznych reform. Jako że ludzie nie słuchali ostrzeżeń proroków i nie okazywali skruchy, Bóg zsyłał karę pod postacią najazdów pogańskich narodów, takich jak Syria, Babilonia czy Asyria.

Odpowiadający opatrznościowo okres Podzielonych Królestw Wschodniego i Zachodniego cechowała korupcja papiestwa. Bóg zesłał wielu wpływowych mnichów, jak św. Franciszek z Asyżu oraz św. Tomasz z Akwinu, by upominać papiestwo i zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła. Ponieważ papiestwo nie wyraziło skruchy, lecz pogrążało się jeszcze bardziej w bagnie korupcji i niemoralności, Bóg ukarał je zewnętrznie, zsyłając nawałnicę muzułmańską. W tym zawiera się opatrznościowa przyczyna Krucjat.

Kiedy Jerozolima i Ziemia Święta znajdowały się pod protektoratem Kalifatu Abbasydów, pielgrzymi chrześcijańscy byli przyjmowani z gościnnością. Po upadku Abbasydów i podboju Ziemi Świętej przez Turków seldżuckich, pojawiły się alarmujące wieści o prześladowaniu pielgrzymów. Oburzeni papieże zapoczątkowali krucjaty, których zadaniem było odzyskanie Ziemi Świętej. Na przestrzeni dwustu lat miało miejsce osiem krucjat — pierwsza wyruszyła w 1095 roku. Za wyjątkiem pewnych początkowych sukcesów, poszczególne krucjaty były rozbijane jedna po drugiej.

Okres podzielonych Królestw Północy i Południa dobiegł końca, gdy narody pogańskie wygnały lud Izraela i Judy. Wygnanie położyło koniec monarchii w Izraelu. Podobnie w końcowym okresie Podzielonych Królestw Wschodu i Zachodu, po powtarzających się klęskach ruchu krucjatowego, papiestwo zupełnie utraciło prestiż i zaufanie. W wyniku tego chrześcijaństwo utraciło swe duchowe centrum. Ponieważ panowie i rycerze (będący bazą dla społeczeństwa feudalnego) zostali zdziesiątkowani w wyniku wojen krucjatowych, społeczeństwo feudalne utraciło swą polityczną siłę i wigor. Ogromne sumy pieniężne wydane przez papiestwo i panów feudalnych na prowadzenie tych przegranych wojen, doprowadziły do ich zubożenia. Monarchia chrześcijańska zaczęła się kruszyć.