Tożsamości czasu między dwiema epokami opatrzności odnowy

Ostatecznym celem opatrzności odnowy jest przygotowanie fundamentu na przyjście Mesjasza, dlatego przedłużenie opatrzności pociąga za sobą powtórzenie pracy nad ustanowieniem tego fundamentu. Wiemy, że fundament na przyjęcie Mesjasza może być zbudowany tylko wówczas, gdy osoba centralna ustanowi podstawę wiary, składając symboliczną ofiarę zaakceptowaną przez Boga. Do złożenia ofiary wymagany jest pewien obiekt ofiarny, który człowiek poświęca, oraz czas potrzebny do jej złożenia. Osoba centralna winna następnie ustanowić podstawę wcielenia, składając Bogu substancjalną ofiarę, polegającą na spełnieniu warunków odszkodowania potrzebnych do usunięcia upadłej natury. Ponawiane w trakcie opatrzności próby ustanowienia fundamentu na przyjęcie Mesjasza były w rzeczywistości powtarzającymi się próbami odnowy symbolicznej i substancjalnej ofiary w oparciu o zasady odszkodowania. Historia wskazuje na paralelność łączącą opatrznościowe okresy, będącą rezultatem powtarzających się w trakcie opatrzności prób ustanowienia fundamentu dla Mesjasza w oparciu o zasadę odszkodowania. Wiek Przedłużonej Opatrzności Odnowy miał za zadanie odnowić Wiek Opatrzności Odnowy za pomocą paralelnych warunków odszkodowania typu substancjalnego. Spójrzmy teraz z perspektywy opatrznościowej tożsamości czasu na najważniejsze cechy każdego z opatrznościowych okresów.

Aby pojąć ich znaczenie musimy zidentyfikować jednostki i grupy ludzi, które niosły na swych barkach główną odpowiedzialność za Bożą Opatrzność, a także określić źródła historyczne, które rzucają światło na ich życie.

Historia ludzkości jest sumą niezliczonych historii poszczególnych jednostek. Tym niemniej Bóg wybiera pewnych ludzi z zadaniem ustanowienia modelowej drogi odnowy w celu zbudowania fundamentu dla Mesjasza. Ludzi tych stawia w centrum Opatrzności i prowadzi w oparciu o Swą Zasadę, a ich życie wpływa na przebieg historii jako całości. Ludzie bądź naród, któremu Bóg powierzył taką misję, jest nazywany Bożym narodem wybranym.

Pierwszymi wybranymi przez Boga ludźmi, którzy ustanowili rodzinny fundament na przyjęcie Mesjasza, byli potomkowie Abrahama, Izaaka i Jakuba. Dlatego też Izrael był w głównej mierze odpowiedzialny za Bożą Opatrzność w Wieku Opatrzności Odnowy. Stary Testament, będący rejestrem historii Izraela, dostarcza materiału źródłowego, w oparciu o który można studiować historię opatrzności tego okresu.

Naród Izraelski niestety odrzucił Jezusa i utracił kwalifikacje narodu wybranego. Przewidywał to Jezus w przypowieści o pracownikach winnicy: Królestwo Niebieskie będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce (Mt 21:43). Z podobnym bólem mówił o swych rodakach św. Paweł: Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą od Izraela, są Izraelem, i nie wszyscy przez to, że są potomkami Abrahama, stają się jego dziećmi... nie synowie co do ciała są dziećmi Bożymi, lecz synowie obietnicy są uznani za potomstwo (Rz 9: 6–8).

Ludźmi w sposób centralny odpowiedzialnymi za Bożą opatrzność w Wieku Przedłużonej Opatrzności Odnowy byli nie Żydzi, lecz chrześcijanie. Ponieważ chrześcijaństwo przejęło misję zakończenia Bożej opatrzności odnowy, historia chrześcijaństwa dostarcza nam źródłowego materiału dla zrozumienia Bożej opatrzności tej epoki. Ze względu na głęboki związek między tymi dwiema epokami, potomkowie Abrahama z czasów Starego Testamentu mogą być określani jako Pierwszy Izrael, a chrześcijanie epoki Nowego Testamentu jako Drugi Izrael (1 Tyt.2:14; 1 Piotr 2:9-10).

Kiedy porównamy Stary i Nowy Testament, to okaże się, że księgi Starego Testamentu: pięć ksiąg Mojżeszowych (od Księgi Rodzaju do Księgi Powtórzonego Prawa), dwanaście ksiąg historycznych (od Księgi Jozuego do Księgi Estery), pięć ksiąg mądrościowych (od Księgi Hioba do Pieśni nad Pieśniami), a także siedemnaście ksiąg prorockich (od Księgi Izajasza do Księgi Malachiasza) odpowiadają księgom Nowego Testamentu: Ewangeliom, Dziejom Apostolskim, Listom i Apokalipsie. Istnieją jednakże pewne różnice; podczas gdy księgi historyczne Starego Testamentu są zapisem dwóch tysięcy lat historii Izraela, Dzieje Apostolskie zawierają tylko historię pierwszego pokolenia Chrześcijan. Aby więc znaleźć historyczne źródła dotyczące opatrznościowej pracy Boga w Nowym Testamencie, porównywalne do tych znajdujących się w Starym Testamencie, musimy wziąć dodatkowo pod uwagę całą historię chrześcijaństwa od czasów Jezusa po dzień dzisiejszy.

W oparciu o to możemy porównać historię Pierwszego i Drugiego Izraela, a także określić ich wzajemne powiązania. Kiedy rozpoznamy charakter poszczególnych okresów tożsamościowych, zrozumiemy lepiej, w jaki sposób Żywy Bóg kształtował historię, prowadząc systematycznie Swą Opatrzność.