Część 6. Okres Przygotowania na Przyjście Mesjasza oraz okres Przygotowania na Powtórne Przyjście Mesjasza

Po okresie Niewoli i Powrotu Izraela upłynęło czterysta lat zanim przyszedł Jezus. Okres ten był przygotowaniem na przyjście Mesjasza. Chrześcijaństwo podobnie może spotkać Pana Powtórnego Przyjścia po upływie czterystu lat przygotowań na jego przyjęcie licząc od okresu Niewoli Papieskiej i Powrotu. Podczas tego okresu chrześcijaństwo powinno odnowić poprzez zasadę odszkodowania odpowiadający mu paralelny okres w historii Izraela.

Na przestrzeni czterech tysięcy lat Bożej Opatrzności, licząc od Adama do Abrahama, doszło z powodu Szatana — nieustannie niszczącego opatrznościowe próby odnowienia podstawy wiary polegające na warunkach separacji od jego wpływów opartych o liczbę czterdzieści — do nagromadzenia wertykalnych warunków odszkodowania. Okres Przygotowania na Przyjście Mesjasza miał być ostatnim okresem opatrznościowym, w którym wszystkie te warunki zostaną horyzontalnie odnowione przez odszkodowanie. Podobnie Okres Przygotowania na Powtórne Przyjście Mesjasza ma być końcowym okresem w opatrznościowej historii, gdy wszystkie wertykalne warunki odszkodowania, które zostały nagromadzone podczas historii sześciu tysięcy lat od Adama, zostaną horyzontalnie odnowione.

Po powrocie z niewoli babilońskiej Izraelici żałowali za grzechy bałwochwalstwa, odbudowali zniszczoną przez Nabuchodonozora Świątynię (Ezdrasz 3:7-13; Ezdrasz 6: 1-15) oraz umocnili pod przewodnictwem Ezdrasza (Ezdrasz 7: 1-10, Nehemiasz 8) swoją wiarę zakorzenioną w Prawie Mojżeszowym, ustanawiając w ten sposób podstawę wiary. Pod wpływem proroka Malachiasza Izraelici rozpoczęli przygotowywania na przyjście Mesjasza. Podobny proces miał miejsce w historii Chrześcijaństwa; po powrocie papiestwa do Rzymu, średniowieczne chrześcijaństwo, dążąc do reform Kościoła, ustanowiło podstawę wiary. Punktem kulminacyjnym stała się reformacja protestancka zainicjowana przez Marcina Lutra. Ruch reformacyjny rozjaśnił światłem Ewangelii ciemność wiszącą nad średniowieczną Europą i wytyczył nowe ścieżki wiary.

Jednym z celów okresu przygotowania na przyjście Mesjasza była odnowa poprzez odszkodowanie na poziomie obrazowej tożsamości czasu czterdziestoletniego okresu z życia Jakuba liczonego od chwili powrotu z Haranu do Kanaanu do momentu emigracji z całą rodziną do Egiptu. Czasy przygotowania na powtórne przyjście Mesjasza mają za zadanie odnowić ten okres na poziomie substancjalnej tożsamości czasu. W wymienionym okresie chrześcijanie, podobnie jak Jakub i jego rodzina przed spotkaniem Józefa w Egipcie oraz Żydzi przed spotkaniem Jezusa, cierpieli ucisk i liczne trudności.

W okresie Opatrznościowej Odnowy ludzie znajdowali usprawiedliwienie w obliczu Boga przez zewnętrzne warunki, polegające na zachowywaniu Prawa Mojżeszowego oraz składaniu ofiar. Podczas przygotowania na przyjście Mesjasza Pierwszy Izrael znosił zewnętrzne prześladowania narodów pogańskich, takich jak Persja, Grecja, Syria i Rzym. W czasach Przedłużonej Opatrzności Odnowy Chrześcijanie mogli być usprawiedliwieni przed Bogiem poprzez wewnętrzne, zgodne z nauką Jezusa warunki modlitwy i wiary. W okresie przygotowania na Powtórne Przyjście Mesjasza Drugi Izrael znosił wewnętrzny ucisk. Ideologie renesansowego Humanizmu oraz Oświecenia, jak również mające swe źródło w Reformacji wołanie o wolność religijną doprowadziły do obfitego rozwoju różnych filozofii i teologii, które z kolei spowodowały wielki zamęt w wierze chrześcijańskiej i duchowym życiu wielu ludzi.

Okres przygotowania na Powtórne Przyjście Mesjasza odnawiał substancjalnie, w oparciu o paralelne warunki odszkodowania uwarunkowania zewnętrzne, potrzebne do ogólnoświatowego przyjęcia Mesjasza. Po raz pierwszy zostały one ustanowione podczas czterystuletniego okresu przygotowania na Przyjście Mesjasza.

Czterysta trzydzieści lat przed Pierwszym Przyjściem Chrystusa Bóg posłał do Izraela proroka Malachiasza z zadaniem rozbudzenia w narodzie wybranym mesjańskich oczekiwań. W tym samym czasie Bóg zachęcił naród żydowski do reform religijnych i wewnętrznego pogłębienia wiary. Bóg działał również wśród innych ludów, czego wyrazem były nowe religie, dostosowane do regionu i doświadczeń kulturowych, co miało pomóc ludziom w wewnętrznych przygotowaniach na przyjęcie Mesjasza. Do Indii Bóg zesłał Siddharta Gautamę (565–485 r. p.n.e.), który poprzez buddyzm wytyczył nową ścieżkę dla hinduizmu; cywilizacji greckiej dał Sokratesa (470–399 r. p.n.e.); na Dalekim Wschodzie — Konfucjusza (552–479 r. p.n.e.), którego nauczanie stworzyło podstawy etyki ludzkiej. Jezus miał skorzystać z tego ogólnoświatowego fundamentu i poprzez swe nauczanie doprowadzić do zjednoczenia judaizmu, hellenizmu, buddyzmu i konfucjanizmu. Jezus miał zjednoczyć wszystkie religie oraz cywilizacje w jedną światową cywilizację, zakorzenioną w przesłaniu Ewangelii.

Od czasów renesansu Bóg pracował nad stworzeniem bazy religijnej, politycznej oraz ekonomicznej, która służyć by mogła pracy Chrystusa w okresie Powtórnego Przyjścia. W ten sposób miał zostać odnowiony poprzez substancjalne warunki odszkodowania paralelny okres z historii Izraela, w którym Bóg ustanowił ogólnoświatowe środowisko na przyjście Jezusa. Od czasów Renesansu, praktycznie w każdej dziedzinie ludzkiego życia, włączając politykę, ekonomię, kulturę i naukę, obserwujemy znaczny postęp. Współczesny człowiek wzbił się w wielu obszarach swej aktywności na wyżyny możliwości, tworząc środowisko sprzyjające pracy Chrystusa podczas Powtórnego Przyjścia. W czasach Jezusa Imperium Rzymskie kontrolowało i integrowało rozległe obszary basenu Morza Śródziemnego za pomocą rozwiniętego systemu transportowego. Imperium Rzymskie stanowiło centrum wielkiej hellenistycznej cywilizacji, założonej przez świat kultury greckiej. Zostały poczynione wszelkie potrzebne przygotowania, mające na celu ułatwienie szybkiego rozprzestrzenienia nauki Jezusa z Izraela do Rzymu, a następnie na cały świat.

Podobnie w czasach Powtórnego Przyjścia mocarstwa Zachodnie rozszerzyły politycznie wpływy demokracji na cały świat. Nagły rozwój środków transportu i komunikacji zbudował mosty między Wschodem i Zachodem, a rozległa wymiana językowa i kulturowa zbliżyła do siebie różne części świata. Powyższe czynniki w pełni przygotowały grunt, na którym nauczanie powracającego Chrystusa może w swobodny i szybki sposób dotrzeć do serca każdego człowieka. Zjawisko to ułatwi Panu Powtórnego Przyjścia wprowadzenie szybkich i głębokich zmian na całej Ziemi.