Część 3. Okres Zjednoczonego Królestwa i okres Imperium Chrześcijańskiego

Kiedy czasy Sędziów dobiegły końca, Pierwszy Izrael wszedł w okres Zjednoczonego Królestwa, w którym tradycyjne prerogatywy sędziego zostały rozdzielone pomiędzy proroka, kapłana i króla. Prorok odpowiedzialny był za wypełnianie otrzymywanych bezpośrednio od Boga poleceń i instrukcji, kapłan za sprawy kultu, którego centrum był Przybytek, a w późniejszym okresie Świątynia, król natomiast za rządzenie państwem. Każdy z nich piastował właściwą sobie misję, której celem było prowadzenie Izraela do wypełnienia celu opatrzności odnowy. Okres Imperium Chrześcijańskiego miał za zadanie odnowić w oparciu o identyczne zasady odszkodowania okres Zjednoczonego Królestwa. Zatem, kiedy okres lokalnych patriarchów Kościoła dobiegł końca, spełniane przez patriarchę funkcje zostały rozdzielone pomiędzy: przywódców wspólnot zakonnych (odpowiadających prorokom Starego Testamentu), papieża (odpowiadającego Najwyższemu Kapłanowi) oraz cesarza, który rządził ludem. Byli oni odpowiedzialni za prowadzenie Drugiego Izraela w kierunku wypełnienia celu opatrzności zbawienia.

W okresie wcześniejszym Kościół Chrześcijański był podzielony na pięć patriarchatów: Jerozolimski, Antiocheński, Aleksandryjski, Konstantynopolitański oraz Rzymski — dominujący na Zachodzie. Rzymski patriarcha, nazywany papieżem, przewodził biskupom i opatom w Europie Zachodniej.

W okresie Zjednoczonego Królestwa królowie ustanowili królestwo Izraela, którego ośrodkiem duchowym była Świątynia w Jerozolimie. Stanowiła ona kontynuację mojżeszowego Przybytku, sięgającego swymi początkami czasów Wyjścia. Świątynia była również obrazowym przedstawieniem Królestwa Niebieskiego, które miało powstać w przyszłości pod rządami Jezusa — Króla Królów. (Iz. 9:6). Podobnie było w okresie Imperium Chrześcijańskiego, kiedy cesarstwo Karola Wielkiego realizowało ideał państwa chrześcijańskiego, opisanego przez Św. Augustyna w „Państwie Bożym”. Św. Augustyn żył w końcowych latach ucisku chrześcijan w Imperium Rzymskim, a więc w okresie opatrznościowo odpowiadającym czasom Mojżesza. Cesarstwo Karola Wielkiego było obrazowym przedstawieniem Królestwa Bożego, które miało być ustanowione w czasach Powtórnego Przyjścia przez Chrystusa — Króla Królów. . Ideał państwa chrześcijańskiego mieli zrealizować w tym okresie papież i cesarz poprzez wspólne zjednoczenie w pełnieniu Woli Boga. Kierowane przez papieża duchowe królestwo, ustanowione na fundamencie duchowym, przygotowanym na przyjęcie Mesjasza, oraz kierowane przez cesarza ziemskie królestwo winny były się zjednoczyć połączone nauką Jezusa. Gdyby to się stało, wówczas w czasie Imperium Chrześcijańskiego doszłoby do harmonijnej współpracy pomiędzy religią, polityką i ekonomią, a w rezultacie doszłoby do ustanowienia fundamentu potrzebnego dla Powtórnego Przyjścia Chrystusa.

W okresie zjednoczonego królestwa izraelskiego osobą centralną odpowiedzialną za odnowienie podstawy wiary był król. Król był odpowiedzialny za wypełnienie Słowa Boga przekazywanego przez proroków. Przed pojawieniem się instytucji królewskiej w Izraelu osobami zajmującymi pozycję Abla, reprezentantami i nauczycielami Słowa Bożego byli prorok i najwyższy kapłan. Ich misja, określona przez opatrzność odnowy, polegała na tym, że reprezentując z pozycji archanioła świat duchowy mieli odnowić świat fizyczny. Po ustanowieniu fundamentu dla króla, po jego namaszczeniu i pobłogosławieniu, prorok i najwyższy kapłan mieli stanąć wobec niego w pozycji Kaina. Król miał rządzić królestwem, zwracając uwagę na prowadzenie i rady proroków, ci zaś jako jego poddani i doradcy mieli okazywać mu posłuszeństwo.

Około osiemset lat po przybyciu potomków Abrahama do Egiptu prorok Samuel namaścił z Woli Boga Saula na pierwszego króla Izraela (I Król. 11:5-13). Król Saul stał na czterystuletnim fundamencie epoki Sędziów. Gdyby jego czterdziestoletnie rządy przebiegały zgodnie z pragnieniem Boga, wówczas Saul odnowiłby w oparciu o zasadę odszkodowania czterystuletni okres niewoli w Egipcie i czterdziestoletni okres przebywania Mojżesza w pałacu faraona. W ten też sposób król Saul wypełniłby opatrzność oddzielenia od Szatana (opartą o liczbę czterdzieści) oraz ustanowiłby podstawę wiary. Gdyby stojąc na tym fundamencie, Saul wybudował i wywyższył Świątynię (Obraz Mesjasza), wówczas mógłby stanąć w pozycji, którą Bóg wyznaczył dla Mojżesza, gdyby ten nie zawiódł podczas pierwszej próby Odnowy Kanaanu, lecz wybudował Świątynię w Kanaan i otoczył ją kultem. Jeśli naród wybrany odziedziczyłby ten fundament wiary, wiernie naśladując swego króla w czci okazywanej Świątyni, wówczas król i lud wspólnie ustanowiliby podstawę wcielenia. Tym samym, już wtedy doszłoby do ustanowienia podstawy na przyjęcie Mesjasza.

Król Saul postąpił jednakże wbrew poleceniom Boga przekazanym przez proroka Samuela (I Sam 15:1-23) i zaprzepaścił możliwość budowy Świątyni. W wyniku tego błędu Saul odniósł podobną porażkę jak Mojżesz podczas pierwszej narodowej odnowy Kanaanu. Opatrzność odnowy ześrodkowana na Saulu, podobnie jak w przypadku Mojżesza, uległa przedłużeniu. Musiało upłynąć czterdzieści lat rządów króla Dawida i czterdzieści lat panowania króla Salomona zanim doszło do ustanowienia podstawy wiary i wybudowania Świątyni. Jak zostało powiedziane wcześniej, król Saul stał również w tej samej pozycji co Abraham. Wola Boga, powierzona Abrahamowi, została ostatecznie zrealizowana dopiero przez Izaaka i Jakuba. Podobnie było z Bożą Wolą dotyczącą budowy Świątyni, była realizowana przez Saula, Dawida oraz ostatecznie wypełniona przez króla Salomona. Król Salomon wybudował co prawda Świątynię, lecz pomimo tego utracił pozycję Abla w ofierze substancjalnej, kiedy biorąc wiele obcych żon, pogrążył się w rozpuście i odwrócił od Boga (I Król. 11:3-7). Izrael nie zdołał ustanowić podstawy wcielenia, a w rezultacie zaprzepaszczona została podstawa na przyjęcie Mesjasza.

W okresie Imperium Chrześcijańskiego musiało zostać odnowione w oparciu o identyczne warunki odszkodowania wszystko to, co było związane ze Zjednoczonym Królestwem Izraela. Osobą centralną dla odnowienia podstawy wiary był cesarz. Jego odpowiedzialność polegała na wypełnieniu ideałów chrześcijańskich, wyznaczanych przez przywódców monastycznych i papieża. Papież ze swej strony odgrywał taką rolę jak najwyższy kapłan w Izraelu, który Boże pouczenia otrzymywał od proroków. Papież był odpowiedzialny za ustanowienie duchowego fundamentu, na gruncie którego cesarz mógłby zrealizować ideał państwa chrześcijańskiego. Po uprzedniej koronacji i pobłogosławieniu cesarza, papież miał mu okazywać posłuszeństwo w sprawach doczesnych jako jeden z jego poddanych. Cesarz w zamian miał popierać i kontynuować duchową pracę papiestwa. Papież Leon III koronował i błogosławił Karola Wielkiego na pierwszego cesarza chrześcijaństwa w 800 roku n.e.

Karol Wielki stał na fundamencie czterystuletniego okresu Patriarchów, który w oparciu o zasady odszkodowania odnowił odpowiadający mu opatrznościowo czterystuletni okres Sędziów. Dlatego Karol Wielki, podobnie jak król Saul, stał na fundamencie opatrznościowej separacji od Szatana opartej o liczbę czterdzieści. Karol Wielki miał ustanowić podstawę wiary, żyjąc w sposób wierny nauce Jezusa i pracując nad realizacją idealnego państwa chrześcijańskiego.

Fundament ten został w rzeczywistości ustanowiony w momencie koronacji Karola Wielkiego na cesarza. Gdyby Drugi Izrael w sposób absolutny wierzył i podążał za Karolem Wielkim, wówczas zostałaby ustanowiona podstawa wcielenia, a tym samym fundament potrzebny na przyjęcie Mesjasza. Innymi słowy, duchowe królestwo pod przewodnictwem papieża i ziemskie królestwo pod przewodnictwem cesarza miały w pełni się zjednoczyć, stojąc na istniejącym, duchowym fundamencie na przyjęcie Mesjasza. Wówczas, mając tak solidny fundament, mógłby przyjść Chrystus i zbudować swoje Królestwo. Jednakże cesarze nie dochowali posłuszeństwa Woli Boga i opuścili pozycję Abla, niezbędną do złożenia substancjalnej ofiary. Tym samym nie można było ustanowić ani podstawy wcielenia, ani podstawy na przyjęcie Pana Powtórnego Przyjścia.