Okresy w Historii Opatrzności i czas ich trwania
Okresy w Historii Opatrzności i czas ich trwania
- Kiedy dwie epoki historyczne odznaczają się podobieństwem pewnych wydarzeń (choćby różniły się one nasileniem lub skalą) nazywamy je opatrznościowymi okresami tożsamości czasu.
- Główna przyczyna występowania tożsamości czasu związana jest z Bożą Opatrznością Odnowy.
- Przyjrzyjmy się teraz głównym czynnikom, które kształtują opatrznościowe okresy tożsamości czasu.
- Tożsamość czasu występuje dlatego, że na przestrzeni historii ciągle ponawiane były próby ustanowienia podstawy przyjęcia Mesjasza.
- W związku z tym głównymi czynnikami wpływającymi na przebieg tożsamych okresów opatrznościowych są.
- Po pierwsze — trzy warunki konieczne do ustanowienia podstawy wiary (postać centralna, obiekt ofiarny oraz liczbowy okres odszkodowania).
- I po drugie — warunek odszkodowania konieczny do usunięcia upadłej natury, który jest wymagany do odnowy podstawy wcielenia.
- W oparciu o te czynniki możemy wyodrębnić dwie charakterystyczne cechy opatrznościowych okresów tożsamości czasu.
- Przede wszystkim długość tych okresów określana jest na podstawie liczby pokoleń lub lat składających się na okres odszkodowania potrzebny do odnowy podstawy wiary.
- Pozostałe czynniki kształtujące tożsamości czasu w historii to.
- Postać centralna i obiekt ofiarny konieczne do ustanowienia podstawy wiary.
- Oraz warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury, konieczny do ustanowienia podstawy wcielenia.
- Która mówi, że ponieważ Wola Boga jest absolutna, z całą pewnością zostanie kiedyś spełniona.
- Jednak to, czy Wola Boga zostanie wypełniona przez konkretną jednostkę, zależy od tego, czy spełni ona swoją część odpowiedzialności, która jest niezbędnym dopełnieniem odpowiedzialności Bożej.
- Jeżeli Wola Boga nie zostanie spełniona z powodu niewypełnienia odpowiedzialności przez postać centralną, Bóg wybiera inną osobę w innym czasie, aby przejęła tę samą misję.
- Bóg będzie niestrudzenie kontynuował Swoje dzieło, przedłużając opatrzność aż do całkowitego zwycięstwa.
- Zgodnie z Zasadą Stworzenia Bóg jest bytem ucieleśniającym cechy liczby trzy.
- Wszystkie byty stworzone na Jego obraz osiągają spełnienie w trójetapowym procesie, w odniesieniu do swego sposobu istnienia, poruszania się i wzrastania.
- Dlatego może być przedłużana najwyżej do trzech etapów.
- Postać centralna musi w krótkim czasie, za swojego życia, wypełnić wszystkie warunki odszkodowania, których nie udało się spełnić jej poprzednikom.
- Jeżeli ta postać centralna również nie spełni swojej misji, wszystkie warunki, jakie starała się ona wypełnić, zostaną przekazane następnej osobie centralnej.
- Warunki, które nagromadziły się w ciągu historii z powodu niewypełnienia odpowiedzialności przez postacie centralne, nazywane są wertykalnymi warunkami odszkodowania.
- Zadanie kolejnej postaci centralnej, polegające na wypełnieniu wszystkich tych warunków w krótkim czasie, nazywamy horyzontalną odnową przez odszkodowanie.
- Ponieważ była to już trzecia próba w opatrzności odnowy podstawy przyjęcia Mesjasza na poziomie rodziny, Zasada wymagała, aby rodzina Abrahama spełniła Bożą Wolę do końca.
- Ten rodzaj odnowy nazywany jest horyzontalną odnową przez odszkodowanie dokonaną w sposób wertykalny.
- W celu odnowy podstawy wiary postać centralna musi wypełnić jeden lub więcej liczbowych okresów odszkodowania.
- Bóg istnieje w oparciu o Zasadę, która posiada aspekt liczbowy.
- Cały wszechświat oraz istoty ludzkie stanowiące jego centrum zostały stworzone na wzór dwoistych przymiotów niewidzialnego Boga jako jego rzeczywisty obiekt.
- Pierwsi przodkowie ludzkości mieli osiągnąć doskonałość, przechodząc przez okres wzrostu określony pewnymi liczbami, ustanawiając w ten sposób podstawę wiary.
- W swojej doskonałości ucieleśnialiby naturę tych liczb.
- Odnowa podstawy wiary wymaga od nas nie tylko złożenia obiektu ofiarnego, symbolizującego wszechświat pozostający w niewoli Szatana.
- Ale także przejścia przez liczbowy okres odszkodowania w celu odnowienia liczb skalanych przez Szatana.
- Pierwsi przodkowie mieli ustanowić podstawę wiary w oparciu o liczbę dwanaście.
- Po osiągnięciu celu stworzenia staliby się oni doskonałymi ucieleśnieniami natury tych liczb.
- Jednak z powodu Upadku wszystkie te liczby zostały opanowane przez Szatana.
- Dlatego postacie centralne w historii opatrzności muszą wypełnić liczbowe okresy odszkodowania w celu odnowy liczb dwanaście, cztery, dwadzieścia jeden i czterdzieści.
- Bóg powołał Noego, aby wziął na siebie opatrzność dziesięciu pokoleń i tysiąca sześciuset lat od czasów Adama.
- Kiedy opatrzność odnowy nie została spełniona w rodzinie Noego, Bóg odczekał czterysta lat, aż upłynęło kolejne dziesięć pokoleń, zanim powołał Abrahama, aby poniósł ciężar opatrznościowej odnowy.
- Określony liczbą pokoleń okres od Noego do Abrahama odpowiadał okresowi od Adama do Noego i miał go odnowić przez odszkodowanie.
- Ponieważ Abraham nie złożył ofiary w sposób prawidłowy, okresy odszkodowania nie mogły zostać odnowione w sposób horyzontalny.
- Musiały więc zostać odnowione wertykalnie, dzięki czemu opatrzność odnowy została przedłużona na pokolenia Izaaka i Jakuba, w których Bóg pracował kolejno nad wypełnieniem opatrznościowych okresów odszkodowania dla odnowy liczb dwanaście, cztery, dwadzieścia jeden i czterdzieści.
- Epoka Opatrzności Odnowy, która była epoką obrazowej tożsamości czasu, miała odnowić przez odszkodowanie Epokę Ustanawiania Podstawy dla Odnowy — epokę symbolicznej tożsamości czasu.
- Czterystuletni okres niewoli w Egipcie to czas, w którym Bóg kazał Izraelitom ponownie oddzielić się od Szatana, aby odzyskać czterystuletnią podstawę zagarniętą przez Szatana z powodu błędu Abrahama.
- Czterystuletni okres Sędziów trwał od wejścia Izraelitów do Kanaanu do namaszczenia Saula na króla.
- 120-letni okres zjednoczonego królestwa powstał, gdy król Saul stracił wiarę, a budowa Świątyni została przedłużona na czterdziestoletnie rządy królów Dawida i Salomona.
- Czterystuletni okres podzielonych królestw Północy i Południa rozpoczął się, gdy z powodu niewiary zjednoczone królestwo rozpadło się na północny Izrael i południową Judę.
- 210-letni okres Wygnania i Powrotu Izraela obejmował siedemdziesiąt lat niewoli babilońskiej oraz sto czterdzieści lat stopniowego powrotu Żydów do ojczyzny.
- Czterystuletni okres przygotowania na przyjście Mesjasza trwał od czasu, gdy naród żydowski, uwolniony z niewoli babilońskiej, natchniony proroctwem Malachiasza rozpoczął przygotowania na przyjęcie Mesjasza, do narodzin Jezusa.
- Celem Epoki Przedłużonej Opatrzności Odnowy (która jest epoką rzeczywistej tożsamości czasu) było odnowienie przez odszkodowanie Epoki Opatrzności Odnowy, epoki obrazowej tożsamości czasu.
- Jako że celem poszczególnych okresów tej epoki było odnowienie przez odszkodowanie odpowiadających im okresów z epoki wcześniejszej, dlatego następowały one w sposób do nich tożsamy, zarówno co do kolejności jak i czasu trwania.
- Czterystuletni okres prześladowań w Cesarstwie Rzymskim — do 392 roku, kiedy chrześcijaństwo stało się religią państwową — był rzeczywistym odpowiednikiem czterystuletniego okresu niewoli Izraelitów w Egipcie i miał na celu odnowienie tego okresu przez tożsame warunki odszkodowania.
- Czterystuletni okres regionalnego przywództwa w Kościele — do koronacji Karola Wielkiego w roku 800 — był odpowiednikiem czterystuletniego okresu Sędziów i miał na celu jego odnowienie przez tożsame warunki odszkodowania.
- 120-letni okres Cesarstwa Chrześcijańskiego — do wyboru Henryka I na króla ziem niemieckich w 919 roku — był rzeczywistym odpowiednikiem 120-letniego okresu Zjednoczonego Królestwa i miał na celu jego odnowienie przez tożsame warunki odszkodowania.
- Ten czterystuletni okres podzielonych królestw Wschodu i Zachodu rozpoczął się wraz z rozpadem Monarchii Karolińskiej w 919 roku, a dobiegł końca w roku 1309, kiedy papiestwo przeniosło swą siedzibę do Awinionu w południowej Francji. Był on odpowiednikiem czterystuletniego okresu podzielonych królestw Północy i Południa, i miał na celu odnowienie go przez tożsame warunki odszkodowania.
- 210-letni okres wygnania i powrotu papiestwa rozpoczął się w 1309 roku, gdy papież Klemens V przeniósł siedzibę papiestwa z Rzymu do Awinionu, i zakończył się wybuchem Reformacji Protestanckiej w 1517 roku, będąc rzeczywistym odpowiednikiem 210-letniego okresu wygnania i powrotu w historii Izraela.
- Czterystuletni okres przygotowania na Powtórne Przyjście Mesjasza rozpoczął się w 1517 roku wraz z Reformacją Protestancką zapoczątkowaną przez Marcina Lutra i trwa aż do przeddnia Powtórnego Przyjścia, mając na celu odnowienie czterystuletniego okresu przygotowania na pierwsze przyjście Mesjasza.