Część 3. Opatrzność Odnowy w rodzinie Abrahama

W wyniku upadłego czynu Chama opatrzność odnowy w rodzinie Noego nie została wypełniona. Jednak osiągnięcie celu stworzenia jest absolutnym Bożym przeznaczeniem. Dlatego na podstawie lojalnego serca Noego Bóg powołał Abrahama i w oparciu o jego rodzinę zapoczątkował nowy rozdział opatrzności odnowy.

Rodzina Abrahama miała odnowić podstawę przyjęcia Mesjasza, której Noe nie zdołał dopełnić, i przyjąć Mesjasza przychodzącego na tym fundamencie. Podobnie jak Noe, Abraham musiał odnowić przez odszkodowanie podstawę wiary, a jego synowie mieli odnowić przez odszkodowanie podstawę wcielenia.

3.1 Podstawa Wiary

3.1.1 Postać centralna Podstawy Wiary

W opatrzności odnowy w rodzinie Abrahama postacią centralną dla odnowy podstawy wiary był Abraham. Bóg wybrał Abrahama i obdarzył go misją wypełnienia opatrzności, którą zamierzał wcześniej urzeczywistnić przez Noego. Aby odziedziczyć tę misję, Abraham musiał najpierw odnowić przez odszkodowanie wszystkie warunki, jakie miał spełnić Noe, a które zniweczył grzech Chama.

Pierwszymi warunkami, jakie rodzina Noego utraciła na rzecz Szatana, było dziesięć pokoleń od Adama do Noego oraz czterdziestodniowy okres sądu potopem. Dlatego Abraham miał odnowić przez odszkodowanie kolejne dziesięć pokoleń. Każde z tych dziesięciu pokoleń miało odnowić liczbę czterdzieści, reprezentującą sąd potopem. Ponieważ warunek czterdziestodniowego potopu został utracony, odnowa każdego pokolenia musiała objąć pełny okres jego trwania; nie mogła się dokonać w ciągu jedynie czterdziestu dni. Opatrzność odnowy potopu w każdym z tych dziesięciu pokoleń musiała zatem zająć dłuższy czas — czterdzieści lat. Ta sama zasada znalazła zastosowanie w innej sytuacji w czasach Mojżesza. Kiedy misja czterdziestodniowych zwiadów w Kanaanie zakończyła się niepowodzeniem, Izraelici musieli wędrować przez pustynię przez czterdzieści lat, aby odnowić ten błąd (Lb 14:34). Dlatego też dopiero po upływie okresu odszkodowania obejmującego dziesięć pokoleń i czterysta lat od czasów Noego (Według Biblii Bóg skrócił czas życia ludzkiego zaraz po pokoleniu Noego. Stąd dziesięć pokoleń od Adama do Noego trwało tysiąc sześćset lat, podczas gdy dziesięć pokoleń od Noego do Abrahama tylko 400 lat), Bóg powołał Abrahama, aby przejął misję Noego. W związku z tym, że długość życia od czasów Noego została znacznie skrócona, okres dziesięciu pokoleń od Adama do Noego trwał tysiąc sześćset lat, natomiast okres dziesięciu pokoleń od Noego do Abrahama trwał jedynie czterysta lat.

Kolejnymi warunkami, utraconymi przez rodzinę Noego, były pozycja ojca wiary oraz pozycja Chama, który miał odegrać rolę Abla. Dlatego Abraham nie mógł zająć pozycji Noego, dopóki nie odnowił przez odszkodowanie pozycji ojca wiary oraz Chama. Aby stać się ojcem wiary w miejsce Noego, Abraham musiał z wiarą i oddaniem złożyć ofiarę symboliczną tak, jak Noe musiał zbudować arkę. W jaki sposób Abraham miał odnowić pozycję Chama? Cham miał reprezentować Abla, umiłowanego przez Boga; obaj byli drugimi synami i zostali wybrani jako postacie centralne ofiary rzeczywistej. Ponieważ Szatan zaatakował Chama, to zgodnie z zasadą odnowy przez odszkodowanie, Bóg musiał zabrać na Swoją stronę kogoś, kogo Szatan kochał najbardziej. Z tej przyczyny Bóg powołał Abrahama, pierworodnego syna Teracha, bałwochwalcy (Jz 24:2-3).

Abraham miał przejąć misję Noego, a tym samym misję Adama. Reprezentował więc odnowionego Adama. Tak jak poprzednio Bóg pobłogosławił Adamowi i Noemu, udzielił także Swego błogosławieństwa Abrahamowi: Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił tym, którzy ciebie błogosławić będą, a tym, którzy tobie będą złorzeczyli, i ja będę złorzeczył. Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi (Rdz 12:2-3). Po otrzymaniu tego błogosławieństwa posłuszny Woli Boga Abraham opuścił dom swego ojca w Charanie i udał się do Kanaanu z żoną Sarą, bratankiem Lotem, służbą i całym dobytkiem (Rdz 12:4-5). W tym sensie Bóg uczynił drogę Abrahama modelową drogą odnowy Kanaanu, którą później mieli iść Jakub i Mojżesz. Jakub i Mojżesz zabrali swoje rodziny i dobytek, pierwszy z Charanu, drugi z Egiptu, i przywiedli je do Kanaanu, znosząc w podróży wiele przeciwności. Jezus miał również przejść podobną drogę, której celem było wyprowadzenie ludzkości i wszystkich rzeczy ze świata szatańskiego i wprowadzenie ich do świata Bożego (patrz Mojżesz i Jezus 1.2).

3.1.2 Obiekty ofiarne w Podstawie Wiary

3.1.2.1 Symboliczna ofiara Abrahama

Bóg nakazał Abrahamowi złożenie ofiary z gołębicy i synogarlicy, baranka i kozy oraz jałówki (Rdz 15:9). Obiekty ofiarne były wymagane do ustanowienia podstawy wiary. Zanim jednak Abraham mógł złożyć ofiarę symboliczną, musiał dać dowód swej wiary, podobnie przed nim Noe musiał zostać uznany za prawego, zanim rozpoczął budowę arki jako ofiary symbolicznej.

Biblia nie wyjaśnia dokładnie, w jaki sposób Noe zademonstrował swą wiarę. Na podstawie wersetu „Noe człowiek prawy, wyróżniał się nieskazitelnością wśród współczesnych sobie ludzi; w przyjaźni z Bogiem żył Noe” (Rdz 6:9) możemy jednak wywnioskować, że Noe w jakiś sposób dał dowód swej wiary, zanim został przez Boga uznany za godnego misji budowy arki. Ci, którzy kroczą drogą opatrzności odnowy, muszą nieprzerwanie umacniać swoją wiarę (Rdz 1:17).

Przyjrzyjmy się, w jaki sposób Abraham umacniał swą wiarę, przygotowując się do złożenia ofiary symbolicznej.

Noe był drugim przodkiem ludzkości. Aby odnowić jego pozycję, Abraham także musiał zająć pozycję Adama. W tym celu przed przystąpieniem do złożenie właściwej ofiary symbolicznej musiał wypełnić symboliczny warunek odszkodowania wymagany do odnowy pozycji rodziny Adama.

Pismo Święte zawiera opis wyprawy Abrahama do Egiptu w ucieczce przed głodem (Rdz 12:10-20). Po przybyciu na miejsce Abraham nakazał żonie udawać, że jest jego siostrą, ponieważ obawiał się, że faraon może zapragnąć Sary i zabić go, kiedy dowie się, że jest jej mężem. I rzeczywiście, na rozkaz faraona Abraham oddał mu Sarę, która występowała w roli jego siostry. Bóg jednak ukarał faraona i Abraham odzyskał żonę, po czym razem z bratankiem Lotem i znacznym bogactwem otrzymanym od faraona opuścili Egipt. Chociaż Abraham nie zdawał sobie z tego sprawy, przez tę opatrznościową sytuację spełnił symboliczny warunek odszkodowania konieczny do odnowy rodziny Adama.

Archanioł zagarnął Ewy, kiedy Adam i Ewa byli jeszcze bratem i siostrą, zyskując w ten sposób prawo panowania nad wszystkimi jej potomkami oraz całym światem przyrody. Faraon, który reprezentował Szatana, zabrał Abrahamowi Sarę, która odgrywała rolę jego siostry. Aby odnowić sytuację, jak zaistniała w rodzinie Adama, Abraham musiał odebrać Sarę faraonowi jako swoją żonę, wraz z Lotem, reprezentującym całą ludzkość, i majątkiem symbolizującym świat przyrody. Droga, którą szedł Abraham, miała był drogą wzorcową dla mającego przyjść po nim Jezusa. Po spełnieniu tego warunku odszkodowania Abraham został uznany za godnego złożenia ofiary symbolicznej.

Jakie było znaczenie symbolicznej ofiary złożonej przez Abrahama? Aby stać się ojcem wiary, Abraham musiał odnowić przez odszkodowanie pozycję Noego, którego Bóg zamierzał wywyższyć jako ojca wiary wraz z całą jego rodziną. Musiał także odnowić pozycję Adama i jego rodziny. Dlatego Abraham powinien był ofiarować wymagane obiekty w sposób prawidłowy, tak aby Bóg mógł je przyjąć. Dzięki temu odnowiłby wszystko, co Kain i Abel mieli osiągnąć przez złożenie ofiar, oraz to, co osiągnąć miała rodzina Noego przez opatrzność arki. Symboliczna ofiara Abrahama składała się z obiektów o odpowiednim symbolicznym znaczeniu.

Abraham złożył w ofierze symbolicznej trzy rodzaje obiektów: pierwszy — gołębicę i synogarlicę; drugi — baranka i kozę; i trzeci — jałówkę. Te trzy ofiary symbolizowały kosmos, który powstał w trzech etapach okresu wzrostu. Gołębica reprezentowała okres kształtowania. Kiedy Jezus został ochrzczony przez Jana Chrzciciela w rzece Jordan, Duch Boży zstąpił i spoczął na nim w postaci gołębicy (Mt 3:16). Jezus przyszedł, aby zakończyć Epokę Starego Testamentu, która jako etap kształtowania opatrzności była reprezentowana przez gołębicę. Wizja gołębicy zstępującej na Jezusa miała jeszcze inne znaczenie — Jezus miał odnowić błąd popełniony przez Abrahama podczas ofiarowania gołębicy, która została utracona na rzecz Szatana.

Baranek reprezentował etap wzrastania. Kiedy Jezus wypełnił Epokę Starego Testamentu, odnawiając wszystko, co było reprezentowane przez gołębicę, zapoczątkował Epokę Nowego Testamentu na etapie wzrastania opatrzności, w której odnowione miało zostać wszystko, co reprezentował baranek. Kiedy Jan Chrzciciel ujrzał Ducha zstępującego na Jezusa pod postacią gołębicy (co oznaczało, że to Jezus wypełnił etap kształtowania opatrzności), powiedział: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata.” (J 1:29), świadcząc, że Jezus rozpocznie misję na etapie wzrastania.

Jałówka reprezentowała etap doskonalenia. Pismo Święte podaje, że kiedy Samson zadał Filistynom zagadkę, nakłonili oni jego żonę, aby wydobyła od niego odpowiedź. Samson powiedział im: „Gdybyście nie orali moją jałowicą, nie rozwiązalibyście mojej zagadki” (Sdz 14:18), nazywając swą żonę metaforycznie jałówką.

Jezus przyszedł jako oblubieniec całej ludzkości. Wszyscy oddani wierni powinni byli oczekiwać jego powrotu, jak oblubienice przygotowujące się na przyjęcie oblubieńca. Kiedy oblubieniec — Jezus — nadejdzie, odbędzie się wesele Baranka, po którym jego oblubienice — wierni — zamieszkają wraz z nim w Królestwie Niebieskim jako jego małżonki (w znaczeniu metaforycznym). Dlatego Epoka Spełnionego Testamentu następująca po Epoce Nowego Testamentu określana jest jako epoka jałówki, czy inaczej epoka żony. Niektórzy duchowo otwarci ludzie otrzymują objawienia, że obecna epoka jest epoką krowy lub jałówki, dlatego że ludzkość wkracza właśnie w etap doskonalenia.

Co miały odnowić te trzy ofiary? Abraham miał przez nie odnowić to wszystko, czego Bóg nie zdołał odnowić przez symboliczne ofiary złożone przez rodziny Adama i Noego — ofiary złożone poprawnie, ale niestety zagarnięte przez Szatana w wyniku późniejszych błędów. Ofiara Abrahama miała także stanowić symboliczny warunek odszkodowania za błędy popełnione przez te rodziny podczas składania ofiary rzeczywistej. Innymi słowy, celem, dla którego Abraham ofiarował trzy rodzaje obiektów ofiarnych, było odnowienie w jego pokoleniu (horyzontalnie) wszystkich warunków odszkodowania, które nagromadziły się na przestrzeni opatrzności (wertykalnie) w trzech pokoleniach Adama, Noego i Abrahama.

Dlaczego Abraham umieścił trzy rodzaje ofiar — gołębicę i synogarlicę, baranka i kozę oraz jałówkę, symbolizujące odpowiednio etapy kształtowania, wzrastania i doskonalenia — na jednym ołtarzu? Przed Upadkiem odpowiedzialnością Adama było przejść przez trzy etapy okresu wzrostu w ciągu jednego życia. Podobnie Abraham, zajmujący pozycję Adama, miał za jednym razem odnowić długi ciąg opatrzności, którą Bóg prowadził w trzech opatrznościowych pokoleniach: Adama (kształtowanie), Noego (wzrastanie) i Abrahama (doskonalenie). Przez tę jedną ofiarę mógł on odnowić wszystkie utracone warunki oparte o liczbę trzy. Symbolika ofiary Abrahama ukazuje, iż Wolą Boga było wypełnienie całej opatrzności odnowy w jednym akcie.

Przyjrzyjmy się teraz, w jaki sposób Abraham składał ofiarę symboliczną:

Wtedy Pan rzekł: „Wybierz dla mnie trzyletnią jałowicę, trzyletnią kozę i trzyletniego barana, a nadto synogarlicę i gołębicę”. Wybrawszy to wszystko, Abram przerąbał je wzdłuż na połowy i przerąbane części ułożył jedną naprzeciw drugiej; ptaków nie porozcinał. Kiedy zaś do tego mięsa zaczęło zlatywać się ptactwo drapieżne, Abram je odpędził. A gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Abram zapadł w głęboki sen i opanowało go uczucie lęku, jak gdyby ogarnęła go wielka ciemność. I wtedy to Pan rzekł do Abrama: „Wiedz o tym dobrze, iż twoi potomkowie będą przebywać jako przybysze w kraju, który nie będzie ich krajem, i przez czterysta lat będą tam ciemiężeni jako niewolnicy.” (Rdz 15:9-13) Ponieważ Abraham nie przeciął gołębicy i synogarlicy na połowy, jak powinien był zrobić, nad ofiarę zleciały się ptaki drapieżne i skalały ją. W konsekwencji tego błędu Izraelici musieli udać się do Egiptu i cierpieć tam prześladowania przez czterysta lat.

Dlaczego fakt nieprzecięcia ptaków był grzechem? Na pytanie to możemy odpowiedzieć jedynie z pomocą Zasady. Zastanówmy się najpierw, dlaczego Bóg nakazał Abrahamowi przeciąć ofiary na połowy.

Celem Bożej opatrzności odnowy jest odnowa panowania dobra najpierw przez oddzielenie dobra od zła, a następnie zniszczenie zła i wywyższenie dobra. Z tego powodu Adam musiał zostać symbolicznie podzielony na swoich synów, Kaina i Abla, zanim mogła zostać złożona ofiara. Z tego samego powodu w czasach Noego Bóg zniszczył zło potopem, pozostawiając jedynie rodzinę Noego, uosabiającą dobro. Bóg nakazał Abrahamowi przecięcie ofiar na połowy, chcąc w ten sposób dokonać symbolicznego oddzielenia dobra od zła, czego nie osiągnęli Adam i Noe.

Ofiary musiały zostać podzielone po pierwsze dlatego, że miały odnowić sytuację zaistniałą w rodzinie Adama, kiedy to Kain i Abel zostali rozdzieleni tak, że jeden reprezentował zło a drugi dobro. Po drugie, ofiary te miały odnowić sytuację zaistniałą w czasach Noego, kiedy dobro zostało oddzielone od zła przez czterdziestodniowy sąd potopem. Po trzecie, miały one stanowić symboliczny warunek do wydzielenia dziedziny zwierzchności dobra z wszechświata, znajdującego się pod panowaniem Szatana. Po czwarte, ustanowiony miał zostać warunek do uświęcenia ofiary przez odsączenie krwi śmierci, która skalała upadłą ludzkość w następstwie Upadku.

Dlaczego nierozdzielenie ofiar było grzechem? Po pierwsze, nierozdzielenie ofiar oznaczało nierozdzielenie Kaina i Abla. Niepodzielona ofiara nie mogła być przyjęta przez Boga, ponieważ nie pozostawiała Mu obiektu typu Abla, który mógłby do Niego należeć. W konsekwencji nie zostały odnowione błędy, które popełnili Kain i Abel podczas składania ofiar. Po drugie, nierozdzielenie ofiar było równoznaczne z niewypełnieniem opatrzności w czasach Noego, kiedy pomimo zesłania potopu dobro i zło pozostały nieoddzielone. Podobnie jak błąd popełniony w rodzinie Noego, tak też niepodzielenie ofiar przez Abrahama pozbawiło Boga obiektu uosabiającego dobro. Było więc powtórzeniem błędu, który zniweczył opatrzność związaną z potopem. Po trzecie, niepodzielenie ofiar oznaczało, że nie został spełniony symboliczny warunek wydzielenia dziedziny panowania Boga z wszechświata opanowanego przez Szatana. Po czwarte, ponieważ krew śmierci nie została usunięta, niepodzielone ofiary nie mogły być uświęconą ofiarą, którą Bóg mógłby przyjąć.

Innymi słowy, kiedy Abraham złożył w ofierze ptaki, nie przeciąwszy ich wcześniej, faktycznie oznaczało to ofiarowanie czegoś, co nie zostało odebrane Szatanowi. Jego błąd przyznawał Szatanowi prawo do tych ofiar.

Gołębica, reprezentująca etap kształtowania, pozostała pod panowaniem Szatana. W związku z tym Szatan zagarnął także baranka, symbolizującego etap wzrastania oraz jałówkę, symbolizującą etap doskonalenia, ponieważ obie te ofiary miały zostać złożone na fundamencie etapu kształtowania. Niepodzielenie ofiar było grzechem, ponieważ spowodowało oddanie Szatanowi całej ofiary symbolicznej.

Zastanówmy się następnie, co oznacza werset mówiący o ptakach drapieżnych, które zleciały się nad ofiarę.

Od czasu Upadku pierwszych ludzi Szatan zawsze szukał sposobności zaatakowania tych, przez których Bóg zamierzał zrealizować Swoją Wolę. Kiedy Kain i Abel składali ofiary, Szatan „czyhał u drzwi” (Rdz 4:7). Kruk krążący nad arką Noego symbolizował Szatana czekającego na okazję zaatakowania rodziny Noego zaraz po potopie (Rdz 8:7).

Podobnie, kiedy Abraham składał ofiarę symboliczną, Szatan szukał możliwości zagarnięcia jej. Zaatakował ją, kiedy tylko zobaczył, że ptaki nie zostały podzielone. Pismo Święte opisuje tę sytuację, używając metafory ptaków drapieżnych, zlatujących się nad ofiarę.

Błąd popełniony przez Abrahama podczas składania ofiary symbolicznej spowodował skalanie ofiary. Utracone zostały wszystkie warunki, które Bóg pragnął odnowić przez tę ofiarę. W konsekwencji potomkowie Abrahama musieli cierpieć ucisk i niewolę w ziemi egipskiej przez czterysta lat. Zastanówmy się, dlaczego musiało się tak stać.

Bóg powołał Abrahama i nakazał mu złożyć ofiarę symboliczną pod koniec czterystuletniego okresu oddzielenia od Szatana. Okres ten został ustanowiony w celu odnowy przez odszkodowanie dziesięciu pokoleń od Adama do Noego oraz czterdziestodniowego sądu potopem, które zostały utracone na rzecz Szatana w wyniku grzechu Chama. Był to również okres odszkodowania konieczny do postawienia Abrahama w pozycji ojca wiary po złożeniu ofiary symbolicznej. Kiedy błąd popełniony przez Abrahama przy składaniu ofiary symbolicznej pozwolił Szatanowi zagarnąć tę ofiarę, ów czterystuletni okres także został utracony. Bóg pragnął odnowić na poziomie narodowym sytuację, jaka istniała zanim Abraham popełnił błąd podczas składania ofiary symbolicznej, i która odpowiadała sytuacji, w której Noe został powołany do zbudowania arki. W tym celu Bóg ustanowił kolejny okres oddzielenia Szatana, trwający czterysta lat. Był to okres niewoli Izraelitów w Egipcie. W ciągu tego okresu Izraelici mieli odnowić — tym razem na poziomie narodowym — sytuacje Noego i Abrahama na początku ich misji jako ojców wiary, przygotowując tym samym grunt dla misji Mojżesza. Stąd w okresie niewoli Izraelici z jednej strony ponosili karę za błąd Abrahama, jednocześnie zaś ustanawiali podstawę oddzielenia się od Szatana i zapoczątkowania nowej opatrzności.

Jak wyjaśniliśmy wcześniej, Bóg pragnął za jednym razem wypełnić opatrzność na etapie kształtowania, wzrastania i doskonalenia. Zostałoby to osiągnięte, gdyby Abraham poprawnie złożył na jednym ołtarzu symboliczną ofiarę składającą się z trzech rodzajów obiektów. Zamiar ten jednak się nie powiódł z powodu popełnienia przez Abrahama błędu, który był powtórzeniem błędów przeszłości. W konsekwencji opatrzność związana z Abrahamem została przedłużona na trzy pokolenia: Abrahama, Izaaka i Jakuba.

3.1.2.2 Ofiarowanie Izaaka

Po nieudanej próbie złożenia ofiary symbolicznej przez Abrahama, Bóg nakazał mu złożyć w ofierze całopalnej jedynego syna Izaaka (Rdz 22:2). W ten sposób Bóg rozpoczął nową opatrzność mającą na celu odnowę błędu Abrahama przez odszkodowanie. Zgodnie z Zasadą predestynacji, jeżeli osoba powołana przez Boga do wypełnienia pewnej misji nie wywiąże się ze swej odpowiedzialności, Bóg nie może już dalej przez nią działać. Dlaczego więc Bóg nadal współpracował z Abrahamem, polecając mu ofiarować Izaaka?

Możemy wymienić trzy powody. Po pierwsze, liczba trzy reprezentuje spełnienie (patrz Okresy 2.4). Boża Zasada stanowi, że opatrzność ustanawiania podstawy przyjęcia Mesjasza musi zostać spełniona nie później niż w trzeciej próbie. Dlatego Boża opatrzność ustanawiania podstawy przyjęcia Mesjasza, rozpoczęta w rodzinie Adama i kontynuowana w rodzinie Noego, musiała zakończyć się w rodzinie Abrahama, gdzie była już trzecią próbą. Dlatego Abrahamowi dana została możliwość spełnienia jeszcze jednego warunku odszkodowania, o większej wartości. Dzięki temu dokonać się miała symboliczna odnowa wszystkiego, co zostało utracone w wyniku jego błędu podczas składania ofiary symbolicznej. Tym warunkiem odszkodowania o większej wartości było złożenie w ofierze syna Izaaka.

Po drugie, jak wyjaśniliśmy wcześniej, kiedy Abraham składał swoją ofiarę, zajmował pozycję Adama. Szatan zaatakował Adama i jego syna Kaina, zagarniając w ten sposób rodzinę na przestrzeni dwóch pokoleń. Dlatego zgodnie z Zasadą odnowy przez odszkodowanie Bóg mógł odzyskać Abrahama i jego syna Izaaka w dwóch pokoleniach.

Po trzecie, dowiedzieliśmy się, że Noe mógł złożyć symboliczną ofiarę w postaci arki sam, chociaż reprezentował Adama, który nie mógł złożyć ofiary bezpośrednio. Noe opierał się bowiem na fundamencie zasług Abla, który okazał wiarę i oddanie Bogu, składając prawidłowo ofiarę symboliczną. Kiedy Abraham został powołany przez Boga, mógł oprzeć się na fundamencie zasług ich obu: Abla, który prawidłowo złożył ofiarę symboliczną na etapie kształtowania, oraz Noego, który prawidłowo złożył ofiarę symboliczną na etapie wzrastania. Stojąc na tym podwójnym fundamencie, Abraham miał złożyć ofiarę symboliczną na etapie doskonalenia. Dlatego nawet kiedy Abraham popełnił błąd, Bóg mógł dać mu ponowną szansę złożenia ofiary w oparciu o nagromadzone zasługi Abla i Noego.

Zanim jednak Abraham mógł złożyć w ofierze Izaaka, musiał jeszcze raz dać dowód swej wiary, powtarzając symboliczny warunek odszkodowania wymagany do odnowy rodziny Adama, który spełnił przed złożeniem ofiary symbolicznej. Z tego powodu Abraham raz jeszcze przedstawił Sarę jako swoją siostrę i pozwolił ją zabrać tym razem królowi Abimelekowi z Gerary. Kiedy Sara została żoną króla, Abraham odebrał mu ją. I tym razem Abraham otrzymał niewolników, którzy symbolizowali ludzkość, oraz bogactwa, symbolizujące świat przyrody (Rdz 20:1-18).

Jak wyglądało ofiarowanie Izaaka? A gdy przyszli na to miejsce, które Bóg wskazał, Abraham zbudował tam ołtarz, ułożył na nim drwa i związawszy syna swego Izaaka położył go na tych drwach na ołtarzu. Potem Abraham sięgnął po nóż, aby zabić swego syna. Ale wtedy Anioł Pański zawołał na niego z nieba i rzekł: „Abrahamie, Abrahamie!” a on rzekł: „Oto jestem”. [Anioł] powiedział mu: „Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nic złego! Teraz poznałem, że boisz się Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego jedynego syna” (Rdz 22:9-12)

Gorliwość Abrahama w pełnieniu Woli Boga i jego zdecydowane działanie, podejmowane z absolutną wiarą, posłuszeństwem i lojalnością, wyniosły go do takiej samej pozycji, jaką zająłby, gdyby rzeczywiście dokonał ofiary. Dzięki temu Izaak został całkowicie oddzielony od Szatana. Bóg polecił Abrahamowi nie zabijać syna, ponieważ ten, wolny już od więzi z Szatanem, przeszedł na stronę Boga. Musimy również zrozumieć, że w słowach „bo teraz wiem” Bóg wyraził zarówno wyrzut z powodu wcześniejszego zawodu, jaki sprawił mu Abraham podczas składania ofiary symbolicznej, jak i radość z powodu pomyślnego ofiarowania Izaaka.

Ponieważ ofiarowanie Izaaka mogło zostać przyjęte przez Boga, opatrzność odnowy w rodzinie Abrahama mogła być kontynuowana przez Izaaka.

Trzy dni zajęło Abrahamowi dotarcie na górę Moria, gdzie miał złożyć syna w ofierze całopalnej. Ten trzydniowy okres oczyszczenia Izaaka miał rozpocząć nowy okres opatrzności. Od tej pory za każdym razem na początku nowej opatrzności wymagany był trzydniowy okres oddzielenia się od Szatana. W historii opatrzności znajdujemy wiele przykładów takich okresów. Kiedy Jakub wyruszał ze swą rodziną z Charanu, aby rozpocząć rodzinną drogę odnowy Kanaanu, potrzebny był trzydniowy okres oddzielenia się od Szatana (Rdz 31:20-22). Izraelici także musieli odbyć trzydniowy okres oddzielenia od Szatana, zanim opuścili Egipt, aby rozpocząć narodową drogę odnowy Kanaanu pod wodzą Mojżesza (Wj 8:27). Jezus rozpoczął duchową światową drogę odnowy Kanaanu po odbyciu trzydniowego warunku oddzielenia się od Szatana — od śmierci do zmartwychwstania.

3.1.2.3 Pozycja Izaaka i jego ofiara symboliczna z punktu widzenia Boga

Wyjaśniliśmy wcześniej, że chociaż Abraham nie złożył ofiary symbolicznej w sposób prawidłowy, Zasada stwa- rzała jednak możliwość, aby stał się on postacią centralną w ustanawianiu podstawy przyjęcia Mesjasza. Abraham nie mógł jednak sam powtórzyć ofiary symbolicznej, gdyż nie wypełnił swojej odpowiedzialności (patrz Predestynacja 3). Bóg musiał więc znaleźć jakąś drogę, aby móc traktować Abrahama tak, jak gdyby nie popełnił on błędu podczas składania ofiary symbolicznej, ani nie spowodował opóźnienia opatrzności. W tym celu Bóg nakazał Abrahamowi złożyć Izaaka w ofierze całopalnej.

Wcześniej Bóg obiecał Abrahamowi, że od Izaaka wywiedzie naród wybrany: Oto usłyszał słowa: „... ten po tobie dziedziczyć będzie, który od ciebie będzie pochodził”. I poleciwszy Abrahamowi wyjść z namiotu, rzekł: „Spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli zdołasz to uczynić”, a potem dodał: „Tak liczne będzie twoje potomstwo.” (Rdz 15:4-5) Przez swą gotowość zabicia własnego syna, a zwłaszcza syna, z którym wiązała się tak ważna obietnica, Abraham okazał bezgraniczną lojalność wobec Nieba. Ów akt wiary był równoznaczny z zabiciem samego siebie — osoby skalanej przez Szatana w wyniku wcześniejszego błędu. Kiedy więc Bóg ocalił Izaaka od śmierci, Abraham także powrócił do życia, uwolniony od wszystkich więzów, którymi spętał go Szatan, kiedy zagarnął jego ofiarę symboliczną. Co więcej, Abraham i Izaak osiągnęli nierozerwalną jedność w swojej wierności Bożej Woli.

Chociaż Abraham i Izaak byli dwiema różnymi osobami, to kiedy Bóg przywrócił ich do życia, stali się w Jego oczach jedną osobą. Chociaż opatrzność prowadzona przez Abrahama zakończyła się niepowodzeniem i uległa przedłużeniu, a odpowiedzialność za nią powierzona została Izaakowi, to jednak zwycięstwo odniesione przez Izaaka było także zwycięstwem Abrahama. Dzięki temu Bóg mógł traktować Abrahama tak, jakby jego błąd nie miał miejsca, a opatrzność nie została przedłużona.

Nie wiadomo, ile lat miał Izaak w tamtym czasie. Był wystarczająco duży, aby dźwigać drewno na stos ofiarny (Rdz 22:6), a kiedy zauważył, że nie ma baranka na ofiarę, zapytał o to ojca (Rdz 22:7). Był zapewne wystarczająco dorosły, aby zrozumieć zamiary swego ojca. Możemy przypuszczać, że pomagał ojcu, chociaż rozumiał, że to on sam ma odegrać rolę ofiary.

Gdyby Izaak przeciwstawiał się ojcu pragnącemu złożyć go w ofierze, Bóg na pewno nie przyjąłby tej ofiary. Jednak Izaak okazał wiarę równie wielką jak Abraham. Ich jedność i wiara nie pozostawiły Szatanowi żadnej podstawy do zaatakowania, co zadecydowało o sukcesie ofiary. Składając tę ofiarę, Abraham i Izaak przeszli przez proces śmierci i zmartwychwstania. W rezultacie osiągnięte zostały dwie rzeczy. Po pierwsze, Abraham zdołał oddzielić się od Szatana, który zaatakował go w następstwie błędu popełnionego podczas składania ofiary symbolicznej. Odnowił on przez odszkodowanie pozycję, jaką zajmował przed popełnieniem błędu i z tej odnowionej pozycji przekazał swoją opatrznościową misję Izaakowi. Po drugie, okazując posłuszeństwo Bożej Woli, Izaak odziedziczył misję Abrahama i dzięki okazanemu dowodowi wiary zyskał kwalifikacje do złożenia ofiary symbolicznej.

Kiedy opatrznościowa misja została przekazana Izaakowi, zamiast swojego syna Abraham złożył w ofierze baranka, którego zesłał Bóg: Abraham obejrzawszy się poza siebie spostrzegł barana uwikłanego rogami w zaroślach. Poszedł więc, wziął barana i złożył w ofierze całopalnej zamiast swego syna. (Rdz 22:13) Ofiara z baranka była ofiarą symboliczną, dzięki której Izaak odnowił podstawę wiary.

Ponieważ wiemy, że Izaak nosił drewno na stos ofiarny, możemy wnioskować, że uczestniczył w składaniu ofiary z baranka. Tak więc, chociaż jest napisane, że Abraham złożył ofiarę symboliczną, to z punktu widzenia opatrzności postacią centralną był Izaak, który zjednoczył się z Abrahamem i odziedziczył jego misję. W ten sposób, przejąwszy misję Abrahama, Izaak złożył ofiarę symboliczną i odnowił przez odszkodowanie podstawę wiary.

3.2 Podstawa Wcielenia

Postacią centralną podstawy wiary w miejsce Abrahama stał się Izaak. Ustanowił ją przez poprawne złożenie ofiary symbolicznej z baranka, tak że Bóg mógł ją przyjąć. Następnym krokiem w procesie ustanawiania podstawy przyjęcia Mesjasza było ustanowienie podstawy wcielenia. Z tego powodu synowie Izaaka, Ezaw i Jakub, musieli zostać umieszczeni w pozycjach odpowiednio Kaina i Abla. Ich odpowiedzialnością było usunięcie upadłej natury i ustanowienie podstawy wcielenia przez złożenie ofiary rzeczywistej.

Gdyby Abraham prawidłowo złożył pierwszą ofiarę, Izaak i jego przyrodni brat Izmael zajęliby pozycje odpowiednio Abla i Kaina. Byliby odpowiedzialni za spełnienie warunków odszkodowania do usunięcia upadłej natury, odnawiając błędy Kaina i Abla. Ponieważ jednak Abraham popełnił błąd podczas składania ofiary symbolicznej, Bóg umieścił Izaaka w pozycji Abrahama, a Ezawa i Jakuba w pozycjach pierwotnie przeznaczonych dla Izmaela i Izaaka. Od Ezawa i Jakuba zależało teraz spełnienie warunku odszkodowania do usunięcia upadłej natury. W celu złożenia ofiary rzeczywistej Ezaw i Jakub zostali umieszczeni w takich samych pozycjach względem Izaaka, jakie Kain i Abel zajmowali względem Adama, a także Sem i Cham względem Noego.

Najstarszy syn Izaaka Ezaw reprezentował pierwszą symboliczną ofiarę Abrahama zagarniętą przez Szatana, natomiast młodszy syn Jakub reprezentował drugą ofiarę (Izaaka), do której Szatan nie mógł rościć sobie prawa. Ezaw zajął również pozycję Kaina jako reprezentanta zła, podczas gdy Jakub znalazł się w pozycji Abla, który reprezentował dobro. Ezaw i Jakub walczyli ze sobą już w łonie matki (Rdz 25:22-23), ponieważ znajdowali się w przeciwnych pozycjach. Już wtedy Bóg kochał Jakuba, a nienawidził Ezawa (Rdz 9:11-13), było to jednak spowodowane opatrznościową koniecznością — mieli oni odnowić przez odszkodowanie błędy popełnione przez Kaina i Abla podczas składania ofiar.

Zanim jednak Ezaw i Jakub mogli spełnić warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury i złożyć ofiarę rzeczywistą, Jakub musiał spełnić warunek odszkodowania wymagany do odnowy pozycji Abla. Przed Jakubem leżały następujące zadania: po pierwsze miał spełnić warunek odszkodowania wymagany do odnowy pozycji Abla, postaci centralnej ofiary rzeczywistej. Następnie złożyć miał ofiarę rzeczywistą. Ostatecznie, co zostanie omówione w następnej sekcji, Jakub miał udać się do Egiptu i zapoczątkować czterystuletnią drogę odszkodowania, wymaganą od jego potomków z powodu błędu popełnionego przez Abrahama przy składaniu ofiary symbolicznej. Jakub spełnił warunek odszkodowania do odnowy pozycji Abla w sposób następujący.

Najpierw odniósł zwycięstwo w walce o odnowienie prawa pierworództwa, należnego najstarszemu synowi, na poziomie indywidualnym. Ponieważ Szatan objął panowanie nad światem stworzonym przez Boga, zajął on pozycję starszego syna. Bóg został zepchnięty do pozycji drugiego syna i musiał podejmować wysiłki na rzecz odzyskania prawa pierworództwa. Z tej przyczyny Bóg dawał drugim synom pierwszeństwo przed pierwszymi, tak jak w przypadku Ezawa i Jakuba: „Umiłowałem Jakuba, Ezawa zaś miałem w nienawiści” (Mal 1:2). Jakub jako drugi syn, który był odpowiedzialny za odnowienie prawa pierworództwa, sprytnie odkupił je od Ezawa za chleb i potrawę z soczewicy (Rdz 25:29-34). Ponieważ Jakub bardzo cenił prawo pierworództwa i czynił wielkie wysiłki, aby przejąć je od brata, Bóg sprawił, że Izaak udzielił mu swego błogosławieństwa (Rdz 27:27-29). Bóg nie pobłogosławił natomiast Ezawa, ponieważ tak nisko cenił on swoje pierworództwo, że sprzedał je za miskę soczewicy.

Następnie Jakub udał się do Charanu, który reprezentował świat Szatana. Po okresie dwudziestu jeden lat ciężkiej pracy i cierpień odniósł zwycięstwo nad Labanem, odnawiając prawo pierworództwa przez stworzenie rodziny i zdobycie majątku jako należnego mu dziedzictwa. Po tym zwycięstwie Jakub powrócił do Kanaanu.

Po trzecie, w drodze do Kanaanu, kraju obiecanego błogosławieństwa, Jakub odniósł zwycięstwo w walce z Aniołem przy brodzie potoku Jabbok, odnawiając panowanie nad aniołami w rzeczywistej walce. Dzięki tym trzem zwycięstwom Jakub odnowił przez odszkodowanie pozycję Abla i stał się postacią centralną ofiary rzeczywistej.

Ezaw i Jakub odnowili pozycje, jakie zajmowali Kain i Abel w momencie, kiedy Bóg przyjął ofiarę Abla. Aby wypełnione zostały warunki odszkodowania potrzebne do usunięcia upadłej natury, Ezaw powinien był kochać Jakuba, szanować go jako swojego pośrednika w relacji z Bogiem, posłusznie podporządkować się jego poleceniom oraz pomnażać dobro otrzymane od młodszego brata obdarzonego Bożym błogosławieństwem. Kiedy Jakub wraz z rodziną i majątkiem powrócił do Kanaanu po dwudziestu jeden latach cierpienia w Charanie, jego postawa sprawiła, że Ezaw przezwyciężył swoją początkową wrogość: Jakub spojrzał i zobaczył, że Ezaw nadciąga z czterystu ludźmi. Podzieliwszy więc dzieci między Rachelę i Leę i dwie niewolnice, uszykował niewolnice z ich dziećmi na przedzie, Leę z jej dziećmi nieco w tyle, a za nimi Rachelę i Józefa. Sam zaś idąc przed wszystkimi, siedem razy oddał pokłon swemu bratu, zanim się do niego zbliżył. Ezaw pośpieszył na jego spotkanie i objąwszy go za szyję ucałował go; i rozpłakali się obaj (Rdz 33:1-4). Kiedy Ezaw otworzył ramiona i gorąco przywitał Jakuba, bracia spełnili warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury. Po raz pierwszy podstawa wcielenia została pomyślnie ustanowiona. Kiedy Jakub i Ezaw złożyli ofiarę rzeczywistą, odnowili przez odszkodowanie wcześniejsze nieudane próby jej złożenia: błąd Kaina i Abla w rodzinie Adama oraz błąd Chama i Sema w rodzinie Noego.

Dzięki zwycięstwu odniesionemu w rodzinie Abrahama odnowiony został przez odszkodowanie, horyzontalnie w jednej rodzinie, długi wertykalny proces opatrzności, której celem była odnowa postawy wcielenia.

Ezaw znajdował się w pozycji osoby znienawidzonej przez Boga od czasu, gdy był jeszcze w łonie matki (Rz 9:11-13). Została mu bowiem powierzona rola Kaina, stojącego po stronie Szatana, aby mógł zostać spełniony warunek odszkodowania w opatrzności odnowy. Kiedy Ezaw podporządkował się Jakubowi i spełnił swoją część odpowiedzialności, zajął pozycję odnowionego Kaina i mógł otrzymać miłość Boga.

3.3 Podstawa Przyjęcia Mesjasza

Zadanie ustanowienia podstawy przyjęcia Mesjasza, które Bóg usiłował wypełnić poczynając od rodziny Adama, musiało być wykonywane trzy razy, ponieważ postacie centralne opatrzności odnowy nie były w stanie spełnić swojej części odpowiedzialności. Trzecia próba odbyła się w rodzinie Abrahama, nawet ona jednak została przedłużona z powodu jego błędu w złożeniu ofiary symbolicznej. Zadanie wypełnienia Woli Bożej powierzone zostało Izaakowi i jego rodzinie, którzy ustanowili podstawę wiary i podstawę wcielenia. Kiedy ostatecznie podstawa przyjęcia Mesjasza została ustanowiona, można by się spodziewać, że Mesjasz powinien przyjść na ziemię w tamtym czasie.

Przygotowanie na przyjęcie Mesjasza powinno objąć także środowisko społeczne.

Podstawa przyjęcia Mesjasza musi umożliwić przemianę tego szatańskiego świata w Królestwo Niebieskie, kierowane przez Mesjasza. W czasach Adama i Noego nie było innych rodzin, które mogłyby zaatakować czy zniszczyć rodzinę centralną. Gdyby któraś z tych centralnych rodzin ustanowiła podstawę przyjęcia Mesjasza na poziomie rodziny, przyjście Zbawiciela mogłoby nastąpić bez przeszkód. Jednak w czasach Abrahama upadli ludzie stworzyli już szatańskie narody, które z łatwością pokonałyby rodzinę Abrahama. Dlatego mimo że podstawa przyjęcia Mesjasza została ustanowiona w owym czasie, była ona ograniczona do poziomu rodziny. Mesjasz nie mógłby się bezpiecznie oprzeć na takiej podstawie. Potrzebny był fundament suwerennego narodu, w oparciu o który strona Boga mogłaby stawić czoła narodom szatańskiego świata. Fundament taki byłby konieczny nawet wtedy, gdyby Abraham prawidłowo złożył ofiarę symboliczną i gdyby Izaak i Izmael złożyli ofiarę rzeczywistą i ustanowili podstawę przyjęcia Mesjasza na poziomie rodziny. Mesjasz nie mógłby zostać zesłany, dopóki potomkowie Abrahama nie pomnożyliby się w ziemi Kanaan i nie ustanowili narodowej podstawy przyjęcia Mesjasza. W zaistniałej sytuacji chociaż potomkowie Izaaka ustanowili podstawę przyjęcia Mesjasza na poziomie rodziny, musieli opuścić ojczyznę i cierpieć w obcej ziemi przez czterysta lat, aby odpokutować za błąd Abrahama. Mimo doznawanych cierpień naród izraelski rozrósł się i umocnił w Egipcie. W końcu miał powrócić do Kanaanu i zbudować narodową podstawę przyjęcia Mesjasza jako suwerenny naród przygotowany na przyjęcie Zbawiciela i uczestniczenie w jego dziele (patrz Mojżesz i Jezus 2.2.3.3).

Odpowiedzialność przejścia drogi odszkodowania została złożona na barki potomków Abrahama w wyniku jego błędu popełnionego podczas składania ofiary symbolicznej. Drogę tę miał zapoczątkować Jakub, nie Izaak. Osoba, na której spoczywa główna odpowiedzialność podążania drogą odszkodowania, jest postacią typu Abla, centralną postacią ofiary rzeczywistej. Abel w rodzinie Adama, Cham w rodzinie Noego, Izaak w rodzinie Abrahama i Jakub w rodzinie Izaaka dźwigali główny ciężar drogi odszkodowania powierzonej ich rodzinom. Spośród nich Jakub był jedyną osobą, która opierała się na podstawie przyjęcia Mesjasza. Dlatego szedł on wzorcową drogą oddzielenia się od Szatana, ustanawiając model, którym miał później kierować się sam Mesjasz (patrz Mojżesz i Jezus 1).

Rodzina Jakuba opierała się na podstawie przyjęcia Mesjasza ustanowionej w rodzinie Izaaka. Przejmując pozycję rodziny Izaaka, stanęła ona przed zadaniem dopełnienia opatrzności powierzonej Abrahamowi — miała wziąć odpowiedzialność za jego grzech i rozpocząć czterystuletnią drogę odszkodowania.

W rodzinie Izaaka tym, który przeszedł całą drogę odszkodowania, był Jakub, zajmujący pozycję Abla. W rodzinie Jakuba pozycję Abla miał utrwalić Józef, syn Racheli, żony Jakuba reprezentującej stronę Boga, przez udanie się do Egiptu i przejście drogi odszkodowania. Sprzedany w niewolę przez swoich braci i zawieziony do Egiptu Józef został premierem w Egipcie w wieku trzydziestu lat. Spełniła się przepowiednia dana mu we śnie przez Boga, kiedy był jeszcze dzieckiem (Rdz 37:5-11). Najpierw jego przyrodni bracia zrodzeni z Lei, żony Jakuba reprezentującej stronę Szatana, przybyli do Egiptu i poddali się mu. Następnie przybyły do Egiptu wszystkie dzieci Jakuba, sprowadzając ze sobą na koniec ojca. W ten sposób rodzina Jakuba rozpoczęła drogę odszkodowania prowadzącą do stworzenia narodu, który miał kiedyś przyjąć Mesjasza.

Jako postać centralna, która ustanowiła podstawę przyjęcia Mesjasza w rodzinie Izaaka, Jakub był odpowiedzialny za odnowienie grzechu Abrahama. Miał także zapoczątkować drogę odszkodowania prowadzącą do spełnienia na poziomie narodowym misji, która kiedyś została powierzona Izaakowi. Dlatego, tak jak w przypadku Abrahama i Izaaka, Bóg traktował Abrahama, Izaaka i Jakuba jako jedną osobę w odniesieniu do Jego Woli, chociaż byli oni trzema różnymi osobami. Zwycięstwo Jakuba oznaczało więc zwycięstwo Izaaka, a sukces Izaaka oznaczał sukces Abrahama. Opatrzność odnowy ześrodkowana w rodzinie Abrahama, mimo iż została przedłużona na pokolenie Izaaka i Jakuba, była traktowana przez Boga tak, jakby była wypełniona w pokoleniu samego Abrahama. W Piśmie Świętym jest zapisane: „Ja jestem Bogiem ojca twego, Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba” (Wj 3:6). Werset ten wskazuje, że Bóg traktował te trzy pokolenia jako jedno pokolenie przodków, którzy wspólnie wypełnili Jego Wolę.

Bóg zamierzał osiągnąć cel opatrzności odnowy przez ustanowienie narodowej podstawy przyjęcia Mesjasza i zesłanie Zbawiciela do przygotowanego narodu. W tym celu Bóg sprawił, że potomkowie Jakuba znaleźli się w Egipcie, w świecie szatańskim, gdzie cierpieli w niewoli przez czterysta lat. Potem, zgodnie z obietnicą daną Abrahamowi, Bóg wywyższył ich jako naród wybrany i wprowadził z powrotem do Kanaanu.

Podstawa przyjęcia Mesjasza ustanowiona w rodzinie Izaaka stała się punktem wyjścia do rozpoczęcia drogi odszkodowania prowadzącej do ustanowienia narodowej podstawy przyjęcia Mesjasza. W tym sensie okres dwóch tysięcy lat od Adama do Abrahama był okresem ustanawiania podstawy dla narodowej opatrzności, która miała się rozpocząć w epoce następnej.

Podsumowując, możemy stwierdzić, że Jakub odniósł zwycięstwo — wypełnił odpowiedzialność za drogę odszkodowania, naprawiając w ten sposób błąd Abrahama. Najpierw Jakub odniósł zwycięstwo na poziomie jednostki, kiedy posługując się mądrością i sprytem zdobył od Ezawa prawo pierworództwa. Podczas powrotu z Charanu do Kanaanu zwycięsko wyszedł z walki z aniołem. Był pierwszym upadłym człowiekiem, który wypełnił warunek odszkodowania do odnowy panowania nad aniołem. Dlatego otrzymał imię „Izrael” (Rdz 32:28), oznaczające, że ustanowił model i stworzył fundament dla powstania narodu wybranego.

Powracając do Kanaanu po odniesieniu tych zwycięstw, Jakub zdobył serce Ezawa i obaj ustanowili warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury. Jakub zakończył zwycięsko modelową drogę ujarzmienia Szatana. Wytyczoną przez niego drogą poszedł następnie Mojżesz, a nawet sam Jezus i cały naród izraelski. Historia Izraela może być dla nas doskonałym historycznym źródłem, pozwalającym zrozumieć drogę wiodącą do ujarzmienia Szatana na poziomie narodowym. Dlatego jest ona historią centralną w opatrzności odnowy.

3.4 Nauka płynąca z przykładu Abrahama

Po pierwsze, droga Abrahama ukazuje, że Boże przeznaczenie odnośnie sposobu wypełnienia Jego Woli jest warunkowe. Opatrzność odnowy nie może zostać wypełniona mocą samego Boga, lecz jedynie w połączeniu z ludzką częścią odpowiedzialności. Mimo że Bóg powołał Abrahama do wypełnienia opatrzności odnowy, to jednak kiedy Abraham nie spełnił swojej odpowiedzialności, Wola Boga nie została urzeczywistniona.

Po drugie, droga Abrahama świadczy o tym, że warunkowe jest także Boże przeznaczenie dotyczące ludzi w ogóle. Bóg przeznaczył Abrahama na ojca wiary pod warunkiem, że prawidłowo złoży on ofiarę. Kiedy jednak Abraham nie wypełnił swojej odpowiedzialności, jego misja została przekazana Izaakowi.

Po trzecie, droga Abrahama uświadamia nam, że kiedy ludzie nie wypełnią swojej odpowiedzialności, spełnienie Woli Boga zawsze się opóźnia, a odnowa błędu wymaga spełnienia warunku odszkodowania o większej wartości. W przypadku Abrahama Wola Boga miała pierwotnie zostać spełniona jedynie drogą złożenia ofiary ze zwierząt; kiedy jednak Abraham zawiódł, musiał złożyć w ofierze ukochanego syna Izaaka, a jego misja została przeniesiona na Izaaka i Jakuba.

Po czwarte, fakt, że Abraham przeciął ofiary na połowy, uczy, że każdy z nas musi podzielić siebie jako ofiarę w celu oddzielenia dobra od zła. Życie wiary wymaga umieszczenia siebie w pozycji ofiary. Jedynie przez oddzielenie dobra od zła w nas samych możemy stać się żywymi ofiarami miłymi Bogu. Powinniśmy nieprzerwanie oddzielać w sobie dobro od zła zgodnie ze standardem wyznaczonym przez Prawo Boże. Jeżeli tego nie robimy, stwarzamy warunki, które pozwalają Szatanowi atakować nas.