Część 1. Okres niewoli w Egipcie i okres prześladowania w Imperium Rzymskim

Jakub wraz z dwunastoma synami i siedemdziesięcioma członkami rodziny przeniósł się do Egiptu. Ich potomkowie cierpieli okrutne prześladowanie z rąk Egipcjan, ponieważ mieli do odnowienia okres czterystu lat od Noego do Abrahama — ten okres separacji od Szatana został zaprzepaszczony w wyniku błędu Abrahama podczas składanej przez niego ofiary. Odpowiadający Niewoli Egipskiej Okres Prześladowania w Imperium Rzymskim miał odnowić wcześniejszy okres za pomocą identycznych warunków odszkodowania. Dwunastu apostołów i siedemdziesięciu uczniów Jezusa było pierwszym z wielu pokoleń chrześcijan, które znosiły straszliwe prześladowania w Imperium Rzymskim przez czterysta lat. Swym cierpieniem odnawiali przez odszkodowanie czterystuletni okres przygotowania na przyjście Mesjasza — jako okres oddzielenia od Szatana — utracony przez naród żydowski w momencie odrzucenia Jezusa.

Podczas niewoli w Egipcie naród wybrany (Pierwszy Izrael) zachowywał czystość praktykując obrzezanie (Jozue 5:2-5), składanie ofiar (Eksodus 5:3) oraz po wyjściu z Egiptu — Szabat (Eksodus 16:23). W czasie prześladowań w Imperium Rzymskim, Chrześcijanie (Drugi Izrael), żyjąc w czystości, przyjmowali Sakramenty Chrztu i Komunii Świętej, zachowywali Dzień Święty oraz często oddawali za wiarę własne życie. W obydwu tych okresach naród wybrany musiał podążać drogą żarliwej wiary, gdyż tylko tak mógł oddzielić się od Szatana, który nieustannie atakował, mając bazę we wcześniejszych błędach Abrahama i narodu żydowskiego.

Gdy okres Niewoli Egipskiej dobiegł końca, Mojżesz upokorzył Faraona trzema znakami i dziesięcioma plagami oraz wyprowadził Izraelitów z Egiptu, kierując się do Kanaanu — Ziemi Obiecanej. Podobnie pod koniec prześladowania w Imperium Rzymskim, po złożeniu przez chrześcijan ofiary krwi i męczeństwa, Jezus powiększył liczbę wiernych, wlewając w ludzkie serca swą moc i łaskę. Jezus poruszył serce cesarzy; w 313 Konstantyn Wielki zaakceptował chrześcijaństwo, a w 392 roku Teodozjusz podniósł je do rangi religii państwowej. W ten sposób chrześcijanie odnowili duchowo Kanaan wewnątrz Imperium Rzymskiego (świata szatana).

W Epoce Starego Testamentu Bóg pracował poprzez zewnętrzne warunki odszkodowania, ustanawiane w oparciu o Prawo Mojżeszowe; zewnętrzną siłą cudu pokonał Faraona. W Epoce Nowego Testamentu Bóg pracował poprzez wewnętrzne warunki odszkodowania oparte o wiarę oraz okazywał swą moc w sposób wewnętrzny, bezpośrednio poruszając serca ludzi.

Gdy okres niewoli w Egipcie dobiegł końca, Bóg przekazał Mojżeszowi na Górze Synaj Dziesięć Przykazań oraz objawione w Prawie Boże Słowo, będące istotą Starego Testamentu. Mojżesz otoczył kultem Kamienne Tablice, Arkę Przymierza oraz Przybytek, przez co przygotowywał Izraelitom drogę na przyjęcie Mesjasza. W podobny sposób przebiegała historia chrześcijaństwa. W końcowym okresie prześladowań w Imperium Rzymskim chrześcijanie zebrali pisemną spuściznę apostołów i ewangelistów, tworząc kanon Nowego Testamentu. W oparciu o to dziedzictwo starali się w sposób duchowy realizować Boże ideały, które w czasach Starego Testamentu były zawarte w Dziesięciu Przykazaniach oraz w Przybytku. Chrześcijanie budowali kościoły i poszerzali fundament przygotowania na Powtórne Przyjście Jezusa. Po zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu Chrystus i Duch Święty w pośredni sposób prowadzili chrześcijaństwo, dlatego Bóg nie powołał żadnej osoby centralnej odpowiedzialnej za całą opatrzność, jak to miało miejsce w okresie wcześniejszym.