Część 1. Opatrznościowe okresy tożsamości czasu

Studiując bieg dziejów ludzkości, możemy często zaobserwować, że pewne wydarzenia i sytuacje powtarzają się w kolejnych epokach. Wielu historyków jest pod wrażeniem tego zjawiska; zauważają, iż nadaje ono postępowi historii formę spiralną, nie potrafią jednak wyjaśnić jego przyczyn. Kiedy dwie epoki historyczne odznaczają się podobieństwem pewnych wydarzeń (choćby różniły się one nasileniem lub skalą) nazywamy je opatrznościowymi okresami tożsamości czasu. Jak wyjaśnimy poniżej, termin ten bierze się stąd, że główna przyczyna występowania tożsamości czasu związana jest z Bożą Opatrznością Odnowy.

Skąd bierze się zjawisko tożsamości czasu? Wydarzenia historyczne kształtowane są przez Opatrzność Odnowy, która kieruje dzieje ludzkości do określonego celu. Jak wiemy, celem Opatrzności Odnowy jest przygotowanie podstawy przyjęcia Mesjasza. Zadanie to ma wypełnić powołana przez Boga osoba. Jeżeli postać centralna nie wypełni swojej odpowiedzialności w określonym czasie, wówczas ten opatrznościowy okres zostaje zakończony. Bóg, którego wola jest absolutna (patrz Predestynacja 1), rozpoczyna na nowo przygotowania do odnowienia podstawy przyjęcia Mesjasza, otwierając nowy okres historyczny i powołując nową postać centralną. Ponieważ ten nowy okres ma odnowić przez odszkodowanie okres poprzedni, powtórzy się w nim podobny ciąg wydarzeń. Takie okresy możemy nazwać tożsamymi lub równoległymi.

Tożsame okresy nie mają jednak dokładnie takiej samej formy i treści, ponieważ postać centralna danego okresu musi w danym jej czasie (horyzontalnie) odnowić niespełnione warunki odszkodowania z poprzednich okresów (warunki wertykalne). Im bardziej wydłuża się opatrzność odnowy, tym więcej gromadzi się warunków nie spełnionych w kolejnych okresach opatrzności i tym trudniejsze warunki będzie musiała wypełnić nowa postać centralna. W konsekwencji nowy opatrznościowy okres tożsamości czasu będzie się różnił od poprzedniego treścią i zasięgiem.

Trzy etapy okresu wzrostu można sklasyfikować w zależności od stopnia, w jakim w każdym z nich przejawia się istota danego bytu lub zjawiska: etap kształtowania można określić jako symboliczny, etap wzrastania jako obrazowy, a etap doskonalenia jako rzeczywisty. Ta sama zasada rządzi powtarzaniem się w opatrznościowych wydarzeń w tożsamych okresach historii odnowy. Opatrznościową Epokę Ustanawiania Podstawy dla Odnowy określić można jako epokę symbolicznej tożsamości czasu, Opatrznościową Epokę Odnowy jako epokę obrazowej tożsamości czasu, a Opatrznościową Epokę Przedłużonej Odnowy jako epokę rzeczywistej tożsamości czasu.

Przyjrzyjmy się teraz głównym czynnikom, które kształtują opatrznościowe okresy tożsamości czasu.

Tożsamość czasu występuje dlatego, że na przestrzeni historii ciągle ponawiane były próby ustanowienia podstawy przyjęcia Mesjasza. W związku z tym głównymi czynnikami wpływającymi na przebieg tożsamych okresów opatrznościowych są: po pierwsze — trzy warunki konieczne do ustanowienia podstawy wiary (postać centralna, obiekt ofiarny oraz liczbowy okres odszkodowania) i po drugie — warunek odszkodowania konieczny do usunięcia upadłej natury, który jest wymagany do odnowy podstawy wcielenia.

W oparciu o te czynniki możemy wyodrębnić dwie charakterystyczne cechy opatrznościowych okresów tożsamości czasu.

Przede wszystkim długość tych okresów określana jest na podstawie liczby pokoleń lub lat składających się na okres odszkodowania potrzebny do odnowy podstawy wiary.

Kiedy postać centralna w opatrzności odnowy nie wypełni swojej odpowiedzialności i spowoduje opóźnienie opatrzności, Bóg powierza to samo zadanie kolejnym postaciom centralnym tak długo, dopóki utracona podstawa wiary nie zostanie ostatecznie odnowiona. Liczbowy okres odszkodowania wymagany do odnowy podstawy wiary musi w jakiejś formie zostać powtórzony w każdym z okresów. Z tego powodu opatrznościowe okresy tożsamości czasu mają podobną długość, ponieważ każdy reprezentuje tę samą określoną liczbę lat czy pokoleń. Celem tego rozdziału jest dokładne omówienie tej kwestii.

Pozostałe czynniki kształtujące tożsamości czasu w historii to: postać centralna i obiekt ofiarny konieczne do ustanowienia podstawy wiary oraz warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury, konieczny do ustanowienia podstawy wcielenia.

Ostatecznym celem opatrzności odnowy jest ustanowienie podstawy przyjęcia Mesjasza. Dlatego kiedy opatrzność zostaje przedłużona, różne warunki wymagane do odnowy tej podstawy są powtarzane. Podstawa przyjęcia Mesjasza może zostać stworzona jedynie drogą ustanowienia najpierw podstawy wiary przez złożenie ofiary symbolicznej, a następnie podstawy wcielenia przez złożenie ofiary rzeczywistej; dlatego w opatrznościowej historii wielokrotnie ponawiane były próby spełnienia tych dwóch warunków. W ten sposób ukształtowały się podobieństwa między okresami opatrznościowymi. Zagadnieniem tym zajmiemy się dokładniej w następnym rozdziale.