Część 4. Okresy w epoce przedłużonej opatrzności odnowy oraz czas ich trwania

Celem Epoki Przedłużonej Opatrzności Odnowy (która jest epoką rzeczywistej tożsamości czasu) było odnowienie przez odszkodowanie Epoki Opatrzności Odnowy, epoki obrazowej tożsamości czasu. Jako że celem poszczególnych okresów tej epoki było odnowienie przez odszkodowanie odpowiadających im okresów z epoki wcześniejszej, dlatego następowały one w sposób do nich tożsamy, zarówno co do kolejności jak i czasu trwania.

4.1 Czterystuletni okres prześladowania w Imperium Rzymskim

Jezus przyszedł na początku Epoki Nowego Testamentu z zadaniem dopełnienia Woli Boga, która powierzona została Abrahamowi — Ojcu Wiary u progu Epoki Starego Testamentu. Jak pamiętamy, Izraelici musieli przetrwać czterystuletni okres niewoli w Egipcie, aby odnowić na poziomie narodowym podstawę wiary, która została utracona przez Abrahama w wyniku błędu popełnionego podczas składania ofiary symbolicznej. Pierwsi chrześcijanie przeszli przez podobny okres cierpienia, niosąc na swych barkach odpowiedzialność za odnowę podstawy wiary utraconej po raz kolejny z powodu niewiary narodu izraelskiego, który nie potrafił służyć Jezusowi, będącemu żywą ofiarą. Był to okres czterystu lat prześladowania chrześcijan w Cesarstwie Rzymskim.

Kres prześladowaniom położył cesarz Konstantyn Wielki, który w 313 roku uznał chrześcijaństwo za pełnoprawną religię. W 392 roku cesarz Teodozjusz I ustanowił chrześcijaństwo religią państwową. Okres ten był rzeczywistym odpowiednikiem okresu czterystu lat niewoli Izraelitów w Egipcie i miał na celu odnowienie tego wcześniejszego okresu przez tożsame warunki odszkodowania.

4.2 Czterystuletni okres regionalnego przywództwa w Kościele

Następnym przedziałem Epoki Opatrznościowej Odnowy był czterystuletni okres Sędziów, w którym to na czele plemion izraelskich stali sędziowie. Ponieważ Epoka Przedłużonej Odnowy była epoką rzeczywistej tożsamości czasu, powinna ona zawierać czterystuletni okres odpowiadający okresowi Sędziów. Jest nim okres regionalnego przywództwa w Kościele trwający od momentu ogłoszenia chrześcijaństwa religią państwową Cesarstwa Rzymskiego w 392 roku do koronacji Karola Wielkiego na cesarza w roku 800. W tym okresie ludziom przewodzili lokalni przywódcy kościelni — patriarchowie, biskupi i opaci, pełniący na wzór biblijnych sędziów różnorakie funkcje. Okres ten był odpowiednikiem czterystuletniego okresu Sędziów i miał na celu odnowienie go.

4.3 Stu dwudziestoletni okres Cesarstwa Chrześcijańskiego

Kiedy Izraelici stworzyli zintegrowane państwo pod przewodnictwem króla Saula, rozpoczął się 120–letni okres Zjednoczonego Królestwa, który objął również czas panowanie króla Dawida i króla Salomona. Odpowiadający mu 120-letni okres Cesarstwa Chrześcijańskiego, zwanego także Cesarstwem Karolińskim, rozpoczął się wraz z koronacją Karola Wielkiego na cesarza w 800 roku n.e., a dobiegł końca w roku 919, wraz z wygaśnięciem królewskiej linii we wschodniej części Imperium i wyborem na króla ziem niemieckich Henryka I. Ten okres był rzeczywistym odpowiednikiem 120-letniego okresu Zjednoczonego Królestwa i miał na celu odnowienie go przez tożsame warunki odszkodowania.

4.4 Czterystuletni okres podzielonych królestw Wschodu i Zachodu

Ponieważ w okresie Zjednoczonego Królestwa pogwałcono czystość Świątyni, królestwo uległo rozbiciu na dwa państwa: Izrael na północy i Judę na południu. Tak rozpoczął się czterystuletni okres podzielonych królestw Północy i Południa. W Epoce Przedłużonej Opatrzności Odnowy Monarchia Karolińska uległa rozpadowi na dwa królestwa: Święte Cesarstwo Rzymskie na wschodzie i Francję na zachodzie. Już wcześniej, przed ostatecznym rozpadem Monarchia Karolingów została podzielona na Królestwo Wschodnich Franków, Zachodnich Franków oraz Italię, przy czym Italia szybko znalazła się pod panowaniem Wschodnich Franków, by wspólnie stworzyć Święte Cesarstwo Rzymskie, natomiast Zachodni Frankowie utworzyli Królestwo Francji. Ten czterystuletni okres podzielonych królestw Wschodu i Zachodu rozpoczął się wraz z rozpadem Monarchii Karolińskiej w 919 roku, a dobiegł końca w roku 1309, kiedy papiestwo przeniosło swą siedzibę do Awinionu w południowej Francji. Był on odpowiednikiem czterystuletniego okresu podzielonych królestw Północy i Południa, i miał na celu odnowienie go przez tożsame warunki odszkodowania.

4.5 Dwustudziesięcioletni okres wygnania i powrotu papiestwa

W okresie podzielonych królestw Północy i Południa królestwo izraelskie na północy zostało rozbite przez Asyryjczyków, ponieważ jego mieszkańcy popadli w demoralizację i bałwochwalstwo. Królestwo Judy na południu także popadło w niewiarę i nie potrafiło zachować czystości Świątyni; w rezultacie jego mieszkańcy zostali wzięci do niewoli babilońskiej — w świecie Szatana. Judejczycy cierpieli na wygnaniu przez około 210 lat, aby w końcu powrócić do Izraela, odbudować Świątynię i odnowić przymierze z Bogiem. Odpowiadający temu przedziałowi czasowemu okres w historii chrześcijaństwa trwał także 210 lat. Rozpoczął się w 1309 roku, kiedy skorumpowane papiestwo, któremu przewodził wówczas Klemens V, zostało zmuszone do przeniesienia swej siedziby z Rzymu do Awinionu, pod panowanie królów Francji. Okres ten trwał jeszcze przez 70 lat po ostatecznym powrocie papieży do Rzymu i zakończył się wraz z wybuchem Reformacji Protestanckiej w 1517 roku. Określamy go jako okres wygnania i powrotu papiestwa. Opatrznościowo był on rzeczywistym odpowiednikiem 210-letniego okresu wygnania i powrotu w historii Izraela i miał na celu odnowienie go przez tożsame warunki odszkodowania.

4.6 Czterysta lat przygotowań na Powtórne Przyjście Mesjasza

Po wyzwoleniu z niewoli babilońskiej i powrocie do Jerozolimy naród izraelski dokonał gruntownej reformy życia religijnego i społecznego. Wsłuchany w proroctwa Malachiasza rozpoczął przygotowania na przyjęcie Mesjasza. Po czterystuletnim okresie przygotowań i oczekiwań Bóg zesłał narodowi żydowskiemu Mesjasza w osobie Jezusa Chrystusa. Należy oczekiwać, że w Epoce Przedłużonej Opatrzności Odnowy wystąpi tożsamy okres 400 lat, którego celem będzie odnowienie przez odszkodowanie owego poprzedniego okresu oraz dokonanie niezbędnych przygotowań na Powtórne Przyjście Mesjasza. Okres ten rozpoczął się w 1517 roku, kiedy to Marcin Luter zapoczątkował Reformację Protestancką, i dobiegł końca w przeddzień Powtórnego Przyjścia. Był on rzeczywistym odpowiednikiem czterystuletniego okresu przygotowania na przyjście Mesjasza w historii Izraela i miał na celu odnowienie go przez tożsame warunki odszkodowania.