Część 4. Konsekwencje Upadku człowieka

Jakie były następstwa duchowego i fizycznego upadku Adama i Ewy dla wszechświata, ludzi i aniołów? Przyjrzyjmy się tym najbardziej istotnym.

4.1 Szatan i upadła ludzkość

„Szatan”— tym mianem jest określany archanioł Lucyfer po upadku. Upadek połączył Lucyfera i pierwszych przodków więzami krwi i doprowadził do utworzenia wspólnej podstawy czterech pozycji, co sprawiło, że cała ludzkość stała się „dziećmi” szatana. Dlatego Jezus nazywał ludzi „plemieniem żmijowym” i powiedział, że waszym „ojcem jest diabeł” (J 8:44; Mt 12:34; patrz Mt 3:7). Święty Paweł pisał natomiast: „Nie tylko ono [Stworzenie], lecz i my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha, i my również całą istotą swoją wzdychamy, oczekując (przybrania za synów)” (Rz 8:23), wskazując, że wszyscy ludzie wywodzą się nie z linii Boga lecz szatana.

Gdyby Adam i Ewa osiągnęli pełnię dojrzałości i ustanowili podstawę czterech pozycji z Bogiem w centrum, wtedy cały świat znalazłby się pod Bożym panowaniem. Niestety pierwsi rodzice upadli w stanie niedojrzałości i utworzyli podstawę czterech pozycji ześrodkowaną w Szatanie, w rezultacie czego świat znalazł się pod jego panowaniem. Potwierdza to Biblia, nazywając Szatana „władcą” i „bogiem” tego świata” (J 12:31; II Kor 4:4). Kontrolując ludzi, niedoszłych władców stworzenia, szatan zdobył tym samym panowanie nad wszystkimi bytami we wszechświecie. O tej tragedii mówią słowa św. Pawła: „stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych... Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia” (Rz 8:19-22). Wersety te opisują udrękę stworzenia, które będąc pod panowaniem Szatana, tęskni za pojawieniem się ludzi o doskonałym charakterze oraz za dniem, w którym człowiek pokona Szatana i będzie rządził światem z miłością.

4.2 Wpływ Szatana na ludzkość

Szatan pragnie wciągnąć człowieka do piekła, dlatego bezustannie oskarża go przed Bogiem, tak jak oskarżał Hioba (Hi 1:9-11). Jest jednak bezsilny, jeśli nie znajdzie obiektu, z którym może ustanowić wspólną podstawę i rozpocząć czynność dawania i przyjmowania. Obiektami szatana są złe duchy ze świata duchowego. Te z kolei oddziałują na osoby duchowe złych ludzi na ziemi, których osoby fizyczne stają się ostatecznym narzędziem czynienia zła. Oznacza to, że moc Szatana jest przekazywana przez złe duchy i przejawia się w działaniach ludzi na ziemi. Szatan wstąpił na przykład w Judasza Iskariotę (Lk 22:3) i w Piotra, którego Jezus nazwał w pewnym momencie „Szatanem” (Mt 16:33). W Biblii złe duchy są też określane jako „aniołowie” Szatana (Mt 25:41).

Królestwo Niebieskie na ziemi (patrz Eschatologia 2) to świat odnowiony, w którym nie ma miejsca dla Szatana. Królestwo Niebieskie nastanie tylko wtedy gdy cała ludzkość zerwie więź z Szatanem i odnowi wspólną podstawę z Bogiem. Przepowiednia, że w Dniach Ostatnich Bóg wrzuci Szatana do bezdennej Czeluści (Ap 20:1-3) oznacza, iż Szatan nie będzie mógł oddziaływać na ludzi, ponieważ nie będzie nikogo, z kim mógłby współpracować.

Aby usunąć wspólną podstawę z Szatanem i móc go osądzić (I Kor 6:3), musimy wpierw zrozumieć jego naturę i zbrodnie oraz oskarżyć go za to przed Bogiem. Bóg obdarzył ludzi i aniołów wolnością, dlatego nikogo nie może odnowić wbrew jego woli. Człowiek z własnej i nieprzymuszonej woli, zachowując Boże Słowo i spełniając swą odpowiedzialność, ma doprowadzić do dobrowolnego poddania się Szatana. Tylko w ten sposób każdy z nas może odnowić się do pierwotnego, zamierzonego przez Boga ideału. Jako że Bóg prowadzi Swoją opatrzność w oparciu o niniejszą zasadę, historia odnowy ciągle była przedłużana (patrz Predestynacja 2).

4.3 Dobro i zło z punktu widzenia celu

W pierwszym rozdziale podaliśmy definicję dobra i zła (patrz Stworzenie 4.3.2), teraz zastanówmy się nad ich naturą, patrząc z punktu widzenia celu.

Gdyby Adam i Ewa utworzyli wraz z Bogiem podstawę czterech pozycji w oparciu o miłość, którą zostali pierwotnie obdarowani, wówczas ustanowiliby świat dobra. Niestety Adam i Ewa, gdy ich miłość stała się sprzeczna z dobrem zamierzonym przez Boga, ustanowili podstawę czterech pozycji z Szatanem i doprowadzili do powstania świata zła. Niniejszy przykład ukazuje, że chociaż dobre i złe czyny widziane z zewnątrz mogą wyglądać podobnie, ich prawdziwą naturę możemy poznać po wydanych owocach. Dobro wydaje zupełnie inne owoce niż zło. Diametralnie różne są też cele, do których zmierzają.

Znamy wiele przypadków, w których dany aspekt ludzkiej natury powszechnie uważany za zły jest w rzeczywistości dobry i zgodny z Wolą Boga.

Weźmy na przykład pragnienie. Pragnienie, które ludzie często uważają za coś grzesznego, w rzeczywistości pochodzi od Boga. Radość, która jest celem stworzenia, przychodzi na bazie spełnionych pragnień. Gdyby człowiek nie miał pragnień, nigdy nie mógłby doświadczyć radości. Jego życie byłoby pozbawione wszelkich aspiracji, w tym tęsknoty za Miłością Boga, za godnym życiem i samodoskonaleniem. Bez pragnień nie zostałby więc zrealizowany ani Boży cel stworzenia, ani opatrzność odnowy. Nigdy też nie mogłoby powstać społeczeństwo oparte na porządku, harmonii i rozwoju.

Pragnienia, będące częścią danej nam przez Boga natury, są dobre, kiedy wydają owoce zgodne z Wolą Boga, natomiast złe, gdy służą celowi Szatana. Na tej podstawie można wnioskować, że dzisiejszy świat zła, gdy tylko zmieni swój kierunek i cel na zgodny z nauką Chrystusa (patrz Eschatologia 2.2), wówczas zostanie odnowiony i stanie się Królestwem Niebieskim. Odnowa upadłego świata to proces polegający na zmianie kierunku — przejściu od wypełniania woli Szatana do wypełniania Bożego ideału stworzenia, czyli budowy Królestwa Niebieskiego na ziemi.

Każde kryterium dobra, ustanawiane w trakcie opatrzności odnowy, jest czymś względnym. Na przestrzeni historii uznawano za dobre posłuszne akceptowanie doktryn głoszonych przez wybitne autorytety, a za złe sprzeciwianie się im. Tymczasem każda nowa epoka wprowadzała nowe autorytety i doktryny, niosła nowe cele i nowe wzorce dobra i zła. Dla zwolenników danej religii czy filozofii dobrem jest akceptacja głoszonych przez nie zasad, natomiast złem — ich kwestionowanie. Kiedy jednak dana doktryna czy filozofia ulega przemianom, w zależności od stawianych sobie nowych celów, zmienia się także jej kryterium dobra i zła. Podobnej transformacji ulegną poglądy na dobro i zło osoby, która przechodzi z jednej religii na drugą, bądź akceptuje nowy system myślowy. Konflikty i rewolucje są odwieczną plagą ludzkości. Ich źródło leży w nieustannie zmieniających się kryteriach dobra i zła, dokonywanych przez ludzi dążących do osiągnięcia różnych celów.

Dobro pozostanie czymś względnym jedynie do końca opatrzności odnowy. Kiedy świat zostanie raz na zawsze wyzwolony spod władzy Szatana, wtedy Bóg, Istota Wieczna i Absolutna, przenikająca czas i przestrzeń, ustanowi Swoje panowanie i zaszczepi na Ziemi absolutny standard prawdy, celu i dobra. Ogłosi to całemu światu Chrystus w czasie Powtórnego Przyjścia.

W tych niekończących się cyklach konfliktów i rewolucji umysł pierwotny człowieka poszukuje i tęskni za dobrem absolutnym. Konflikty i rewolucje w upadłym społeczeństwie będą się nieuchronnie powtarzać, ale człowiek dotrze kiedyś do absolutnego celu, którym jest świat dobra.

4.4 Działanie dobrych i złych istot duchowych

Terminem „dobre istoty duchowe” określamy Boga, duchy dobra stojące po Jego stronie (tzn. dobrych ludzi przebywających w świecie duchowym) oraz dobrych aniołów. „Złe istoty duchowe” to Szatan i duchy z nim związane. Działania dobrych i złych istot duchowych, tak jak dobre i złe czyny, choć czasami mogą być zewnętrznie podobne, to dążą do sprzecznych celów.

Działania dobrych duchów zwiększają w człowieku poczucie spokoju i prawości oraz poprawiają jego zdrowie psychiczne i fizyczne. Działania złych duchów wywołują efekty przeciwne, stopniowo zwiększają poczucie niepokoju, strachu, egoizmu, a w konsekwencji prowadzą do choroby. Bez znajomości Zasady trudno jest rozróżnić wpływ istot duchowych, ostatecznym kryterium są rezultaty ich działania. Niestety, to rozeznanie często przychodzi zbyt późno.

Człowiek upadły jest w pozycji pośredniej, zarówno pod wpływem Boga i szatana, dlatego działaniom dobrych istot duchowych może towarzyszyć również nieznaczny wpływ złych istot duchowych. Zdarza się też i tak, że pewnym działaniom złych istot duchowych, w miarę upływu czasu, może towarzyszyć praca dobrych istot duchowych. Liczne autorytety religijne, z powodu niewystarczającego zrozumienia, potępiają działanie dobrych istot duchowych, sprzeciwiając się tym samym Woli Boga. Przejawy pracy świata duchowego stają się coraz bardziej powszechne w naszych czasach. Przywódcy religijni, którzy nie będą w stanie właściwie rozróżnić działania złych i dobrych istot duchowych, nie będą mogli mądrze prowadzić ludzi doświadczających tych zjawisk.

4.5 Grzech

Grzech można zdefiniować jako naruszenie prawa niebieskiego, które ma miejsce za każdym razem, gdy człowiek tworzy wspólną bazę z Szatanem i nawiązuje z nim czynność wzajemnej wymiany.

Wyróżniamy cztery rodzaje grzechów. Pierwszy to grzech pierworodny. Źródłem grzechu pierworodnego jest duchowy i fizyczny Upadek naszych pierwszych przodków. Jest on wtopiony w nasz rodowód i stanowi korzeń wszystkich pozostałych grzechów.

Drugi rodzaj to grzech dziedziczny. Jest to grzech, który człowiek dziedziczy po swoich przodkach poprzez więzy krwi. Fragment Księgi Wyjścia dotyczący dziesięciu Przykazań mówi, że grzechy przodków obciążają ich potomków (Wj 20:5).

Trzeci rodzaj to grzech zbiorowy. Jest to grzech, który popełnia grupa etniczna lub wspólnota narodowa. Obciąża on człowieka — nawet jeżeli sam go nie popełnił, ani nie odziedziczył go po przodkach — poprzez samą przynależność do danej wspólnoty, narodu, państwa. Przykładem grzechu społecznego jest ukrzyżowanie Chrystusa. W skazaniu Jezusa uczestniczyło bezpośrednio niewielu arcykapłanów i uczonych w Piśmie, lecz odpowiedzialność za ten grzech spadła na barki wszystkich Żydów i całej ludzkości. W wyniku tego czynu Żydzi zostali wrzuceni w otchłań niewyobrażalnego wręcz cierpienia, a cała ludzkość skazana została na pasmo udręk i oczekiwanie na Powtórne Przyjście Chrystusa.

Czwarty rodzaj to grzech osobisty, popełniany indywidualnie przez każdego z nas.

Grzechy można symbolicznie przedstawić za pomocą drzewa. Grzech pierworodny jest korzeniem, grzech dziedziczny — pniem, grzech zbiorowy — gałęziami, a grzech osobisty — liśćmi. Wszystkie grzechy wywodzą się z grzechu pierworodnego, który jest ich korzeniem. Bez usunięcia grzechu pierworodnego nie ma sposobu na całkowite pozbycie się pozostałych grzechów. Żaden człowiek nie jest w stanie zniszczyć korzenia grzechu. Tkwi on zbyt głęboko w nas od zarania dziejów. Może to uczynić jedynie Chrystus, przychodzący jako Prawdziwy Rodzic ludzkości.

4.6 Podstawowe cechy upadłej natury człowieka

W wyniku aktu seksualnego z archaniołem, Ewa związała się z nim więzami krwi i w ten sposób przejęła wszelkie przeciwne Bogu skłonności. Skłonności te przekazała następnie Adamowi, gdy przejmując rolę Archanioła, związała go ze sobą więzami krwi przez akt seksualny. W tych postępkach leży przyczyna upadłych skłonności wszystkich ludzi. Są one źródłem głównych cech naszej upadłej natury.

Podstawowa motywacja, która znajduje się u podstaw upadłej natury ludzkiej, to zawiść, którą odczuwał archanioł wobec ukochanego przez Boga Adama. Jak to było możliwe, aby stworzony w dobrym celu przez Boga Archanioł, mógł odczuwać zawiść i zazdrość?

Pragnienie i intelekt stanowiły część pierwotnej natury Archanioła. Dzięki intelektowi Archanioł mógł porównywać i postrzegać, że miłość Boga do ludzi była większa niż miłość Boga do niego. Archanioł posiadał także sferę pragnień i w sposób naturalny odczuwał tęsknotę za większą miłością Boga. To pragnienie serca prowadziło go do zawiści i zazdrości. Zazdrość była nieuniknionym produktem ubocznym natury pierwotnej, była jak cień rzucany przez przedmioty, na które pada światło.

Przypadkowa zazdrość nigdy nie mogłaby doprowadzić doskonałego człowieka do upadku, ponieważ czułby głęboko w sercu, że chwilowa satysfakcja z posiadania obiektu pragnień nie jest warta wynikającej z tego udręki samozniszczenia.

Świat, gdy spełni cel stworzenia, będzie społeczeństwem organicznych relacji wzajemnych, przypominającym swą strukturą ludzkie ciało. Społeczeństwo świadome tego, że upadek jednostki prowadzi w dalszej kolejności do rozkładu całości, będzie chronić swoich członków przed samozagładą. W idealnym świecie zazdrosne pragnienia, wywodzące się z pierwotnej natury, będą tak wykorzystywane, by przyczyniać się do postępu ludzkości, a nie do zagłady.

Główne cechy upadłej natury ludzkiej można podzielić ogólnie na cztery kategorie. Pierwsza polega na niezdolności przyjęcia Bożego punktu widzenia. Zasadnicza przyczyna upadku archanioła tkwiła w tym, że nie potrafił on kochać i patrzeć na Adama oczami Boga. Zazdrość, jaką odczuwał wobec Adama, wywołała w nim chęć skuszenia Ewy Za przykład ilustrujący ten aspekt upadłej natury może posłużyć dworzanin, który jest zazdrosny o królewskiego ulubieńca, zamiast szanować go jako ukochaną przez króla osobę.

Druga polega na opuszczeniu właściwej nam pozycji. Lucyfer chciał zająć w świecie ludzi pozycję podobną tej, jaką miał w świecie aniołów, ponieważ pragnął więcej Bożej miłości. To nieprawe pragnienie doprowadziło go do opuszczenia zajmowanej pozycji i upadku. Drugi aspekt upadłej natury znajduje odbicie w postawie ludzi, którzy pod wpływem złych pragnień łamią prawo i zagarniają dla siebie więcej, niż im dano.

Trzecia polega na odwróceniu porządku panowania. Anioł zapanował nad Ewą, choć miał się pierwotnie podporządkować człowiekowi, Ewa z kolei zapanowała nad Adamem. To pogwałcenie właściwego porządku wydało gorzkie owoce. Dzisiejsze społeczeństwa doświadczają bardzo często zamętu i chaosu za sprawą ludzi, którzy opuszczają właściwe sobie pozycje i odwracają porządek panowania. Te powtarzające się zjawiska wywodzą się z trzeciego aspektu upadłej natury.

Czwarta to powielanie zła. Gdyby Ewa po upadku nie powtórzyła swojego grzechu, to Adam nie zostałby skalany, a odnowa samej Ewy byłaby stosunkowo łatwa. Ewa kusząc Adama, przeniosła swój grzech na innych. Ta cecha upadłej natury przejawia się ogólnie w skłonności złych ludzi do wciągania innych w rozszerzającą się sieć zła.