Część 2. Predestynacja a wypełnienie Woli Boga

Z Zasady Stworzenia wynika, że Bóg osiągnie Swój cel tylko wtedy, gdy człowiek wypełni swoją odpowiedzialność (patrz Stworzenie 5.2.2). Chociaż Boża Wola jest absolutna, by ten cel osiągnąć, i nie podlega wpływowi człowieka, to do jej realizacji niezbędny jest element ludzkiej odpowiedzialności.

Gdyby Adam i Ewa spełnili daną im przez Boga odpowiedzialność i nie spożyli owocu z drzewa poznania dobra i zła, zrealizowaliby Boży cel stworzenia (Rdz 2:17). Podobnie jest w przypadku opatrzności odnowy. Wola Boga może zostać urzeczywistniona jedynie wtedy, kiedy postać centralna odpowiedzialna za daną misję wypełni swoją odpowiedzialność. Na przykład Żydzi jako centralny naród w opatrzności powinni byli uwierzyć w Jezusa i bezwarunkowo się z Nim zjednoczyć. Bóg dokonałby całkowitego zbawienia już w tamtych czasach. Ponieważ naród wybrany nie uwierzył (tym samym nie spełnił swojej odpowiedzialności), wypełnienie Woli Boga musiało zostać odłożone do czasu Powtórnego Przyjścia.

Do jakiego stopnia Bóg predestynuje opatrznościowy rozwój wydarzeń? Chociaż Boża Wola zmierzająca do wypełnienia celu opatrzności odnowy jest absolutna, to proces jej wypełnienia jest predestynowany jedynie warunkowo. Pełny sukces jest uzależniony od pięciu procent odpowiedzialności postaci centralnej, które stanowi dopełnienie dziewięćdziesięciu pięciu procent odpowiedzialności Boga. Symboliczna proporcja pięć do dziewięćdziesięciu pięciu jest tutaj użyta w celu pokazania jak bardzo mała jest odpowiedzialność człowieka w porównaniu z odpowiedzialnością Boga. Niemniej owe pięć procent oznacza dla człowieka sto procent wysiłku.

Zilustrujmy to przykładami: Bóg predestynował Adama i Ewę do wypełnienia Jego Woli pod warunkiem, że wypełnią oni własną odpowiedzialność. W trakcie opatrznościowej pracy z rodziną Noego wypełnienie Bożej Woli wiązało się z budową Arki. Bóg predestynował zbawczą misję Jezusa, lecz jej sukces uzależnił od odpowiedzialności upadłego człowieka. Jezus, aby wypełnić swą misję, potrzebował wiary i oddania ludzi (Jn 3:16). Niestety, człowiek nieustannie ma problemy z wypełnieniem własnej odpowiedzialności, przedłużając w czasie Bożą Opatrzność.

Pismo Święte mówi: „modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem” (Jk 5:15), „twoja wiara cię ocaliła” (Mk 5:34), „każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą” (Mt 7:8). Wersety te potwierdzają, że Bóg predestynuje Swą Wolę, lecz jej ostateczne spełnienie uzależnia od spełnienia przez człowieka przynależnej mu części odpowiedzialności.

Choć odpowiedzialność człowieka w porównaniu z odpowiedzialnością Boga jest niewielka, to bardzo trudno jest ją wypełnić. Świadczą o tym liczne przykłady postaci centralnych, które na przestrzeni opatrzności odnowy, nie zdołały wypełnić swej odpowiedzialności.