Część 2. Przebieg opatrzności odnowy
2.1 Epoki w opatrzności odnowy
Przedstawimy teraz, w oparciu o przekaz biblijny, przegląd całej drogi odnowy od czasów Adama i przeanalizujemy kolejne epoki w nim występujące.
Przypomnijmy, że cel Bożej opatrzności odnowy zostanie osiągnięty wówczas, gdy upadli ludzie przygotują podstawę dla Mesjasza, a następnie przyjmą przychodzącego Zbawiciela i prowadzeni przez niego urzeczywistnią pierwotny cel stworzenia. Boża praca nad osiągnięciem tego celu rozpoczęła się już w rodzinie Adama. Jednak wypełnienie Woli Bożej zostało udaremnione, kiedy Kain zabił Abla. Dziesięć pokoleń później misja wypełnienia tego samego opatrznościowego zadania została przekazana rodzinie Noego. Bóg dokonał sądu potopem nad ludzkością, by oddzielić rodzinę Noego od złego świata i w oparciu o nią prowadzić dalej opatrzność odnowy.
Zamiarem Boga było wypełnienie celu opatrzności odnowy dzięki ustanowieniu podstawy przyjęcia Mesjasza w rodzinie Noego oraz zesłanie do niej Zbawiciela. Osiągnięcie tego celu zostało jednak udaremnione przez upadły czyn Chama, drugiego syna Noego; dlatego opatrzność Boża nie mogła być dalej prowadzona w oparciu o rodzinę Noego i Arkę. Aby doprowadzić opatrzność odnowy do momentu jej ostatecznego spełnienia, które miało nastąpić w rodzinie Noego, Bóg potrzebował warunku dziesięciu pokoleń oraz czterdziestodniowego potopu. Z powodu błędu Chama oba te warunki zostały utracone na rzecz Szatana.
Po upływie czterystu lat, które były konieczne do odnowienia przez odszkodowanie tego, co zostało utracone przez stronę Boga, zadanie wypełnienia Woli Bożej powierzone zostało Abrahamowi. Gdyby Abraham ustanowił podstawę przyjęcia Mesjasza na poziomie rodziny dokładnie tak, jak to zaplanował Bóg, podstawa ta zostałaby rozszerzona do poziomu narodowego i nastąpiłoby wówczas przyjście Mesjasza. Ponieważ jednak Abraham nie złożył symbolicznej ofiary w prawidłowy sposób, wypełnienie Woli Bożej zostało po raz kolejny udaremnione. W wyniku błędu Abrahama okres dwóch tysięcy lat biblijnych od Adama do Abrahama, w ciągu którego Bóg poszukiwał ojca wiary, który mógłby przyjąć Mesjasza, został utracony na rzecz Szatana. Sytuacja Abrahama była jednak inna niż Noego. Chociaż nie złożył on prawidłowo ofiary symbolicznej, rodzinna podstawa przyjęcia Mesjasza została ostatecznie ustanowiona przez trzy pokolenia w jego rodzinie: samego Abrahama, Izaaka i Jakuba. W oparciu o tę podstawę Bóg pomnożył naród wybrany w ziemi egipskiej, rozszerzając podstawę przyjęcia Mesjasza na poziom narodowy. Dlatego właśnie Abraham nazywany jest ojcem wiary (Rz 4:11-12, 16-17). Oceniając znaczenie kolejnych epok w odniesieniu do opatrznościowego celu, jaki został w nich osiągnięty, możemy stwierdzić, iż trwający dwa tysiące lat okres od Adama do Abrahama służył znalezieniu jednego ojca wiary, który mógłby stworzyć podstawę do rozpoczęcia opatrzności odnowy. Można więc powiedzieć, że właściwe dzieło Bożej opatrzności odnowy rozpoczęło się od Abrahama.
Okres dwóch tysięcy lat od Adama do Abrahama został utracony na rzecz Szatana z powodu błędu, jaki popełnił Abraham podczas składania ofiary symbolicznej. Dlatego konieczne stało się ustanowienie przedziału czasowego, w którym ów okres dwóch tysięcy lat mogłyby zostać odnowiony przez odszkodowanie i przywrócony na stronę Boga. Takie jest znaczenie dwóch tysięcy lat od Abrahama do Jezusa.
Gdyby Abraham prawidłowo złożył ofiarę symboliczną, przyjście Zbawiciela nastąpiłoby w oparciu o narodową podstawę przyjęcia Mesjasza, którą ustanowiliby bezpośredni potomkowie Abrahama. Opatrzność odnowy zostałaby ukończona w owym czasie. Kolejna możliwość osiągnięcia celu opatrzności odnowy zaistniała w czasach Jezusa. Gdyby ówcześnie żyjący Izraelici uwierzyli w Jezusa i zjednoczyli się z nim, ustanowiliby narodową podstawę przyjęcia Mesjasza. Życie Jezusa, reprezentującego cały naród żydowski, stałoby się ofiarą złożoną Bogu. Jezus w pozycji Mesjasza, w oparciu o narodową podstawę, dopełniłby dzieła opatrzności odnowy.
Podobnie jak w przypadku Abrahama, który nie spełnił zadania złożenia ofiary symbolicznej, Izraelici nie potrafili złożyć wymaganej od nich ofiary na poziomie narodowym i doprowadzili do ukrzyżowania Jezusa. Dlatego kolejny okres trwający dwa tysiące lat — od Abrahama do Jezusa — został utracony na rzecz Szatana. W konsekwencji konieczne stało się ustanowienie jeszcze jednego przedziału czasowego, dzięki któremu poprzedni okres mógłby zostać przywrócony na stronę Boga przez odszkodowanie. Takie jest znaczenie dwóch tysięcy lat od czasów Jezusa do dnia dzisiejszego. W tym okresie, który ustanowiony został w oparciu o krzyżową ofiarę Jezusa, chrześcijanie muszą ustanowić podstawę przyjęcia Mesjasza na poziomie światowym.
Kolejne epoki w procesie opatrzności odnowy ukazują postęp Bożej opatrzności. Można je podzielić według sześciu kryteriów.
2.2 Podział epok w procesie opatrzności odnowy
2.2.1 Podział epok w odniesieniu do Słowa Bożego
(i) W ciągu trwającego dwa tysiące lat okresu od Adama do Abrahama ludzie nie spełnili wystarczających warunków odszkodowania, aby móc bezpośrednio otrzymać Słowo Boże. Upadli ludzie mogli jedynie spełniać warunki odszkodowania przez składanie ofiar; dzięki temu ustanowili jednak podstawę dla następnego okresu, w którym Bóg mógł rozpocząć opatrzność odnowy w oparciu o Słowo. Stąd okres ten nazywany jest opatrznościowym okresem ustanawiania podstawy dla Słowa.
(ii) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Abrahama do Jezusa duchowość i intelekt ludzi rozwinęły się do poziomu etapu kształtowania w oparciu o Słowo objawione w Starym Testamencie. Dlatego okres ten nazywany jest etapem kształtowania opatrzności albo Epoką Starego Testamentu.
(iii) Podczas dwóch tysięcy lat od Jezusa do Powtórnego Przyjścia duchowość i intelekt ludzi podniosły się do poziomu okresu wzrastania w oparciu o Słowo Boże objawione w Nowym Testamencie. Okres ten nazywa się więc etapem wzrastania opatrzności albo Epoką Nowego Testamentu.
(iv) Podczas okresu, który nastąpi po Powtórnym Przyjściu Chrystusa i w którym opatrzność odnowy ma zostać ostatecznie wypełniona, duchowość i zdolności intelektualne ludzkości rozwiną się do poziomu etapu doskonalenia w oparciu o Słowo Spełnionego Testamentu. Słowo to zostanie objawione w celu dokończenia opatrzności odnowy. Okres ten nazywany jest zatem etapem doskonalenia opatrzności lub Epoką Spełnionego Testamentu.
2.2.2 Podział epok w odniesieniu do postępu Bożego dzieła zmartwychwstania
(i) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Adama do Abrahama ludzie składali ofiary, ustanawiając w ten sposób podstawę do rozpoczęcia Epoki Starego Testamentu, w której Bóg mógł zapoczątkować właściwe dzieło zmartwychwstania. Dlatego okres ten nazywa się opatrznościową epoką ustanawiania podstawy dla zmartwychwstania.
(ii) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Abrahama do Jezusa ludzie mogli zmartwychwstać do poziomu duchów ukształtowanych w oparciu o Słowo Starego Testamentu i zasługi wieku w opatrzności odnowy. Okres ten nazywa się więc opatrznościową epoką zmartwychwstania na etapie kształtowania.
(iii) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Jezusa do Powtórnego Przyjścia ludzie mogli zmartwychwstać do poziomu duchów żywych w oparciu o Słowo Nowego Testamentu i zasługi wieku w opatrzności odnowy. Stąd okres ten nazywa się opatrznościową epoką zmartwychwstania na etapie wzrastania.
(iv) W okresie, który nastąpi po Powtórnym Przyjściu Chrystusa, ludzie dostąpią pełnego zmartwychwstania do poziomu duchów boskich w oparciu o Słowo Spełnionego Testamentu i zasługi wieku w opatrzności odnowy. Okres ten nazywamy zatem opatrznościową epoką zmartwychwstania na etapie doskonalenia.
2.2.3 Podział epok w odniesieniu do opatrzności odnawiania przez odszkodowanie utraconych okresów wiary
(i) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Adama do Abrahama Bóg ustanawiał podstawę do rozpoczęcia Epoki Starego Testamentu. Chociaż okres ten został utracony na rzecz Szatana, to jednak Bóg, pracując przez Abrahama, zapoczątkował ostatecznie Epokę Starego Testamentu, w której ów utracony okres mógł zostać odnowiony przez odszkodowanie. Dlatego okres ten nazywany jest Opatrznościową Epoką Ustanawiania Podstawy dla Odnowy (przez odszkodowanie).
(ii) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Abrahama do Jezusa Bóg, pracując głównie z ludem Izraela, odnowił przez odszkodowanie poprzedni okres dwóch tysięcy lat, utracony na rzecz Szatana z powodu błędu popełnionego przez Abrahama podczas składania ofiary symbolicznej. Okres ten nazywa się zatem Opatrznościową Epoką Odnowy (przez odszkodowanie).
(iii) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Jezusa do Powtórnego Przyjścia Bóg, działając głównie przez chrześcijaństwo, odnowił przez odszkodowanie Epokę Starego Testamentu, utraconą na rzecz Szatana z powodu ukrzyżowania Jezusa. Stąd okres ten nazywa się Opatrznościową Epoką Przedłużonej Odnowy (przez odszkodowanie).
(iv) W okresie, który nastąpi po Powtórnym Przyjściu Chrystusa, Bóg będzie odnawiał przez odszkodowanie cały proces opatrzności odnowy utracony na rzecz Szatana i doprowadzi do ostatecznego zakończenia opatrzności odnowy. Okres ten nazywa się więc Opatrznościową Epoką Wypełnienia Opatrzności Odnowy (przez odszkodowanie).
2.2.4 Podział epok w odniesieniu do zasięgu Podstawy Przyjęcia Mesjasza
(i) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Adama do Abrahama Bóg ustanowił rodzinną podstawę przyjęcia Mesjasza, pracując z rodziną Abrahama na fundamencie spełnionych przez nią warunków. Okres ten nazywa się więc opatrznościową epoką ustanawiania podstawy przyjęcia Mesjasza na poziomie rodziny.
(ii) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Abrahama do Jezusa Bóg pracował nad ustanowieniem narodowej podstawy przyjęcia Mesjasza, prowadząc naród izraelski w oparciu o Słowo Starego Testamentu. Dlatego okres ten nazywa się opatrznościową epoką ustanawiania podstawy przyjęcia Mesjasza na poziomie narodu.
(iii) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Jezusa do Powtórnego Przyjścia Bóg ustanawiał światową podstawę przyjęcia Mesjasza, działając przez chrześcijaństwo na poziomie ogólnoświatowym w oparciu o Słowo Nowego Testamentu. Okres ten nazywa się zatem opatrznościową epoką ustanawiania podstawy przyjęcia Mesjasza na poziomie światowym.
(iv) W okresie, który nastąpi po Powtórnym Przyjściu Chrystusa, Bóg zakończy dzieło ustanawiania kosmicznej podstawy przyjęcia Mesjasza, pracując zarówno w świecie duchowym jak i na ziemi w oparciu o Słowo Spełnionego Testamentu. Stąd okres ten nazywa się opatrznościową epoką dopełnienia podstawy przyjęcia Mesjasza na poziomie kosmicznym.
2.2.5 Podział epok w odniesieniu do odpowiedzialności za dzieło odnowy
(i) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Adama do Abrahama Bóg ustanowił podstawę, w oparciu o którą mógł prowadzić Opatrzność Odnowy w nadchodzącej Epoce Starego Testamentu. Za wypełnienie tej opatrzności odpowiedzialność ponosił On sam. Okres ten nazywa się więc opatrznościową epoką ustanawiania podstawy dla odpowiedzialności Boga.
(ii) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Abrahama do Jezusa Bóg jako stwórca istot ludzkich wziął odpowiedzialność za prowadzenie opatrzności odnowy na etapie kształtowania. Bóg pracował przez proroków i sam wziął pierwszą odpowiedzialność za pokonanie Szatana. Okres ten nazywa się zatem epoką opatrzności opartej o odpowiedzialność Boga.
(iii) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Jezusa do Powtórnego Przyjścia Jezus i Duch Święty, którzy podjęli misję Adama i Ewy, prowadzili opatrzność odnowy na poziomie etapu wzrastania. Jezus i Duch Święty ponosili drugą odpowiedzialność za pokonanie Szatana, pracując nad odnową upadłych ludzi. Stąd okres ten nazywa się epoką opatrzności opartej o odpowiedzialność Jezusa i Ducha Świętego.
(iv) W okresie, który nastąpi po Powtórnym Przyjściu Chrystusa, ludzie wiary na ziemi i w niebie mają wziąć trzecią odpowiedzialność za pokonanie Szatana, upadłego archanioła i dokończyć opatrzność odnowy. Mają tego dokonać zgodnie z Zasadą Stworzenia, która wskazuje ludziom drogę zdobycia prawa do panowania nad aniołami. Dlatego okres ten nazywa się epoką opatrzności opartej o odpowiedzialność wiernych.
2.2.6 Podział epok w odniesieniu do tożsamości w opatrzności odnowy
(i) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Adama do Abrahama podstawa przyjęcia Mesjasza była odnawiana przez wypełnianie tożsamych warunków odszkodowania o charakterze symbolicznym. Stąd okres ten nazywa się epoką tożsamości symbolicznej.
(ii) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Abrahama do Jezusa podstawa przyjęcia Mesjasza była odnawiana przez wypełnianie tożsamych warunków odszkodowania o charakterze obrazowym. Okres ten nazywa się więc epoką tożsamości obrazowej.
(iii) Podczas trwającego dwa tysiące lat okresu od Jezusa do Powtórnego Przyjścia podstawa przyjęcia Mesjasza była odnawiana przez wypełnianie tożsamych warunków odszkodowania o charakterze rzeczywistym. Dlatego okres ten nazywa się epoką tożsamości rzeczywistej.