Część 3. Okresy w epoce opatrzności odnowy i czas ich trwania

Epoka Opatrzności Odnowy, która była epoką obrazowej tożsamości czasu, miała odnowić przez odszkodowanie Epokę Ustanawiania Podstawy dla Odnowy — epokę symbolicznej tożsamości czasu. Przyjrzyjmy się tym okresom i zastanówmy się, co decydowało o ich długości.

3.1 Czterystuletni okres niewoli w Egipcie

Noe ustanowił podstawę wiary przez wypełnienie warunku czterdziestodniowego sądu potopem w celu oddzielenia się od Szatana. Podstawa ta została jednak zniszczona przez Szatana w wyniku błędu Chama. Czterysta lat później Bóg starał się wynieść Abrahama do takiej samej pozycji, jaką zajmował Noe. W tym celu Abraham miał złożyć ofiarę symboliczną, opierając się na fundamencie ustanowionym w ciągu poprzedzających czterystu lat. Niestety, z powodu jego błędu podstawa ta została zagarnięta przez Szatana. Aby ją odzyskać, Izraelici musieli przebywać w niewoli egipskiej przez czterysta lat (Rdz 15:13; patrz Podstawa 3.1.2.1) i ponownie oddzielić się od Szatana. Okres niewoli w Egipcie był okresem obrazowej tożsamości czasu, odpowiadającym okresowi tysiąca sześciuset lat od Adama do Noego z epoki symbolicznej tożsamości czasu. Jego celem była odnowa poprzedniego okresu drogą tożsamościowych warunków odszkodowania.

3.2 Czterystuletni okres Sędziów

Przekaz biblijny podaje, że król Salomon rozpoczął budowę Świątyni czterysta osiemdziesiąt lat po Wyjściu z Egiptu, w czwartym roku swego panowania (I Kr 6:1). Jako że panowanie króla Salomona nastąpiło po czterdziestoletnim panowaniu króla Saula (Dz 13:21) i czterdziestoletnim panowaniu króla Dawida, możemy wywnioskować, że od wejścia Izraelitów do Kanaanu do namaszczenia Saula na króla upłynęło około czterystu lat. Był to okres Sędziów.

Izraelici pod wodzą Mojżesza mieli utrwalić fundament oddzielenia się od Szatana, ustanowiony podczas niewoli w Egipcie, odnawiając tym samym na poziomie narodowym fundament, na którym opierał się Abraham, czyli podstawę oddzielenia się od Szatana, ustanowioną podczas czterystu lat od Noego do Abrahama. Jednak po wejściu do Kanaanu pod wodzą następcy Mojżesza — Jozuego, Izraelici ponownie stracili wiarę, pozwalając Szatanowi kolejny raz zniweczyć tę czterystuletnią podstawę. Izraelici musieli więc przejść przez kolejny okres oddzielenia się od Szatana, aby móc na tej podstawie odnowić przez odszkodowanie ów utracony fundament. Taki właśnie był cel Okresu Sędziów, który trwał około czterystu lat, od wkroczenia Izraelitów do Kanaanu do namaszczenia Saula na króla.

Okres Sędziów był obrazowym odpowiednikiem okresu czterystu lat od Noego do Abrahama w epoce symbolicznej tożsamości czasu i miał na celu jego odnowę przez odszkodowanie.

3.3 Stu dwudziestoletni okres Zjednoczonego Królestwa

Epoka Opatrzności Odnowy miała na celu odnowę przez odszkodowanie Epoki Ustanawiania Podstawy dla Odnowy. Dlatego Abraham, który zapoczątkował tę epokę, znajdował się w pozycji Adama, Mojżesz zajmował pozycję Noego, a król Saul — pozycję Abrahama. Abraham był postacią należącą do dwóch epok, był odpowiedzialny zarówno za zakończenie Epoki Ustanawiania Podstawy, jak też za zapoczątkowanie Epoki Odnowy. Abraham został powołany, aby ustanowić rodzinną podstawę przyjęcia Mesjasza, na bazie której powstać miała narodowa podstawa przyjęcia Mesjasza. W czasach Abrahama Bóg musiał za wszelką cenę ustanowić rodzinną podstawę przyjęcia Mesjasza, gdyż była to już trzecia próba. Podobnie, za życia Saula, Bóg po raz trzeci podejmował próbę ustanowienia narodowej podstawy przyjęcia Mesjasza. Dlatego tym razem także musiała się ona zakończyć sukcesem.

Przez złożenie ofiary symbolicznej Abraham miał odnowić jednocześnie wszystkie warunki odszkodowania nagromadzone od czasów Noego w formie liczbowych okresów o określonej długości, wymaganych do odnowy podstawy wiary: sto dwadzieścia lat, czterdzieści dni, dwadzieścia jeden dni i czterdzieści dni. Ponieważ Abraham popełnił błąd podczas składania ofiary symbolicznej, horyzontalna odnowa tych okresów musiała zostać przeniesiona na płaszczyznę wertykalną. Stały się one okresami odszkodowania trwającymi odpowiednio w pokoleniach rodu Abrahama sto dwadzieścia lat, czterdzieści lat, dwadzieścia jeden lat i czterdzieści lat. Król Saul miał odnowić pozycję Abrahama na poziomie narodowym. Budując Świątynię, król Saul powinien był w krótkim czasie odnowić wszystkie warunki odszkodowania w formie liczbowych okresów odszkodowania, które zostały określone w czasach Mojżesza w celu odnowy podstawy wiary. Obejmowały one: 120 lat (trzy czterdziestoletnie drogi w życiu Mojżesza), czterdzieści dni (okresy postów Mojżesza), dwadzieścia jeden dni (czyli pierwszą narodową drogę odnowy Kanaanu) oraz czterdzieści lat (okres wędrówki przez pustynię w narodowej drodze odnowy Kanaanu). Jednak król Saul okazał nieposłuszeństwo (I Sm 15:11-23) i nie wypełnił Woli Boga. Podobnie jak za czasów Abrahama horyzontalna odnowa tych okresów odszkodowania musiała zostać rozszerzona wertykalnie na kolejne okresy: 120 lat zjednoczonego królestwa, 400 lat podzielonych królestw Północy i Południa, 210 lat wygnania i powrotu narodu izraelskiego i 400 lat przygotowania na przyjście Mesjasza. Po spełnieniu wszystkich tych okresów lud Izraela był ostatecznie przygotowany na przyjęcie Mesjasza.

Okres zjednoczonego królestwa miał na celu odnowę 120-letniego okresu w życiu Mojżesza, podczas którego podjął on trzy próby ustanowienia podstawy wiary w narodowej drodze odnowy Kanaanu. Przyjrzyjmy się dokładniej podobieństwom między tymi okresami.

Po czterystu latach niewoli, która była dla Izraelitów warunkiem oddzielenia się od Szatana, Mojżesz ustanowił podstawę wiary, przebywając w pałacu faraona przez czterdzieści lat. Następnie podjął zadanie wprowadzenia swojego ludu do ziemi kanaanejskiej, gdzie miał zbudować Świątynię. Niestety z powodu niewiary ludu droga ta dwukrotnie ulegała przedłużeniu. Mojżesz musiał ponownie ustanowić podstawę wiary przez czterdziestoletni pobyt na pustyni Midian, a później raz jeszcze w ciągu czterdziestoletniej wędrówki przez pustynię. Podobnie Saul został namaszczony na króla Izraela po tym, jak Izraelici odnowili czterystuletni okres niewoli egipskiej podczas czterystuletniego okresu sędziów. W czasie swego czterdziestoletniego panowania król Saul miał ustanowić podstawę wiary, odnawiając przez odszkodowanie czterdziestoletni okres pobytu Mojżesza w pałacu faraona. Następnie miał zbudować Świątynię. Kiedy jednak król Saul stracił wiarę, budowa Świątyni została przedłużona na dwa czterdziestoletnie okresy rządów królów Dawida i Salomona, tworząc razem 120-letni okres zjednoczonego królestwa.

Okres ten był obrazowym odpowiednikiem 120-letniego okresu w symbolicznej tożsamości czasu, który trwał od momentu, kiedy Abraham opuścił Charan do chwili, gdy Jakub kupił prawo pierworództwa od swego brata. Okres zjednoczonego królestwa miał odnowić ten wcześniejszy okres przez tożsame warunki odszkodowania. Tak jak opatrzność zapoczątkowana przez Abrahama została wypełniona przez Izaaka i Jakuba, tak też Boża opatrzność budowy Świątyni, rozpoczęta wraz z panowaniem króla Saula, kontynuowana była przez króla Dawida i ostatecznie spełniona przez króla Salomona.

3.4 Czterystuletni okres podzielonych królestw Północy i Południa

Gdyby król Saul wypełnił opatrzność budowy Świątyni podczas czterdziestu lat swoich rządów, wówczas odnowiłby horyzontalnie pewne okresy odszkodowania, między innymi czterdziestodniowy post odbyty przez Mojżesza w celu odzyskania Słowa objawionego na kamiennych tablicach. Kiedy Saul utracił wiarę, powstała konieczność przeniesienia horyzontalnej odnowy tego okresu na płaszczyznę wertykalną. Takie było znaczenie okresu podzielonych królestw Północy i Południa, trwającego prawie czterysta lat. Jego początek wiąże się z rozpadem zjednoczonego królestwa na północny Izrael oraz południową Judę, zaś koniec wyznacza uprowadzenie mieszkańców Judy w niewolę do Babilonu.

Okres ten był obrazowym odpowiednikiem czterdziestoletniego okresu w epoce symbolicznej tożsamości czasu, trwającego od momentu, kiedy Jakub kupił prawo pierworództwa od swego brata Ezawa, do chwili uzyskania przez niego błogosławieństwa Izaaka i Boga (Rdz 28:13) oraz ucieczki do Charanu. Jego celem była odnowa tamtego poprzedniego okresu przez tożsame warunki odszkodowania.

3.5 Dwustudziesięcioletni okres wygnania i powrotu Izraela

Mieszkańcy północnego Izraela złamali swe przymierze z Bogiem, w następstwie czego zostali wzięci do niewoli przez Asyryjczyków. Lud południowej Judy także zgrzeszył przeciw Bogu i został uprowadzony w niewolę przez króla babilońskiego Nabuchodonozora. Po siedemdziesięciu latach pobytu w niewoli Judejczycy zostali oswobodzeni dekretem króla Persji, Cyrusa, który podbił Babilon. Od tego momentu Żydzi rozpoczęli stopniowy powrót do Jerozolimy i odbudowę Świątyni. Ostatnią grupę poprowadził uczony w Piśmie Ezdrasz, a Nehemiasz odbudował mury miejskie. Natchniony proroctwami Malachiasza (Mal 3:19) naród izraelski rozpoczął przygotowania na przyjęcie Mesjasza. Okres ten zakończył się około 210 lat po uprowadzeniu Izraelitów w niewolę babilońską oraz około 140 lat po ich uwolnieniu przez Persów. Nazywamy go okresem Wygnania i Powrotu Izraela.

Gdyby król Saul wypełnił opatrzność budowy Świątyni, wówczas dokonałby między innymi horyzontalnej odnowy 21-dniowego okresu pierwszej narodowej drogi odnowy Kanaanu. Kiedy Saul stracił wiarę i opatrzność ta została udaremniona, ten okres odszkodowania musiał zostać odnowiony w sposób wertykalny. Taki właśnie był cel Okresu Wygnania i Powrotu Izraela.

Okres ten był obrazowym odpowiednikiem 21-letniego okresu z epoki symbolicznej tożsamości czasu, który trwał od momentu, w którym Jakub otrzymał od Izaaka błogosławieństwo należne najstarszemu synowi, do powrotu Jakuba do Kanaanu i miał na celu odnowę wcześniejszego okresu przez tożsame warunki odszkodowania. Miał on także odnowić trzy okresy siedmioletnie: pierwszy, kiedy to po przybyciu do Charanu Jakub pracował siedem lat, aby otrzymać za żonę Rachelę, drugi, kiedy Laban dawszy mu za żonę Leę, nakazał mu pracować kolejne siedem lat, by mógł poślubić Rachelę, oraz trzeci, który służył gromadzeniu majątku (Rdz 31:41).

3.6 Czterystuletni okres przygotowania na przyjście Mesjasza

Po powrocie z niewoli Izraelici odnowili swoją wiarę, odbudowali mury Jerozolimy i natchnieni proroctwami Malachiasza rozpoczęli przygotowania na przyjęcie Mesjasza. Od tamtego czasu do narodzin Mesjasza miało upłynąć czterysta lat i ten przedział czasowy nosi miano okresu przygotowania na przyjście Mesjasza.

Gdyby król Saul wypełnił opatrzność budowy świątyni, wówczas między innymi odnowiłby horyzontalnie okres czterdziestu lat wędrówki przez pustynię, który miał miejsce podczas trzeciej narodowej drogi odnowy Kanaanu. Ponieważ jednak król Saul utracił wiarę i nie wypełnił swej opatrznościowej misji, ten czterdziestoletni okres odszkodowania musiał zostać odnowiony wertykalnie. W tym właśnie celu ustanowiony został czterystuletni okres przygotowania na przyjście Mesjasza.

Okres ten był obrazowym odpowiednikiem czterdziestoletniego okresu z epoki symbolicznej tożsamości czasu, który trwał od powrotu Jakuba do Kanaanu do przybycia jego rodziny do Egiptu na zaproszenie Józefa. Jego celem była odnowa przez odszkodowanie wspomnianego wcześniejszego okresu.