Część 6. Świat bezcielesny i świat cielesny, centrum których jest człowiek

6.1 Świat bezcielesny i świat cielesny jako substancjalne rzeczywistości

Wszechświat został ukształtowany na wzór człowieka, który jest obrazem dwoistych przymiotów Boga, dlatego struktura świata oraz struktura poszczególnych bytów odzwierciedla strukturę człowieka — jego umysł i ciało (patrz Stworzenie 1.2). Z tego powodu wszechświat składa się ze świata bezcielesnego i świata cielesnego, które są rzeczywiste i substancjalne. Pierwszy z nich nosi nazwę świata bezcielesnego, ponieważ nie można go postrzegać za pośrednictwem pięciu zmysłów fizycznych. Człowiek może odbierać ten świat tylko za pomocą pięciu zmysłów duchowych, którymi również jest obdarzony. Ci, którzy doświadczyli zjawisk duchowych, twierdzą, że świat bezcielesny jest tak samo realny jak świat fizyczny. Świat bezcielesny i świat cielesny tworzą wspólnie Kosmos.

Ciało nie może istnieć w oddzieleniu od umysłu; człowiek nie może prawdziwie działać w oddzieleniu od Boga. Podobnie świat cielesny nie może ukazać swojej prawdziwej wartości w oddzieleniu od świata bezcielesnego. Co więcej, tak jak nie możemy określić charakteru człowieka bez poznania jego umysłu oraz pojąć zasadniczego znaczenia ludzkiego życia bez zrozumienia Boga, tak też nie możemy w pełni zrozumieć natury i struktury świata cielesnego, nie zrozumiawszy wpierw natury i struktury świata bezcielesnego. Świat bezcielesny (zwany inaczej duchowym) zajmuje pozycję podmiotu podczas gdy świat cielesny (inaczej fizyczny) — pozycję obiektu. Drugi jest jakby cieniem pierwszego24. Kiedy człowiek kończąc życie w świecie fizycznym opuszcza swe ciało fizyczne, wówczas przechodzi do świata duchowego, aby tam żyć wiecznie jako istota duchowa.

6.2 Pozycja człowieka w Kosmosie

Pozycję człowieka w Kosmosie należy rozpatrywać poprzez pryzmat trzech aspektów. Po pierwsze, człowiek został stworzony aby być panem wszechświata (Rdz 1:28). Stwórca nie może w sposób bezpośredni panować nad wszechświatem, ponieważ wszechświat sam w sobie nie posiada wewnętrznej wrażliwości na Boga. W pozycji bezpośredniego pana jest człowiek, którego Bóg obdarzył wrażliwością na otaczającą przyrodę i dał mu prawo do panowania nad nią. Bóg ukształtował ciało ludzkie z elementów świata fizycznego — z ziemi, wody i powietrza. To daje człowiekowi możliwość postrzegania i panowania nad tym co cielesne. Aby umożliwić człowiekowi postrzeganie i panowanie nad światem duchowym, Bóg stworzył jego osobę duchową z tych samych elementów co świat duchowy. Mojżesz i Eliasz ukazali się Jezusowi na Górze Przemienienia i rozmawiali z nim (Mt 17:3), chociaż umarli setki lat wcześniej. Ściślej mówiąc były to osoby duchowe Mojżesza i Eliasza, którym śmierć fizyczna nie przeszkadzała by się komunikować z Jezusem i widzieć jego chwałę. Człowiek może panować nad całym wszechświatem, ponieważ ciało umożliwia mu panowanie nad światem fizycznym a duch — nad światem duchowym.

Po drugie, Bóg ustanowił człowieka pośrednikiem i ośrodkiem harmonii w kosmosie. Kiedy jego ciało i duch jednoczą się w czynności wzajemnej wymiany i stają się rzeczywistym obiektem Boga, wówczas także świat fizyczny i świat duchowy rozpoczynają wzajemną wymianę w ześrodkowaniu na człowieku. Tym samym człowiek i wszechświat rozpoczynają harmonijną integrację w kierunku stworzenia kosmosu, który będzie w pełni odczuwał Boga. Prawdziwy człowiek staje się pośrednikiem i ośrodkiem harmonii dla dwóch światów — podobnym do powietrza, które umożliwia widełkom kamertonu zgodne brzmienie. Tak jak za pomocą radia i telewizji niewidzialne fale ulegają przekształceniu w postrzegalne obrazy i dźwięki, tak poprzez człowieka rzeczywistość duchowego świata powinna znajdować swoje odbicie w rzeczywistości świata fizycznego.

Po trzecie, człowiek został stworzony jako mikrowzorzec, zawierający istotę całego kosmosu. W jego niezliczonych formach Bóg zawarł prototyp natury wewnętrznej i formy zewnętrznej człowieka. Bóg stworzył świat duchowy w oparciu o prototyp ludzkiego ducha oraz świat fizyczny w oparciu o prototyp ludzkiego ciała. Dlatego duch człowieka zawiera w sobie w ilości śladowej wszystkie elementy świata duchowego a ciało człowieka wszystkie elementy świata fizycznego.

Niestety, wszechświat utracił swojego pana z powodu Upadku. Św. Paweł mówi: „Stworzenie niecierpliwie wyczekuje objawienia się synów Bożych”27, tzn. ludzi, którzy odnowią się do pierwotnego stanu. Tragedią jest to, że w wyniku upadku człowieka (ośrodka harmonii wszechświata) została zniszczona wzajemna wymiana między światem fizycznym i światem duchowym. Nie były one w stanie osiągnąć integracji i harmonii. Dlatego św. Paweł napisał: „całe stworzenie jęczy i wzdycha” (Rz 8:22).

Jezus przyszedł jako drugi, doskonały w ciele i duchu Adam. Jezus jest mikrowzorcem kosmosu. Biblia mówi, że Bóg: „wszystko rzucił pod stopy Jego” (I Kor 15:27). Jezus jest naszym Zbawicielem. Przyszedł na świat, aby otworzyć ludziom upadłym drogę do doskonałości, którą sam osiągnął oraz poruszyć nasze serca, abyśmy uwierzyli i zjednoczyli się z Nim.

6.3 Wzajemna relacja między osobą fizyczną i osobą duchową

6.3.1 Struktura i funkcjonowanie osoby fizycznej

Osoba fizyczna składa się z dwoistych przymiotów — umysłu fizycznego (podmiot) i ciała fizycznego (obiekt). Umysł fizyczny kieruje ciałem fizycznym, aby podtrzymać funkcje konieczne do przeżycia, ochrony i rozmnażania. W przypadku zwierząt ich umysłem fizycznym jest instynkt. Ciało fizyczne do prawidłowego rozwoju potrzebuje odpowiedniego pokarmu i wody (namacalnego pożywienia typu yin) oraz powietrza i światła słonecznego (nienamacalnego pożywienia typu jang). Ciało uczestniczy w czynności wzajemnej wymiany z tymi elementami za pośrednictwem układu trawiennego i układu krążenia.

Dobre lub złe postępowanie osoby fizycznej decyduje w zasadniczym stopniu o tym, czy osoba duchowa będzie dobra czy zła. Wynika to z faktu, że osoba fizyczna dostarcza osobie duchowej pewnego elementu, który nazywamy czynnikiem witalnym. Gdy w codziennym życiu osoba fizyczna czyni dobrze wówczas jej umysł odczuwa radość, gdy dopuszcza się zła — jej umysł się smuci. Można to wyjaśnić w ten sposób, że naszej osobie duchowej dostarczane są dobre lub złe czynniki witalne.

6.3.2 Struktura i funkcjonowanie osoby duchowej

Nasza osoba duchowa, zwana również duchem, jest konkretną, chociaż niewidzialną rzeczywistością, która może być odbierana jedynie za pośrednictwem zmysłów duchowych. Osoba duchowa jest podmiotem dla naszej osoby fizycznej. Człowiek poprzez swojego ducha może bezpośrednio kontaktować się z Bogiem i panować nad światem bezcielesnym, w tym także nad aniołami. Osoba duchowa swoim wyglądem odpowiada osobie fizycznej. Gdy nadchodzi czas opuszczenia osoby fizycznej, człowiek udaje się do świata duchowego, aby w nim żyć wiecznie. Samo pragnienie życia wiecznego wynika z natury osoby duchowej, która jest wieczna.

Nasza osoba duchowa składa się z dwoistych przymiotów - umysłu duchowego (podmiot) i ciała duchowego (obiekt). Umysł duchowy jest ośrodkiem osoby duchowej, oraz miejscem przebywania Boga. Osoba duchowa wzrasta i rozwija się dzięki wymianie wzajemnej z czynnikiem życia (typ jang) pochodzącym od Boga i czynnikiem witalnym (typu jin) pochodzącym od osoby fizycznej. Osoba duchowa otrzymując czynniki witalne od osoby fizycznej daje jej w zamian element, który nazywamy duchowym czynnikiem życia. Gdy człowiek doświadcza niebiańskiej łaski płynącej od Boga, jego osoba duchowa przechodzi pozytywną przemianę, odczuwa bezgraniczną radość i nową siłę, która jest w stanie leczyć nawet choroby ciała. Podobne zjawiska mają miejsce właśnie dlatego, że osoba fizyczna otrzymuje od osoby duchowej duchowy czynnik życia.

Duch może rozwijać się i wzrastać tylko poprzez swoje ciało. Z tego też względu relacja między osobą fizyczną i osobą duchową jest podobna do relacji między drzewem i jego owocem. Kiedy umysł fizyczny jest posłuszny umysłowi duchowemu, a osoba fizyczna postępuje zgodnie z dobrym celem umysłu duchowego, wówczas osoba fizyczna otrzymując duchowe czynniki życia od osoby duchowej jest zdrowa. Równocześnie dostarcza osobie duchowej dobrych czynników witalnych, umożliwiających jej prawidłowy wzrost w kierunku dobra.

Prawda oświeca najgłębsze pragnienia umysłu duchowego. Człowiek, aby spełnić swoją odpowiedzialność, musi pojąć te najgłębsze pragnienia, a następnie postępować według tej wiedzy. Może to uczynić tylko dzięki światłu prawdy. Kiedy to nastąpi duchowe czynniki życia oraz czynniki witalne będą współdziałać, umożliwiając człowiekowi wzrost w kierunku dobra.

Duchowy czynnik życia oraz czynnik witalny mają się do siebie jak natura wewnętrzna i forma zewnętrzna. Duchowy czynnik życia jest obecny i działa w każdym człowieku, sprawiając, że nawet zły człowiek dąży do dobra. Jeżeli jednak człowiek nie prowadzi dobrego życia, to duchowe czynniki życia nie mogą wejść w prawidłową czynność wymiany z czynnikami witalnymi, a tym samym przeniknąć i uzdrowić ciała fizycznego.

Z powyższych rozważań wynika, że osoba duchowa może osiągnąć doskonałość jedynie wówczas gdy człowiek żyje na ziemi. Rozwojem osoby duchowej kieruje umysł duchowy, a sam wzrost ma miejsce na bazie osoby fizycznej. Wzrost osoby duchowej do doskonałości odbywa się przez trzy kolejne etapy, określone Zasadą Stworzenia. Ducha na poziomie etapu kształtowania nazywamy duchem ukształtowanym, na poziomie etapu wzrastania duchem żywym, a na poziomie etapu spełnienia duchem boskim.

Duch osiąga dojrzałość jako duch boski kiedy osoba duchowa i osoba fizyczna danego człowieka jednoczą się w doskonałej czynności wzajemnej wymiany w ześrodkowaniu w Bogu, ustanawiając podstawę czterech pozycji. Duch boski potrafi dokładnie odczuwać i postrzegać każdą rzeczywistość świata duchowego. Ponieważ duchowa rzeczywistość wchodzi w rezonans z ciałem i przejawia się pod postacią zjawisk fizjologicznych, może być ona postrzegana za pomocą pięciu zmysłów fizycznych. Królestwo Niebieskie na ziemi zbudują ludzie, którzy osiągną poziom duchów boskich i którzy będą mogli porozumiewać się ze światem duchowym. Ci ludzie, kiedy opuszczą swoje ciała fizyczne, przejdą do Królestwa Niebieskiego w świecie duchowym. Dlatego Królestwo Niebieskie w świecie duchowym nastanie dopiero po ustanowieniu Królestwa Niebieskiego na ziemi.

Wszystkie zdolności, a także wrażliwość osoby duchowej rozwijają się dzięki wzajemnej relacji z osobą fizyczną podczas życia na ziemi. Duch człowieka po śmierci może odczuwać miłość Boga tylko wtedy, gdy odczuwał tę miłość i bliskość Bożej obecności podczas swego ziemskiego życia. Wszystkie cechy osoby duchowej formują się w czasie jej przebywania w osobie fizycznej; grzeszne życie ziemskie obciąża osobę duchową upadłego człowieka złem i brzydotą, podczas gdy odkupienie grzechów otrzymane dzięki odpowiedniemu stylowi życia otwiera jej drogę do stania się dobrą. Z tego powodu Jezus musiał przyjść na ziemię w ciele, aby móc zbawić grzeszną ludzkość. Powinniśmy na ziemi wieść dobre życie. Jezus przekazał klucze do Królestwa Niebieskiego Piotrowi, który pozostał na ziemi (Mt 16:19), kierując do niego słowa: „Cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (Mt 18:18), ponieważ główny cel opatrzności odnowy musi zostać spełniony na ziemi.

To nie Bóg decyduje o tym, czy po śmierci człowieka jego duch idzie do nieba czy do piekła; decyduje o tym on sam. Ludzie są stworzeni w ten sposób, że po osiągnięciu doskonałości będą oddychać miłością Boga. Ci, którzy za życia na ziemi popełniali grzechy, stają się duchami okaleczonymi, niezdolnymi w pełni oddychać tą miłością. Stać przed Bogiem, centrum prawdziwej miłości, jest dla nich udręką. Z własnej woli wybierają piekło, miejsce odległe od Bożej miłości.

Ponieważ duch może wzrastać jedynie w środowisku osoby fizycznej, rozmnażanie osób duchowych odbywa się równocześnie z rozmnażaniem osób fizycznych, podczas życia na ziemi.

6.3.3 Umysł duchowy, umysł fizyczny i ich wzajemna zależność w umyśle ludzkim

Umysł człowieka składa się z umysłu duchowego i umysłu fizycznego. Zależność między tymi dwoma umysłami jest taka, jak zależność między naturą wewnętrzną i formą zewnętrzną. Kiedy zjednoczą się one we wzajemnej wymianie z Bogiem jako swoim centrum, tworzą zjednoczoną aktywną jednostkę, która prowadzi osobę duchową i osobę fizyczną w kierunku harmonii i realizacji celu stworzenia. Ta zjednoczona jednostka jest umysłem człowieka. Sumienie jest to funkcja umysłu, która dzięki swojej wrodzonej naturze z zawsze kieruje nas ku temu, co uważamy za dobre. Jednak w wyniku upadku człowiek utracił świadomość Boga, a co za tym idzie, świadomość absolutnego standardu dobra. Z tego powodu nie potrafimy ustalić właściwych kryteriów osądu dla swojego sumienia. W zależności od zmian naszych standardów dobra, zmienia się także standard sumienia; powoduje to częste konflikty nawet między zwolennikami sumiennego życia. Umysł pierwotny jest to funkcja umysłu człowieka, która dąży do absolutnego dobra. Umysł pierwotny ma się do sumienia tak, jak natura wewnętrzna do formy zewnętrznej.

Sumienie każe człowiekowi dążyć do dobra w oparciu o standard, który dany człowiek wytworzył sobie w stanie niewiedzy, często różny od pierwotnego standardu. Umysł pierwotny, wrażliwy na właściwy kierunek, sprzeciwia się temu błędnemu standardowi i pracuje nad naprawą sumienia. Dopóki nasz umysł duchowy i umysł fizyczny będą pozostawać pod panowaniem Szatana, aktywna struktura, którą one tworzą poprzez wzajemną wymianę, nazywa się umysłem zła. Umysł zła popycha bezustannie ludzi do popełniania złych czynów. Nasz umysł pierwotny i sumienie każą nam z nim walczyć. Wspólnie kierują one naszymi rozpaczliwymi wysiłkami, aby odrzucać złe pragnienia, trwać w dobru, zerwać więzi z Szatanem i powrócić do Boga.