Część 3. Okres Zjednoczonego Królestwa i okres Imperium Chrześcijańskiego

Przejąwszy misję Mojżesza, Jozue wprowadził Izraelitów do Ziemi Kanaan. Przez następne czterysta lat piętnastu sędziów rządziło plemionami izraelskimi: trzynastu z nich (od Otniela po Samsona) zostało opisanych w Księdze Sędziów, dwóch pozostałych, Eli i Samuel — w Księdze Samuela. Sędzia spełniał równocześnie szereg powinności typowych dla proroka, kapłana i króla. W późniejszym okresie te godności zostały od siebie oddzielone i nie były więcej grupowane w rękach jednego człowieka. W czasach Sędziów Izrael był społeczeństwem feudalnym bez centralnego autorytetu politycznego. W Okresie Nowego Testamentu odpowiednikiem, który miał za zadanie odnowić w oparciu o zasadę odszkodowania Czas Sędziów, był okres Patriarchii. W tym okresie społeczności chrześcijańskiej przewodzili regionalni przywódcy kościołów: patriarchowie, biskupi oraz opaci. Byli oni na wzór Sędziów Starego Testamentu obarczeni obowiązkami proroków, kapłanów i królów. Społeczeństwo chrześcijańskie w dobie Patriarchów, stanowiące system feudalny kontrolowany przez lokalne autorytety, przypominało społeczność izraelską w czasach Sędziów. Ponieważ uważali zmartwychwstałego Jezusa za Króla Królów, ich lojalność wykraczała poza kategorie narodowe.

Bóg, zanim zesłał Jezusa, pracował z Pierwszym Izraelem nad ustanowieniem duchowego oraz materialnego fundamentu dla Mesjasza na poziomie narodowym, dlatego polityka, ekonomia i religia przejawiały silne narodowe tendencje. Chrześcijanie natomiast budowali królestwo duchowe pod przywództwem Mesjasza, stojącego na przygotowanym duchowym fundamencie.

Duchowe Królestwo Jezusa nie było ograniczone do żadnego narodu, miało ono sięgać po krańce świata.

Okres Sędziów rozpoczął się po wyzwoleniu Izraelitów z Niewoli Egipskiej, gdy młodsze pokolenie, zjednoczone pod przywództwem Jozuego i Kaleba, wkroczyło do Ziemi Obiecanej. Podbite terytorium zostało podzielone pomiędzy poszczególne plemiona izraelskie. Osadnictwo przybrało charakter wiejski, centralną rolę odgrywali w społeczności sędziowie, a zjednoczony lud, będący narodem wybranym, funkcjonował w sposób feudalny. Podobnie było w erze chrześcijańskiej: okres patriarchii nastąpił po ustaniu prześladowań chrześcijan przez Imperium Rzymskie, świat szatana. Chrześcijanie rozprzestrzeniali Ewangelię wśród ludów germańskich, szczególnie tych, które migrowały w IV wieku do Europy Zachodniej w obawie przed Hunami. Bóg wywyższył plemiona germańskie w ich nowej ojczyźnie — Europie Zachodniej do pozycji nowego ludu wybranego i ustanowił wczesne społeczeństwo feudalne, które w późniejszych wiekach średnich przybrało bardziej dojrzałą postać.

Mówiliśmy wcześniej, że Izraelici po wejściu do Kanaan wybudowali Przybytek stanowiący symbol Mesjasza, a zarazem probierz wskazujący, kto wśród Izraelitów zajmuje pozycję Abla, potrzebną dla utworzenia podstawy wcielenia (patrz Mojżesz i Jezus 2.2.2.3). Izraelici w omawianym okresie mieli za zadanie otaczać największą czcią Przybytek oraz stosować się do poleceń sędziów. Niestety, zamiast zniszczyć siedem plemion kananejskich, Izraelici zaczęli żyć wraz z nimi oraz przyjmować obce zwyczaje. Zaczęli nawet czcić obce bożki, wprowadzając duży zamęt do własnej wiary. Podobnie było w czasach chrześcijańskich patriarchii: Chrześcijanie mieli darzyć szacunkiem Kościół (obraz Mesjasza) oraz okazywać posłuszeństwo patriarchom, biskupom i opatom. Kościół wskazywał, czy dany człowiek był Ablem czy Kainem. Niestety Kościół, podobnie jak Izraelici, uległ wpływom religii i kultury pogańskich plemion germańskich, które wniosły sporą dawkę chaosu i zamieszania do wiary chrześcijańskiej.