Część 2. Liczba pokoleń lub lat w poszczególnych okresach opatrznościowej epoki ustanawiania podstawy dla odnowy

2.1 Jak i dlaczego opatrzność odnowy ulega przedłużeniu

Celem opatrzności odnowy jest ustanowienie przez upadłą ludzkość podstawy przyjęcia Mesjasza, przyjęcie Mesjasza oraz odnowienie pod jego przewodnictwem pierwotnego ideału Bożego. Opatrzność odnowy była przedłużana od czasów Adama przez czasy Noego, Abrahama i Mojżesza aż do czasu przyjścia Jezusa. Kiedy Jezus został ukrzyżowany, nie osiągnąwszy swego ostatecznego celu z powodu niewiary ludzi, opatrzność odnowy została przedłużona po raz kolejny do czasu Powtórnego Przyjścia.

Dlaczego opatrzność odnowy była przedłużana? W odpowiedzi na to pytanie pomoże nam zrozumienie zasady predestynacji, która mówi, że ponieważ Wola Boga jest absolutna, z całą pewnością zostanie kiedyś spełniona. Jednak to, czy Wola Boga zostanie wypełniona przez konkretną jednostkę, zależy od tego, czy spełni ona swoją część odpowiedzialności, która jest niezbędnym dopełnieniem odpowiedzialności Bożej. Jeżeli Wola Boga nie zostanie spełniona z powodu niewypełnienia odpowiedzialności przez postać centralną, Bóg wybiera inną osobę w innym czasie, aby przejęła tę samą misję. Bóg będzie niestrudzenie kontynuował Swoje dzieło, przedłużając opatrzność aż do całkowitego zwycięstwa.

Zastanówmy się, w jaki sposób opatrzność odnowy była przedłużana. Zgodnie z Zasadą Stworzenia Bóg jest bytem ucieleśniającym cechy liczby trzy. Wszystkie byty stworzone na Jego obraz osiągają spełnienie w trójetapowym procesie, w odniesieniu do swego sposobu istnienia, poruszania się i wzrastania. Aby osiągnąć cel stworzenia, każdy byt musi stworzyć podstawę czterech pozycji charakteryzującą się ruchem sferycznym i przejść trzy etapy procesu pierwowzór–podział–jedność oraz nawiązać relacje dawania i otrzymywania z trzema partnerami w celu osiągnięcia celu trzech obiektów. Opatrzność odnowy celu stworzenia jest opatrznością odtworzenia w oparciu o Słowo, dlatego może być przedłużana najwyżej do trzech etapów. Zgodnie z Zasadą Stworzenia dozwolone są maksymalnie trzy próby.

Dla przykładu, ponieważ w rodzinie Adama Kain i Abel nie byli w stanie złożyć ofiary rzeczywistej, próba ta została powtórzona kolejno w rodzinach Noego i Abrahama, kończąc się sukcesem za trzecim razem. Kiedy Abraham popełnił błąd podczas składania ofiary symbolicznej, próba ta została podjęta na nowo przez Izaaka i zakończona pomyślnie przez Jakuba. Droga odnowy Kanaanu była podejmowana trzykrotnie przez Mojżesza, a następnie również trzykrotnie przez Jezusa. Ponieważ król Saul nie zdołał zbudować Świątyni, zadanie to zostało powierzone kolejno dwóm następnym władcom, Dawidowi i Salomonowi. Ponieważ Boży ideał stworzenia nie został zrealizowany przez Adama, podjęta została druga i trzecia próba jego urzeczywistnienia — przez Jezusa, Drugiego Adama oraz Pana Powtórnego Przyjścia.

Popularne przysłowia, takie jak „do trzech razy sztuka”, czy koreańskie „jeżeli coś się nie udało za pierwszym razem, na pewno powiedzie się za trzecim”, wyrażają ten aspekt Zasady w formie ludowej mądrości.

2.2 Wertykalne warunki odszkodowania i horyzontalna odnowa przez odszkodowanie

Aby przejąć i dopełnić misje swych poprzedników w historii opatrzności, postać centralna musi w krótkim czasie, za swojego życia, wypełnić wszystkie warunki odszkodowania, których nie udało się spełnić jej poprzednikom. Jeżeli ta postać centralna również nie spełni swojej misji, wszystkie warunki, jakie starała się ona wypełnić, zostaną przekazane następnej osobie centralnej. Warunki, które nagromadziły się w ciągu historii z powodu niewypełnienia odpowiedzialności przez postacie centralne, nazywane są wertykalnymi warunkami odszkodowania. Zadanie kolejnej postaci centralnej, polegające na wypełnieniu wszystkich tych warunków w krótkim czasie, nazywamy horyzontalną odnową przez odszkodowanie.

Dla przykładu, Abraham miał odnowić horyzontalnie przez odszkodowanie wszystkie wertykalne warunki odszkodowania, które miały wcześniej wypełnić rodziny Adama i Noego. Składając jednocześnie trzy ofiary na tym samym ołtarzu, Abraham miał odnowić horyzontalnie wertykalne warunki odszkodowania nagromadzone podczas trzech okresów przedłużonej opatrzności. Trzy ofiary reprezentowały wszystkie warunki, których nie spełnili Adam i Noe, jak również te, które miał wypełnić sam Abraham jako nowa postać centralna.

Jakub miał w krótkim czasie wypełnić warunek horyzontalnej odnowy przez odszkodowanie wszystkich wertykalnych warunków odszkodowania, nagromadzonych przez dwanaście pokoleń począwszy od Noego. Dlatego miał dwunastu synów, którzy zapoczątkowali dwanaście plemion Izraela.

Jezus również zastosował tę metodę w celu horyzontalnego odnowienia przez odszkodowanie wszystkich wertykalnych warunków odszkodowania nie wypełnionych przez jego poprzedników, proroków i królów, którzy odgrywali wiodącą rolę w opatrzności odnowy w ciągu czterech tysięcy biblijnych lat poprzedzających przyjście Mesjasza.

Jezus powołał dwunastu apostołów i siedemdziesięciu uczniów, aby w krótkim czasie odnowić wertykalne warunki odszkodowania, które nagromadziły się od czasów Jakuba, kiedy to Bóg pracował przez dwunastu synów Jakuba i jego siedemdziesięciu krewnych, oraz od czasów Mojżesza, gdy Bóg działał przez dwanaście plemion Izraela i siedemdziesięciu członków rady. Jezus odbył też czterdziestodniowy post, aby odnowić horyzontalnie wszystkie wertykalne warunki odszkodowania do oddzielenia się od Szatana oparte o liczbę czterdzieści, które były wymagane przy ustanawianiu podstawy wiary.

Dzięki temu możemy zrozumieć, że każda postać centralna w opatrzności odnowy reprezentuje nie tylko siebie jako jednostkę, ale również przodków, proroków i świętych, którzy mieli takie same misje w przeszłości. Niesie ona w sobie owoce ich historycznego trudu.

2.3 Horyzontalna odnowa przez odszkodowanie dokonywana wertykalnie

Niekiedy horyzontalna odnowa dokonuje się poprzez wertykalną opatrzność, obejmującą kilka pokoleń.

Przykładem może być opatrzność odnowy w rodzinie Abrahama. Przez złożenie ofiary symbolicznej, Abraham miał horyzontalnie odnowić przez odszkodowanie wszystkie wertykalne warunki odszkodowania, nagromadzone w wyniku błędów popełnionych w rodzinach Adama i Noego. Jednak błąd popełniony przez Abrahama podczas składania ofiary spowodował kolejną porażkę i konieczność przedłużenia opatrzności. Jak wyjaśniliśmy wcześniej, ponieważ była to już trzecia próba w opatrzności odnowy podstawy przyjęcia Mesjasza na poziomie rodziny, Zasada wymagała, aby rodzina Abrahama spełniła Bożą Wolę do końca.

Dlatego Bóg poszukiwał drogi, która pozwoliłaby Abrahamowi odzyskać utraconą pozycję i zostać uznanym za postać centralną, która nie zawiodła, lecz dokonała horyzontalnej odnowy wertykalnych warunków odszkodowania bez opóźnienia. Bóg posłużył się w tym celu szczególną metodą — nakazał Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi wypełnienie koniecznych warunków odszkodowania, traktując te trzy osoby jako jedną w odniesieniu do Jego Woli.

W ten sposób, pomimo wertykalnego rozszerzenia opatrzności na trzy pokolenia, zwycięstwo Jakuba i Izaaka miało taką samą wartość i znaczenie, jakby Abraham sam je odniósł w swoim pokoleniu i bez żadnego opóźnienia (patrz Podstawa 3.1.2.3, Podstawa 3.3).

Jedność tych trzech pokoleń znalazła odzwierciedlenie w słowach, które wypowiedział sam Bóg, mówiąc, że jest „Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba” (Wj 3:6)

Bóg mógł więc uznać, że Abraham wypełnił w swoim pokoleniu wymagane horyzontalne warunki odszkodowania dzięki temu, że zostały one spełnione wertykalnie w pokoleniu Izaaka i Jakuba. Ten rodzaj odnowy nazywany jest horyzontalną odnową przez odszkodowanie dokonaną w sposób wertykalny.

2.4 Liczbowe okresy odszkodowania dla odnowy Podstawy Wiary

W celu odnowy podstawy wiary postać centralna musi wypełnić jeden lub więcej liczbowych okresów odszkodowania (patrz Odnowa 1.2.1). Zastanówmy się, dlaczego tak jest.

Bóg istnieje w oparciu o Zasadę, która posiada aspekt liczbowy. Cały wszechświat oraz istoty ludzkie stanowiące jego centrum zostały stworzone na wzór dwoistych przymiotów niewidzialnego Boga jako jego rzeczywisty obiekt. Dlatego też nauka dążąca do odkrycia zewnętrznych praw rządzących wszechświatem posługuje się w swoich badaniach matematyką. Pierwsi przodkowie ludzkości mieli osiągnąć doskonałość, przechodząc przez okres wzrostu określony pewnymi liczbami, ustanawiając w ten sposób podstawę wiary. W swojej doskonałości ucieleśnialiby naturę tych liczb.

Musimy zbadać te zagadnienia, ponieważ odnowa podstawy wiary wymaga od nas nie tylko złożenia obiektu ofiarnego, symbolizującego wszechświat pozostający w niewoli Szatana, ale także przejścia przez liczbowy okres odszkodowania w celu odnowienia liczb skalanych przez Szatana.

W oparciu o jakie liczby nasi przodkowie przed Upadkiem mieli ustanowić podstawę wiary? Jakie liczby mieli ucieleśniać w swojej doskonałości?

Zasada Stworzenia mówi, że żaden byt nie może istnieć ani rozwijać się, nie utworzywszy wpierw podstawy czterech pozycji. Dlatego jeszcze niedoskonali Adam i Ewa mieli obydwoje ustanowić podstawę czterech pozycji. Każda pozycja w podstawie czterech pozycji musi przejść przez trzy okresu wzrostu, co razem daje liczbę dwanaście. Ponadto każda pozycja w podstawie czterech pozycji osiąga cel trzech obiektów, znajdując trzech partnerów, tworząc łącznie dwanaście obiektów i spełniając cel dwunastu obiektów.

Stąd okres wzrostu, podczas którego Adam miał ustanowić podstawę wiary, był okresem spełnienia liczby dwanaście. Będąc jeszcze niedoskonałymi, pierwsi przodkowie mieli ustanowić podstawę wiary w oparciu o liczbę dwanaście i po osiągnięciu doskonałości mieli spełnić cel trzech obiektów, ucieleśniając w ten sposób naturę liczby dwanaście. W wyniku Upadku Szatan sprofanował tę liczbę. Dlatego postać centralna w opatrzności odnowy musi przejść przez okres odszkodowania dla odnowy liczby dwanaście, aby ustanowić podstawę wiary. Tylko na tym fundamencie może ona ustanowić podstawę wcielenia dla odnowy doskonałego ucieleśnienia natury liczby dwanaście.

Oto niektóre przykłady okresów odszkodowania dla odnowy liczby dwanaście: Noe budował arkę przez 120 lat, 120 lat trwała opatrzność odnowy Kanaanu pod wodzą Mojżesza, 120 lat minęło od momentu powołania Abrahama do czasu, kiedy Jakub kupił od Ezawa prawo pierworództwa w zamian za chleb i potrawę z soczewicy. Jak dowiemy się później, ten ostatni okres miał zostać odnowiony przez 120–letni okres Zjednoczonego Królestwa w Epoce Starego Testamentu i przez odpowiadający mu okres Królestwa Chrześcijańskiego pod panowaniem Karola Wielkiego i jego potomków.

Proces dojrzewania, w ciągu którego Adam i Ewa mieli ustanowić podstawę wiary, obejmował także okres spełnienia liczby cztery. Adam i Ewa mieli przejść przez trzy etapy okresu wzrostu i następnie wkroczyć do sfery bezpośredniego panowania Boga, która stanowi czwarty etap. Wtedy ustanowiliby podstawę czterech pozycji. Dokonawszy spełnienia liczby cztery, pierwsi rodzice staliby się jej doskonałymi ucieleśnieniami. Z powodu Upadku liczba ta także została sprofanowana przez Szatana. Z tego powodu postacie centralne opatrzności muszą w procesie ustanawiania podstawy wiary spełnić okres odszkodowania dla odnowy liczby cztery. Tylko wtedy mogą one ustanowić podstawę wcielenia dla odnowy doskonałego ucieleśnienia istoty liczby cztery.

Wyjaśniliśmy wcześniej, że okresy odszkodowania mające na celu odnowę liczby cztery są konieczne do odnowy podstawy wiary (patrz Podstawa 2.1.2). Oto przykłady takich okresów: czterdziestodniowy sąd potopem za czasów Noego, dwa czterdziestodniowe posty Mojżesza, czterdziestodniowa misja zwiadów w Kanaanie, czterdziestodniowy post Jezusa i czterdziestodniowy okres po jego zmartwychwstaniu.

Okres wzrostu jest także okresem spełnienia liczby dwadzieścia jeden. Pierwsi rodzice mieli stać się doskonałymi ucieleśnieniami liczby dwadzieścia jeden, ustanawiając podstawę wiary w ciągu okresu opartego o liczbę dwadzieścia jeden i osiągając cel stworzenia. Jednak z powodu Upadku liczba ta także została skalana przez Szatana. Dlatego postacie centralne w historii opatrzności ustanawiając podstawę wiary muszą przejść przez okres odszkodowania dla odnowy liczby dwadzieścia jeden.

Jedynie po spełnieniu tego warunku mogą one ustanowić podstawę wcielenia dla odnowy doskonałego ucieleśnienia natury liczby dwadzieścia jeden.

Aby zrozumieć znaczenie liczby dwadzieścia jeden, musimy najpierw wyjaśnić znaczenie liczb trzy, cztery i siedem według Zasady. Bóg, którego dwoiste przymioty istnieją w harmonijnej jedności, jest bytem liczby trzy. Stworzenie osiąga doskonałość, kiedy zjednoczy się z Bogiem w podstawie czterech pozycji. Dlatego by jakakolwiek jednostka osiągnęła doskonałość, musi ona stworzyć wewnętrzną podstawę czterech pozycji, w której umysł i ciało tworzą trójcę z Bogiem w centrum. Aby mężczyzna i kobieta stali się doskonałym mężem i żoną, muszą ustanowić podstawę czterech pozycji, tworząc trójcę z Bogiem w centrum. Aby wszechświat osiągnął doskonałość, musi stworzyć podstawę czterech pozycji, w której ludzkość i reszta stworzenia utworzą trójcę, której centrum będzie stanowił Bóg. Ponadto, aby stworzone byty ustanowiły podstawę czterech pozycji, jednocząc się z Bogiem w centrum, muszą najpierw przejść przez trzy etapy okresu wzrostu i osiągnąć cel trzech obiektów. Dlatego liczba trzy jest liczbą Nieba, czy inaczej liczbą doskonałości.

Kiedy podmiot i obiekt tworzą trójcę, osiągając jedność z Bogiem w centrum, nowopowstały byt zjednoczony, jako indywidualne ucieleśnienie prawdy, dopełnia podstawę czterech pozycji. Osiągnąwszy status Bożego stworzenia, przyjmuje on własności takie jak pozycja i wymiary określone w odniesieniu do czterech kierunków: północnego, południowego, wschodniego i zachodniego. W tym sensie liczba cztery jest liczbą ziemi.

Kiedy stworzony byt przejdzie przez trzy etapy okresu wzrostu i ustanowi podstawę czterech pozycji, zajmuje określoną pozycję w jakościowych wymiarach czasu i przestrzeni. W ten sposób każde stworzenie staje się doskonałym ucieleśnieniem liczby siedem, która jest sumą liczby Nieba i liczby ziemi. Dlatego w opisie biblijnym stworzenie nieba i ziemi trwa siedem dni. Tak jak okres stwarzania świata wypełnił liczbę siedem, podobnie każdy przedział czasowy, w którym dokonuje się pewnego rodzaju spełnienie, może być postrzegany jako spełniający liczbę siedem. Z tego punktu widzenia każdy z trzech etapów okresu wzrostu: etap kształtowania, etap wzrastania i etap doskonalenia może być uważany za okres spełnienia liczby siedem. Natomiast cały okres wzrostu może być postrzegany jako spełniający liczbę dwadzieścia jeden.

Oto przykłady okresów odszkodowania opartych o liczbę dwadzieścia jeden: po Potopie Bóg trzykrotnie nakazał Noemu wypuścić z arki gołębicę, co miało stanowić zapowiedź Jego opatrzności, mającej się dokonać w trzech etapach. Gołębica była wypuszczana w odstępach siedmiodniowych; cały ten okres trwał więc dwadzieścia jeden dni (Rdz 7:4; 8:10,12). Jakub, krocząc drogą odnowy Kanaanu na poziomie rodziny, spędził na wygnaniu w Charanie trzy siedmioletnie okresy, czyli łącznie dwadzieścia jeden lat. W Epoce Starego Testamentu miał miejsce 210-letni okres Niewoli Babilońskiej Izraelitów i ich powrotu do Kanaanu, który miał odnowić przez odszkodowanie dwudziestojednoletnią drogę Jakuba. W Epoce Nowego Testamentu odpowiada mu 210-letni okres niewoli papieży w Awinionie i ich powrotu do Rzymu, który również miał odnowić przez odszkodowanie drogę Jakuba.

Okres wzrostu jest także okresem spełnienia liczby czterdzieści. Nasi pierwsi przodkowie mieli stać się doskonałym ucieleśnieniem natury liczby czterdzieści dzięki ustanowieniu podstawy wiary w oparciu o liczbę czterdzieści i urzeczywistnieniu celu stworzenia. Doprowadzając do upadku człowieka, Szatan sprofanował tę liczbę. Dlatego postacie centralne opatrzności, ustanawiając podstawę wiary, muszą przejść przez okres odszkodowania dla odnowy liczby czterdzieści. Tylko na tym fundamencie mogą następnie ustanowić podstawę wcielenia dla odnowy doskonałego ucieleśnienia istoty liczby czterdzieści.

Aby zrozumieć, w jaki sposób liczba czterdzieści jest spełniana w okresie wzrostu, musimy najpierw poznać znaczenie liczby dziesięć.

Jeżeli każdy z etapów okresu wzrostu podzielimy na trzy podetapy, otrzymamy razem dziewięć poziomów. Tutaj kryje się znaczenie liczby dziewięć według Zasady. Jako liczbowe odzwierciedlenie dwoistych przymiotów niewidzialnego Boga, każde z Bożych stworzeń przechodzi przez dziewięć poziomów okresu wzrostu. Następnie każde realizuje cel stworzenia, osiągając jedność z Bogiem w sferze Jego bezpośredniego panowania, która stanowi dziesiąty poziom. Dlatego liczbę dziesięć nazywamy liczbą jedności. Zanim Bóg powołał Noego, wyznaczył dziesięć pokoleń po Adamie, aby spełniony został warunek odszkodowania dla odnowy liczby dziesięć. Bóg pragnął, aby na fundamencie tego warunku Noe wypełnił zadanie, którego nie spełnił Adam, a następnie zjednoczył się ze swym Stwórcą.

W podstawie czterech pozycji, którą mieli ustanowić Adam i Ewa, każda z pozycji w swojej drodze do doskonałości miała przejść przez dziesięć poziomów, razem spełniając liczbę czterdzieści. Droga ich dojrzewania była więc okresem spełnienia liczby czterdzieści, a utworzona przez nie podstawa czterech pozycji stałaby się doskonałym ucieleśnieniem liczby czterdzieści.

Oto przykłady okresów odszkodowania opartych o liczbę czterdzieści, ustanowionych dla odnowy tej podstawy: czterdzieści dni, jakie upłynęły od momentu, w którym arka osiadła na Górze Ararat, do wypuszczenia gołębicy przez Noego, czterdzieści lat życia Mojżesza w pałacu faraona, jego czterdziestoletnie wygnanie na pustyni Midian i czterdzieści lat przebywania Izraelitów na pustyni podczas narodowej drogi odnowy Kanaanu.

Możemy dojść do wniosku, że w opatrzności odnowy występują dwa rodzaje okresów opartych o liczbę czterdzieści. Pierwszy to okres odszkodowania wymagany do odnowy liczby cztery; w procesie odnowy zostaje ona pomnożona przez dziesięć, liczbę jedności, dając liczbę czterdzieści. Drugi rodzaj to okres odszkodowania dla odnowy samej liczby czterdzieści, którą Adam powinien był spełnić przed Upadkiem, jak wyjaśniliśmy powyżej.

Czterdziestoletni okres wędrówki Izraelitów przez pustynię w narodowej drodze odnowy Kanaanu został ustanowiony w celu odnowy równocześnie obu rodzajów okresów opartych o liczbę czterdzieści. Miał on odnowić przez odszkodowanie czterdziestodniowy okres zwiadów w Kanaanie i czterdziestodniowy post Mojżesza, których celem była odnowa liczby cztery. Odnowił on również czterdzieści lat spędzone przez Mojżesza w pałacu faraona i czterdzieści lat spędzone przez niego na pustyni Midian, które były okresami dla odnowy liczby czterdzieści. Takie zjawisko ma miejsce, kiedy postać centralna w opatrzności odnowy podstawy wiary horyzontalnie odnawia przez odszkodowanie wszystkie wertykalne warunki odszkodowania nagromadzone w historii opatrzności.

Kiedy taka opatrzność horyzontalnej odnowy okresów opartych o liczbę czterdzieści zostaje ponownie przedłużona, może ona zostać wydłużona w oparciu o zasadę mnożenia przez dziesięć, ponieważ wymagany okres odszkodowania może zostać rozszerzony na dziesięć etapów. Dlatego okres czterdziestu lat może zostać wydłużony do czterystu, a nawet do czterech tysięcy lat. Oto przykłady: czterysta lat od Adama do Noego, czterysta lat niewoli w Egipcie i cztery tysiące biblijnych lat od Adama do Jezusa.

Podsumujmy liczbowe okresy odszkodowania, jakie musi wypełnić postać centralna w opatrzności, aby odnowić podstawę wiary. Gdyby pierwsi przodkowie ludzkości nie upadli, ustanowiliby podstawę wiary w oparciu o znaczące liczby, takie jak dwanaście, cztery, dwadzieścia jeden i czterdzieści.

Po osiągnięciu celu stworzenia staliby się oni doskonałymi ucieleśnieniami natury tych liczb. Jednak z powodu Upadku wszystkie te liczby zostały opanowane przez Szatana. Dlatego postacie centralne w historii opatrzności muszą wypełnić liczbowe okresy odszkodowania w celu odnowy liczb dwanaście, cztery, dwadzieścia jeden i czterdzieści, zanim będą mogły ustanowić podstawę wiary. Jedynie taką drogą mogą one ustanowić podstawę wcielenia dla odnowy doskonałego ucieleśnienia natury tych liczb.

2.5 Opatrznościowe okresy tożsamości czasu określone liczbą pokoleń

Jak podaje Pismo Święte, Bóg powołał Noego, aby wziął na siebie opatrzność dziesięciu pokoleń i tysiąca sześciuset lat od czasów Adama. Przyjrzyjmy się, jakie ważne liczby zostały odnowione przez te tysiąc sześćset lat i dziesięć pokoleń.

Liczba dziesięć jest liczbą jedności z Bogiem. Proces wzrostu do doskonałości wymaga spełnienia okresu opartego o liczbę dziesięć, dzięki któremu Adam i Ewa mieli się stać doskonałymi ucieleśnieniami liczby dziesięć. Ponieważ w wyniku Upadku liczba ta została zagarnięta przez Szatana, Bóg poszukiwał postaci centralnej, która mogłaby odnowić tę liczbę i poprowadzić Boże dzieło odnowy, dzięki któremu upadła ludzkość mogłaby z powrotem połączyć się z Bogiem, stając się doskonałym ucieleśnieniem liczby dziesięć. Z tej przyczyny Bóg wymagał od postaci centralnych spełnienia okresu odszkodowania dla odnowy liczby dziesięć. Dlatego powołał Noego w dziesięć pokoleń po Adamie.

Powiedzieliśmy wcześniej, że pierwsi przodkowie ludzkości mieli przejść drogę wiodącą do osiągnięcia dojrzałości, w czasie której spełniliby liczbę czterdzieści i stali się doskonałym ucieleśnieniem tej liczby. Aby upadli ludzie mogli stać się postaciami centralnymi, które wytyczą drogę odnowy doskonałych ucieleśnień liczby czterdzieści, muszą oni ustanowić podstawę czterech pozycji, niezbędną do odnowy, a następnie wypełnić okres odszkodowania dla odnowy liczby czterdzieści. Każda z pozycji tworzących podstawę czterech pozycji powinna wypełnić okres odszkodowania dla odnowy liczby czterdzieści, co w sumie dałoby okres odszkodowania dla odnowy liczby 160. Ponieważ upadła ludzkość miała wypełnić tę liczbę przez dziesięć pokoleń (jak wiemy, liczba dziesięć oznacza jedność z Bogiem), miała spełnić okres odszkodowania oparty o liczbę tysiąc sześćset. Dlatego właśnie okres od Adama do Noego obejmuje tysiąc sześćset lat biblijnych.

Kiedy opatrzność odnowy nie została spełniona w rodzinie Noego, Bóg odczekał czterysta lat, aż upłynęło kolejne dziesięć pokoleń, zanim powołał Abrahama, aby poniósł ciężar opatrznościowej odnowy. Określony liczbą pokoleń okres od Noego do Abrahama odpowiadał okresowi od Adama do Noego i miał go odnowić przez odszkodowanie.

Wyjaśniliśmy wcześniej, dlaczego okres ten trwał czterysta lat (patrz Podstawa 3.1.1). Wolą Boga było, aby Noe przetrwał czterdziestodniowy potop, który nastąpił po upływie dziesięciu pokoleń i tysiąca sześciuset lat, co było warunkiem osiągnięcia celu opatrzności odnowy. Kiedy ów czterdziestodniowy okres potopu został utracony na rzecz Szatana z powodu błędu Chama, Bóg musiał powołać kolejną postać centralną, aby go odnowić. Od czasów Adama do Noego Bóg pracował nad wypełnieniem okresów odszkodowania dla odnowy liczby 160 w każdym z dziesięciu pokoleń. W tożsamym okresie obejmującym dziesięć pokoleń od Noego do Abrahama każde pokolenie miało stanowić okres odszkodowania dla odnowy liczby czterdzieści, na której opierał się warunek potopu.

Ponieważ opatrznościowy cel czterdziestodniowego potopu nie został osiągnięty, okres ten musiał zostać odnowiony za pomocą kolejnego okresu opartego o liczbę czterdzieści. Ponieważ odnowa każdego kolejnego pokolenia musiała obejmować cały czas jego trwania, nie mogła zostać wypełniona w ciągu jedynie czterdziestu dni. Dlatego Bóg ustanowił długość okresu odszkodowania, który miał zostać wypełniony przez każde pokolenie, jako czterdzieści lat. Jeden dzień potopu miał być odnowiony przez jeden rok; ta sama zasada znalazła zastosowanie w czasach Mojżesza, kiedy to nieudana czterdziestodniowa misja zwiadów w Kanaanie została odnowiona przez czterdzieści lat wędrówki Izraelitów na pustyni.

2.6 Opatrznościowe okresy horyzontalnej odnowy przez odszkodowanie wypełniane w sposób wertykalny

Jak wyjaśniliśmy wcześniej, każda postać centralna w opatrzności odnowy staje przed zadaniem wypełnienia w sposób horyzontalny wszystkich wertykalnych warunków odszkodowania nagromadzonych na przestrzeni historii. W rezultacie im bardziej wydłuża się historia opatrzności, tym większe stają się warunki odszkodowania, które muszą wypełnić osoby centralne w następnych pokoleniach.

W okresie opatrzności odnowy ześrodkowanej w rodzinie Adama nie istniały jeszcze żadne wertykalne warunki odszkodowania, ponieważ opatrzność dopiero się rozpoczęła. Podstawa przyjęcia Mesjasza mogła być stosunkowo łatwo ustanowiona przez Kaina i Abla, gdyby w prawidłowy sposób złożyli oni ofiarę symboliczną i ofiarę rzeczywistą. Jedyne, co było wymagane od obu braci, to aby Abel złożył swą ofiarę w sposób podobający się Bogu i aby Kain był posłuszny bratu i naśladował go, spełniając w ten sposób warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury. Liczbowe okresy odszkodowania, konieczne do odnowy podstawy wiary, mogły zostać spełnione w krótkim czasie, potrzebnym do złożenia ofiary symbolicznej i rzeczywistej.

Kiedy jednak opatrzność odnowy uległa przedłużeniu w wyniku błędów popełnionych przez rodzinę Adama, wertykalne warunki odszkodowania zaczęły gromadzić się w formie różnych liczbowych okresów odszkodowania. Dlatego w procesie odnowy podstawy wiary postacie centralne od czasów Adama musiały wypełniać liczbowe okresy odszkodowania, aby odnowić takie liczby jak dwanaście, cztery, dwadzieścia jeden i czterdzieści. W przypadku Noego, miał on za swego życia odnowić wszystkie te wertykalne warunki odszkodowania. Aby odnowić podstawę wiary, musiał przejść przez kilka liczbowych okresów odszkodowania: sto dwadzieścia lat budowy arki, czterdzieści dni sądu potopem, dwadzieścia jeden dni, podczas których trzykrotnie (co siedem dni) wypuszczał z arki gołębicę, oraz czterdzieści dni od momentu, gdy arka osiadła na górze Ararat, do wypuszczenia gołębicy.

Noe wiernie wypełnił te liczbowe warunki odszkodowania, jednak błąd popełniony przez Chama dał Szatanowi podstawę do zaatakowania ich. Ponieważ nie mogły one zostać przyjęte przez Boga, pozostały jako zadanie do wypełnienia dla kolejnej postaci centralnej jako wertykalne warunki odszkodowania. Abraham miał możliwość wypełnienia wszystkich tych warunków jednocześnie przez złożenie ofiary symbolicznej. Ponieważ Abraham nie złożył ofiary w sposób prawidłowy, okresy odszkodowania nie mogły zostać odnowione w sposób horyzontalny. Musiały więc zostać odnowione wertykalnie, dzięki czemu opatrzność odnowy została przedłużona na pokolenia Izaaka i Jakuba, w których Bóg pracował kolejno nad wypełnieniem opatrznościowych okresów odszkodowania dla odnowy liczb dwanaście, cztery, dwadzieścia jeden i czterdzieści.

W opatrzności zogniskowanej w rodzinie Abrahama okresy odszkodowania, które nie zostały odnowione w sposób horyzontalny, musiały zostać spełnione w porządku wertykalnym w celu odnowy podstawy wiary. Były to następujące okresy:120 lat od opuszczenia Charanu przez Abrahama do momentu, w którym Jakub kupił od Ezawa prawo pierworództwa za chleb i miskę soczewicy; czterdzieści lat od tego czasu do momentu, kiedy Jakub otrzymał błogosławieństwo należne najstarszemu synowi od ojca Izaaka i zyskał błogosławieństwo Boga na swej drodze do Charanu (Rdz 27:1-29; 28:10-14); dwadzieścia jeden lat od tego czasu do dnia, w którym Jakub zakończył pracę w Charanie i wraz ze swą rodziną i majątkiem powrócił do Kanaanu (Rdz 31:41); oraz czterdzieści lat od powrotu Jakuba do Kanaanu do czasu, kiedy jego rodzina udała się do Egiptu na zaproszenie Józefa. W ten sposób warunki odszkodowania, które nie zostały odnowione horyzontalnie, zostały wypełnione wertykalnie, jako rozszerzone wertykalne okresy odszkodowania o określonej długości.