Wprowadzenie do Odnowy

Termin opatrzność odnowy oznacza działanie Boga zmierzające do przywrócenia istot ludzkich do pierwotnego, nieupadłego stanu, aby mogły osiągnąć cel stworzenia.

Jak wyjaśniliśmy w Tomie I, ludzie upadli ze szczytu etapu wzrastania i od tamtej pory znajdują się pod panowaniem Szatana (patrz Stworzenie 5.2.1; Upadek 4.1). Aby odnowić człowieka, Bóg stara się wyzwolić go spod wpływu Szatana.

Jak zostało wyjaśnione w Chrystologii, zanim będziemy mogli przeciąć więzy łączące nas z Szatanem i zostać odnowieni do stanu sprzed upadku, musimy zostać uwolnieni od grzechu pierworodnego. To zaś będzie możliwe jedynie wtedy, gdy narodzimy się na nowo przez Mesjasza, Prawdziwego Rodzica. Nasz proces odnowy przebiegać musi w następujący sposób: najpierw musimy przejść drogę oddzielenia się od Szatana, dzięki czemu zostaniemy symbolicznie odnowieni do takiego poziomu duchowego, jaki Adam i Ewa osiągnęli przed Upadkiem, czyli do szczytu etapu wzrastania. Na tej podstawie będziemy mogli przyjąć Mesjasza i odrodzić się przez niego, dzięki czemu w sposób rzeczywisty powrócimy do pierwotnego stanu sprzed Upadku. Następnie, podążając za Mesjaszem, powinniśmy wzrastać do pełnej dojrzałości i osiągnąć cel stworzenia.

Ponieważ opatrzność odnowy jest Bożym dziełem odtworzenia, którego celem jest urzeczywistnienie celu stworzenia, Bóg prowadzi ją zgodnie ze Swoją Zasadą. Zasada kierująca opatrznością odnowy nazywa się Zasadą Odnowy Przyjrzymy się, w jaki sposób dokonuje się opatrzność odnowy.