Część 4. Wartość pierwotna

4.1 Proces i standard wyznaczania pierwotnej wartości

Co określa pierwotną wartość każdej rzeczy? Określa ją zależność pomiędzy przeznaczeniem danego obiektu a celem, jaki człowiek dla danej rzeczy wyznacza. Mówiąc ściślej, żaden byt nie ma stałej, ściśle określonej wartości. Wartość jest czymś względnym, zależnym od wzajemnej relacji między celem danego bytu, który wyznacza Bóg, a pragnieniem człowieka, aby ten byt posiadać, cenić i wydobyć jego prawdziwą wartość. Aby byt mógł osiągnąć swoją prawdziwą wartość, powinien zająć pozycję obiektu w podstawie czterech pozycji, nawiązać czynność wymiany wzajemnej z człowiekiem i stać się trzecim obiektem Boga.

Co stanowi standard, według którego wyznaczana jest wartość bytu? Pierwotną wartość bytu określa jego uczestnictwo w podstawie czterech pozycji. W centrum tej podstawy znajduje się Bóg, dlatego to On decyduje o ostatecznej wartości każdego bytu. Ponieważ Bóg jest Absolutem — kryterium, w oparciu o które określana jest pierwotna wartość obiektu, też jest absolutne.

Co decyduje o pierwotnym pięknie róży? Pierwotne piękno róży jest określone gdy spełniają się równocześnie dwa cele: jeden nadany przez Boga w momencie stworzenia oraz drugi — przez pochodzące od Boga pragnienie ludzkie, by cieszyć się kwiatem i wydobyć jego piękno. Inaczej mówiąc, człowiek doskonały odczuwa pełnię radości, kiedy kwiat zaspokaja w nim pobudzone pragnienie piękna. W chwili gdy to zachodzi, kwiat demonstruje swoje pierwotne piękno. Owo piękno osiąga wymiar absolutny, kiedy kwiat spełnia swój nieodłączny cel, którym jest sprawianie pełnej radości swojemu podmiotowi. Ludzkie pragnienie by rozkoszować się pięknem kwiatu jest namiastką pragnienia by za pośrednictwem obiektu odczuwać różne aspekty własnej natury wewnętrznej i formy zewnętrznej. W chwili w której cel stworzenia kwiatu oraz ludzkie pragnienie wydobycia jego piękna są spełnione, podmiot i obiekt tworzą harmonijną jedność.

Stworzony byt osiąga swoją prawdziwą wartość, gdy wraz z człowiekiem — swoim podmiotem, tworzy harmonijną jedność, stając się trzecim obiektem Boga w podstawie czterech pozycji. Proces ten w sposób absolutny, opierając się o określony przez Boga absolutny standard, wyznacza prawdziwe wartości wszystkich rzeczy. Żaden obiekt nie osiągnął dotychczas swej absolutnej wartości. Wszystkie obiekty mają wartość względną, ponieważ tworzą relacje z upadłymi ludźmi, które są niezgodne z Bożym ideałem stworzenia lecz zbieżne z celem i pragnieniem Szatana.

4.2 Pierwotne uczucia, intelekt i wola; Pierwotne piękno, prawda i dobro

Umysł ludzki posiada emocje, intelekt i wolę. Ciało człowieka porusza się zgodnie z poleceniami umysłu. Ciało odpowiada na emocje, intelekt i wolę, gdyż pragnie dobra, prawdy i piękna. Bóg jest podmiotem umysłu ludzkiego, podmiotem ludzkich uczuć, intelektu i woli. Człowiek, dążąc do osiągnięcia swojej pierwotnej wartości, odczuwa swym umysłem doskonałe uczucia, intelekt oraz wolę Boga i podejmuje odpowiednie działania. Duchem i ciałem wyraża pierwotne piękno, pierwotną prawdę i pierwotne dobro.

4.3 Miłość i piękno, dobro i zło, prawość i nieprawość

4.3.1 Miłość i piękno

Dwie istoty, będące wyrazem dwoistych przymiotów Boga, tworząc wspólną podstawę i dążąc do jedności, aby stać się trzecim obiektem Boga, ustanawiają podstawę czterech pozycji oraz inicjują czynność dawania i otrzymywania. W tym procesie występują dwie emocjonalne siły: miłość — przekazywana przez podmiot obiektowi oraz piękno — przekazywane przez obiekt podmiotowi. Siła miłości jest aktywna, natomiast siła piękna jest bierna.

W relacji Bóg — człowiek, Bóg jest podmiotem obdarzającym miłością, człowiek zaś obiektem, który odwzajemnia się pięknem. W relacji mężczyzna — kobieta, mężczyzna jest podmiotem, który obdarza miłością, a kobieta obiektem, który odwzajemnia się pięknem. W relacji człowiek — wszechświat, człowiek jest podmiotem, a wszechświat obiektem. Kiedy podmiot i obiekt stają się absolutną, harmonijną jednością, wówczas miłość staje się pięknem a piękno kształtem miłości. Wynika to z tego, że kiedy podmiot i obiekt jednoczą się w ruchu okrężnym, podmiot może przejmować funkcje obiektu, a obiekt podmiotu. W stosunkach międzyludzkich piękno którym podwładny odpowiada przełożonemu na jego miłość nazywane jest lojalnością, a piękno, którym dziecko odpowiada na miłość rodziców nazywane jest synowskim oddaniem rodzicom. Wspólnym celem piękna i miłości jest umożliwienie dwom bytom, wywodzącym się od Boga, ustanowienie podstawy czterech pozycji i spełnienie celu stworzenia. Wzajemnie dzieląc się miłością i pięknem tworzą one harmonijną jedność i stają się trzecim obiektem Boga.

Zastanówmy się teraz nad naturą Bożej miłości. Gdyby Adam i Ewa osiągnęli doskonałość, odzwierciedlając jako obiekty dwoiste przymioty Boga, a następnie (w tej boskiej rodzinie) jako mąż i żona wydali na świat dzieci, to ze swoimi trzema obiektami doświadczyliby trzech rodzajów pierwotnej miłości: rodzicielskiej, małżeńskiej i dziecięcej (miłości pierwszego, drugiego i trzeciego obiektu). Wówczas zrealizowaliby cel trzech obiektów, ustanowili podstawę czterech pozycji, i tym samym spełniliby cel stworzenia. Miłość Boga wyraża się w relacjach trzech obiektów ponieważ jest podmiotem wobec wszystkich pozostałych rodzajów miłości istniejących w obrębie podstawy czterech pozycji. Jest siłą, która ożywia podstawę czterech pozycji. Natomiast podstawa czterech pozycji jest naczyniem doskonałego piękna, dzięki któremu możemy otrzymać i radować się pełnią Bożej miłości. To dom doskonałej radości i źródło dobra, gdzie wypełnia się cel stworzenia.

4.3.2 Dobro i zło

Czyn lub jego skutek jest dobrem wtedy kiedy służy realizacji Bożego celu stworzenia. Gdy podmiot i obiekt jednoczą się w harmonijnej i uduchowionej wzajemnej wymianie miłości i piękna, stając się trzecim obiektem Boga i budują podstawę czterech pozycji, wówczas mamy do czynienia z dobrem. Analogicznie, czyn lub jego skutek stanowi zło wtedy gdy narusza Boży cel stworzenia, budując podstawę czterech pozycji z Szatanem w centrum.

Na przykład czyny, które prowadzą do osiągnięcia celu jakim jest Pierwsze Błogosławieństwo, są dobre i sprawiają, że sama jednostka staje się dobra. Działania prowadzące do wypełnienia Pierwszego Błogosławieństwa obejmują między innymi wymianę miłości i piękna między umysłem i ciałem, ich wzajemne jednoczenie się według Bożego ideału stworzenia oraz ustanawianie podstawy czterech pozycji na poziomie jednostki. Gdyby Adam i Ewa zrealizowali Drugie Błogosławieństwo, budując rodzinę, która wypełnia Boży cel, to działania, zmierzające do tego celu (zgodne z Wolą Boga małżeństwo, wzajemne dzielenie się miłością i pięknem, wydanie na świat i wychowanie potomstwa oraz ustanowienie rodzinnej podstawy czterech pozycji) byłyby dobre i podobnie też ich rodzina byłaby dobra. Gdyby doskonała jednostka wypełniła Trzecie Błogosławieństwo, to działania zmierzające w tym kierunku byłyby dobre, a w konsekwencji cały świat stałby się dobry. Poprzez relację ze światem natury (swoim drugim ja) i osiągnięcie z nim pełnej jedności, powstaje nowy — trzeci obiekt Boga, tworząc w ten sposób czteropozycyjną podstawę panowania. Gdy człowiek postępuje odwrotnie: tzn. gdy ustanawia podstawę czterech pozycji pod panowaniem Szatana i realizuje cele sprzeczne z trzema Bożymi błogosławieństwami, to czyn ten, oraz jego skutek jest zły.

4.3.3 Prawość i Nieprawość

Prawość to cnota, która umacnia człowieka w dążeniu do dobra i dobrych celów. Nieprawość to wada, która popycha człowieka do popełniania złych czynów i realizowania celów Szatana. Prawe życie jest niezbędnym warunkiem osiągnięcia dobra.