Część 3. Cel Stworzenia

3.1 Cel stworzenia wszechświata

Biblia powiada, że Bóg kończąc każdy dzień Swojej pracy, stwierdzał, że to co stworzył było dobre (Rdz 1:4-31). Z tego wynika, że Bóg pragnął, aby istoty przez Niego stworzone były obiektami ucieleśniającymi dobro i sprawiającymi radość swemu Stwórcy.

W jaki sposób stworzenie może być dla Boga źródłem największej radości? Człowiek pojawił się jako zwieńczenie procesu stwarzania. Został stworzony na obraz Boga oraz na podobieństwo Jego natury wewnętrznej i formy zewnętrznej. Bóg chciał dzielić z człowiekiem Swoją radość, dlatego obdarzył go wrażliwością na wszelkiego rodzaju uczucia i emocje. Po stworzeniu Adama i Ewy Bóg udzielił im błogosławieństwa: Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi (Rdz 1: 28). W tych słowach Bóg zawarł tzw. Trzy Wielkie Błogosławieństwa: błogosławieństwo płodności (tzn. osiągnięcia dojrzałości i zdolności do wydania owocu), błogosławieństwo rozmnażania się oraz błogosławieństwo panowania nad stworzeniem. Gdyby Adam i Ewa okazali posłuszeństwo niebiańskiemu nakazowi i zbudowali Królestwo Niebieskie, Bóg, patrząc jak Jego dzieci żyją pełnią szczęścia w świecie ideału, bez wątpienia odczuwałby największą radość.

W jaki sposób mogą zostać wypełnione Trzy Wielkie Błogosławieństwa? — Jedynie w oparciu o podstawę czterech pozycji, która jest fundamentem stworzenia. Trzy Wielkie Błogosławieństwa zostaną wypełnione, gdy człowiek i reszta stworzenia ustanowią podstawę czterech pozycji, w której Bóg będzie zajmował centralne miejsce. Bóg doświadczy największej radości patrząc jak powstaje Królestwo Niebieskie, w którym realizowane jest najwyższe dobro. Dla tej właśnie przyczyny stworzył wszechświat.

Ostatecznym celem wszechświata, w którym centralne miejsce zajmuje człowiek, jest sprawianie radości Bogu. Każdy byt posiada dwa cele oraz — jak zostało już powiedziane — dwa centra ruchu: jedno — natury wewnętrznej, drugie — formy zewnętrznej. Centra te dążą do osiągnięcia wzajemnie dopełniających się celów: celu całości i celu indywidualnego. Te dwa cele są ze sobą powiązane taką samą zależnością jak ta, która istnieje między naturą wewnętrzną i formą zewnętrzną, przyczyną i skutkiem, aspektem wewnętrznym i aspektem zewnętrznym oraz podmiotem i obiektem. W Bożym ideale nie może istnieć żaden cel indywidualny, który nie służy celowi całości, ani też żaden cel całości, który nie zabezpiecza interesów jednostki. Dzięki tym połączonym celom, wszystkie byty we wszechświecie tworzą jeden wielki organizm.

3.2 Obiekt dobra, sprawiający Bogu radość

Aby lepiej zrozumieć zagadnienia związane z Bożym celem stworzenia, zacznijmy od pytania, jak powstaje radość. Radość nie może powstać sama z siebie, lecz pojawia się wtedy, kiedy mamy obiekt, w którym nasza natura wewnętrzna i forma zewnętrzna znajduje swoje odbicie i spełnienie. Obiekt pomaga nam odczuć własną naturę wewnętrzną i formę zewnętrzną, dzięki pobudzeniu, jakie w nas wywołuje. Obiekt może być niematerialny albo materialny.

Na przykład dla artysty obiektem jest wizja zrodzona w jego umyśle, albo ukończony obraz — realizacja tej wizji. Kiedy artysta nadaje kształt swojej wizji, przelewa w to co tworzy własną naturę wewnętrzną i formę zewnętrzną, odczuwając przy tym radość i satysfakcję. Kiedy obiektem jest jedynie pomysł, wtedy radość, która z tego płynie nie jest tak głęboka, jak z ukończonego dzieła. Sposób odczuwania radości człowiek przejął od Boga: Bóg również odczuwa radość, kiedy w substancjalnych obiektach znajduje odbicie Swojej pierwotnej natury wewnętrznej i pierwotnej formy zewnętrznej.

Powyżej zostało wyjaśnione, że kiedy powstanie Królestwo Niebieskie (tzn. zostaną spełnione Trzy Wielkie Błogosławieństwa i ustanowiona podstawa czterech pozycji) to będzie ono obiektem dobra, przynoszącym radość Bogu. Zastanówmy się, jak to może nastąpić?

Kluczem do spełnienia Pierwszego Błogosławieństwa jest doskonałość charakteru. Umysł i ciało człowieka wyrażają dwoiste przymioty Boga oraz są ich obiektami. Aby jednostka udoskonaliła swój charakter, musi utworzyć w sobie podstawę czterech pozycji — tzn. ześrodkowując się w Bogu, zjednoczyć umysł i ciało w procesie dawania i otrzymywania. Człowiek, który tego dokona, staje się świątynią Boga (I Kor 3:16), osiąga pełną jedność z Bogiem (J 14:20) i dziedziczy boską naturę. Odczuwa Serce Boga jak swe własne oraz rozumie Jego Wolę i w pełni się z Nią utożsamia. Kiedy człowiek osiągnie stan indywidualnej doskonałości, staje się substancjalnym obiektem swojego umysłu i Boga, ponieważ Bóg jest centrum umysłu. Bóg i umysł odczuwają radość, doświadczając własnej natury wewnętrznej i formy zewnętrznej w wyniku pobudzenia, jakie płynie od ich obiektów. Ludzie, którzy spełnią Pierwsze Błogosławieństwo, staną się ukochanymi dziećmi, przynoszącymi Bogu radość. Tacy ludzie, dzieląc wszystkie uczucia z Bogiem, nigdy nie popełnią żadnego grzesznego czynu. Nigdy nie zasmucą Boga i nigdy nie upadną.

Drugie Błogosławieństwo miało być wypełnione po osiągnięciu przez Adama i Ewę indywidualnej doskonałości. Stawszy się substancjalnym obiektem Boga, każde z nich wyrażałoby jeden z dwoistych przymiotów Boga. Adam i Ewa, aby ustanowić rodzinną podstawę czterech pozycji, powinni byli zjednoczyć się w miłości jako mąż i żona i wychować dzieci. Rodzina lub społeczność, która ustanawia podstawę czteropozycyjną zgodną z ideałem Bożym jest kształtowana na wzór człowieka o doskonałym charakterze. Idealna rodzina i społeczeństwo stają się rzeczywistymi obiektami człowieka, żyjącego w jedności z Bogiem, a w konsekwencji także obiektami Boga. Zarówno Bóg jak i człowiek odczuwają radość, kiedy w rodzinie i społeczeństwie dostrzegają przejaw swojej własnej natury wewnętrznej i formy zewnętrznej. Kiedy Drugie Błogosławieństwo zostanie spełnione, rodzina i społeczność staną się Bożymi obiektami dobra i będą sprawiać Mu radość.

Zanim przeanalizujemy radość, którą człowiek może sprawić Bogu przez spełnienie Trzeciego Błogosławieństwa, spójrzmy na relację między człowiekiem i stworzeniem z punktu widzenia natury wewnętrznej i formy zewnętrznej.

Na samym początku, jeszcze przed stworzeniem człowieka, Bóg stworzył świat stanowiący częściowe odzwierciedlenie natury wewnętrznej i formy zewnętrznej przeznaczonej dla człowieka. Dlatego człowiek stanowi syntezę najbardziej istotnych elementów całego stworzenia — jest mikrowzorcem oraz mikrokosmosem wszechświata.

Bóg rozpoczął proces stwarzania od bytów najniższego poziomu, następnie stworzył zwierzęta o bardziej rozwiniętych funkcjach biologicznych, a na końcu człowieka, który jest zwieńczeniem aktu stwórczego. Dlatego istoty ludzkie posiadają wszystkie elementy, struktury i cechy, jakie można znaleźć u zwierząt. Dla przykładu, ludzkie struny głosowe są tak wszechstronne, że potrafią naśladować głos każdego zwierzęcia. Ponieważ ciało ludzkie ma w sobie wszystkie piękne krzywe i linie stworzenia, artysta doskonali swe umiejętności korzystając z nagich modeli.

Człowiek ma inną strukturę i funkcję niż roślina, lecz między nimi istnieje również pewne podobieństwo — ich ciała zbudowane są z komórek. W ciele ludzkim można odkryć elementy, struktury i cechy roślin. Na przykład liść rośliny odpowiada ludzkiemu płucu zarówno pod względem strukturalnym jak i funkcjonalnym. Liść pobiera z atmosfery dwutlenek węgla, podczas gdy płuca tlen. Gałęzie i łodygi są jak ludzki układ krążenia, który transportuje substancje pokarmowe do całego ciała, ksylem i floem jak tętnice i żyły, a wchłaniające pokarm korzenie jak żołądek i jelita.

Człowiek powstał z prochu ziemi, wody i powietrza, jego ciało zawiera więc elementy królestwa minerałów. Struktura Ziemi: pokryta roślinnością skorupa ziemska, wewnątrz której znajdują się podziemne żyły wodne, a jeszcze głębiej płynne jądro — otoczone skalnym płaszczem, wykazuje podobieństwo do ciała ludzkiego, które posiada owłosioną skórę, żyły i tętnice pomiędzy mięśniami oraz szpik znajdujący się wewnątrz kości.

Trzecie Błogosławieństwo oznacza doskonałe panowanie człowieka nad światem natury. Będzie ono spełnione, gdy zostanie ustanowiona podstawa czterech pozycji z Bogiem w centrum. Wówczas człowiek — obiekt Boga na poziomie obrazu i reszta stworzenia — obiekt Boga na poziomie symbolu, dzieląc się miłością i pięknem tworzą jedną całość. (patrz Stworzenie 5.2.3).

Doskonały człowiek będzie doświadczał od stworzenia wielu bodźców ponieważ świat jest obiektem, który na wiele sposobów wyraża naturę wewnętrzną i formę zewnętrzną człowieka. Będzie odczuwał niezmierną radość, widząc w stworzeniu odbicie własnej natury wewnętrznej i formy zewnętrznej. Bóg także odczuwa radość, kiedy wszechświat jest bodźcem dla Jego pierwotnej natury wewnętrznej i pierwotnej formy zewnętrznej. Ma to miejsce wtedy, kiedy wszechświat, w wyniku harmonijnej jedności z człowiekiem, staje się trzecim obiektem Boga. Gdy ludzie wypełnią trzecie Boże błogosławieństwo, cały wszechświat stanie się kolejnym obiektem dobra, przynoszącym Bogu radość.

Gdyby Boży cel stworzenia został zrealizowany, wówczas powstałby na ziemi idealny, wolny od grzechu świat. Byłoby to Królestwo Niebieskie na ziemi. Przeznaczeniem człowieka jest żyć w Królestwie Niebieskim na ziemi, a po śmierci przejść do Królestwa Niebieskiego w świecie duchowym i tam cieszyć się życiem wiecznym.

Z dotychczasowych rozważań wynika, że Królestwo Niebieskie przypomina osobę, która dziedzicząc Boską naturę wewnętrzną i formę zewnętrzną, osiąga indywidualną doskonałość. Umysł wysyła polecenia poprzez centralny system nerwowy do wszystkich części ciała, co sprawia że funkcjonują one w imię jednego celu. Podobnie będzie w Królestwie Niebieskim — wola Boga będzie przekazywana wszystkim Jego dzieciom przez Prawdziwych Rodziców ludzkości, dając każdemu możliwość życia w jedności z innymi.