Zmartwychwstanie
Zmartwychwstanie
- Gdyby dosłownie zinterpretować przepowiednie zawarte w Piśmie Świętym, to należałoby oczekiwać, że w czasach Powtórnego Przyjścia Jezusa wszyscy święci powrócą do biologicznego życia.
- Ciała fizyczne zmarłych, pogrzebane w ziemi i zupełnie rozłożone, zostaną odtworzone do swojego pierwotnego stanu (I Tes 4:16, Mt 27:52).
- Z drugiej strony nie da się ukryć, że w konfrontacji ze współczesną wiedzą nie brzmią one racjonalnie.
- I wprowadzają wiele zamieszania do wiary chrześcijańskiej.
- Dlatego niezwykle ważnym elementem naszej wiary jest zrozumienie prawdziwego znaczenia zmartwychwstania.
- Zmartwychwstanie oznacza powrót do życia. Powrócić do życia mogą tylko martwi.
- Stąd by zgłębić sens zmartwychwstania, musimy najpierw zrozumieć biblijną koncepcję życia i śmierci.
- Kiedy jeden z uczniów zapytał Jezusa, czy mógłby udać się do domu na pogrzeb zmarłego ojca, usłyszał w odpowiedzi: „zostaw umarłym grzebanie ich umarłych” (Łk 9:60).
- Z tych słów Jezusa wynika jasno, że „śmierć” można pojmować na dwa sposoby.
- — jak w przypadku zmarłego ojca.
- „Życie” w kontekście tak pojmowanej śmierci oznacza stan, w którym osoba fizyczna utrzymuje swoje funkcje fizjologiczne.
- Drugi rodzaj „śmierci” odnosi się do zgromadzonych na pogrzebie, których Jezus także określa mianem „umarli”.
- Opuszczenie sfery Bożej miłości i pozostawanie pod władzą Szatana.
- Analogicznie, pojęcie życia dotyczy stanu, w którym człowiek żyje zgodnie z wolą Bożą, w sferze panowania Jego nieskończonej miłości.
- Bóg tak stworzył człowieka, że starość i powrót do „prochu” ziemi jest częścią „życia”.
- Śmierć fizyczna była, jest i będzie nieodłącznym elementem naszej ludzkiej natury. W żaden sposób nie jest ona następstwem Upadku.
- Do życia wiecznego w świecie duchowym przechodzi jedynie uwolniona z ciała osoba duchowa.
- Śmierć spowodowana Upadkiem nie oznaczała końca fizycznego życia, ale raczej przejście spod dobrego panowania Boga pod złą władzę Szatana.
- Zmartwychwstanie można zdefiniować jako proces powracania ze stanu śmierci (spowodowanej przez Upadek) do stanu życia.
- Innymi słowy jest to przejście ze sfery władzy Szatana pod bezpośrednie panowanie Boga, będące częścią opatrzności odnowy.
- Kiedy człowiek żałuje za grzechy i wznosi się na wyższy poziom dobra, zmartwychwstaje do tego poziomu.
- Adam i Ewa zmarli po zjedzeniu owocu z drzewa poznania dobra i zła.
- Jednakże ten rodzaj śmierci nie spowodował w nich żadnych znaczących zmian zewnętrznych.
- Jeśli tak, to były to chwilowe zmiany w fizjonomi i zachowaniu spowodowane niepokojem i strachem odczuwanym po Upadku.
- Podobnie nie należy oczekiwać, że kiedy upadły człowiek zostanie odnowiony do stanu sprzed Upadku, to zajdą w nim znaczne zewnętrzne zmiany.
- Jezus na przykład był człowiekiem, który wypełnił cel stworzenia (patrz Chrystologia 2.2). Mimo to swym wyglądem zewnętrznym nie odbiegał od zwykłych ludzi.
- Człowiek, który zmartwychwstaje i przechodzi do sfery panowania Boga, doświadcza zmian głównie w swoim sercu i duszy.
- Oczywiście te wewnętrzne zmiany oczyszczają i „rozjaśniają” także ciało, przemieniając je z jaskini Szatana w świątynię Boga.
- Opatrzność zmartwychwstania oznacza zatem opatrzność odnowy.
- Ponadto opatrzność zmartwychwstania jest określona przez Zasadę Stworzenia i dokonuje się w następujący sposób.
- Zasługi wieków rosły proporcjonalnie do fundamentu serca — fundamentu budowanego przez proroków, mędrców i prawych ludzi, którym przyszło żyć przed nami.
- Odpowiedzialnością Boga było stworzyć istoty ludzkie i dać im Swoje Słowo, podczas gdy odpowiedzialnością człowieka było osiągnąć doskonałość poprzez wiarę i życie zgodne z tym Słowem.
- Zmartwychwstanie ducha może nastąpić jedynie poprzez życie na ziemi.
- Może być wypełniona w trakcie następujących po sobie trzech etapów, które mają swe odbicie w trzech etapach opatrzności odnowy.
- W trakcie tego trwającego dwa tysiące lat biblijnego okresu od Adama do Abrahama doszło do ustanowienia fundamentu, na którym Bóg mógł rozpocząć swoją opatrzność zmartwychwstania w następnej epoce. Ten wstępny okres jest nazywany epoką opatrznościowego budowania fundamentu dla zmartwychwstania.
- W ciągu dwóch tysięcy lat od Abrahama do Jezusa Bóg prowadził opatrzność zmartwychwstania, której celem było wyniesienie człowieka do zmartwychwstania na poziomie kształtowania. Dlatego ten przedział dziejowy jest nazywany epoką opatrzności zmartwychwstania na poziomie kształtowania.
- Ludzie, którym przyszło żyć w tym okresie opatrznościowym, poprzez praktykowanie Prawa w codziennym życiu mogli zmartwychwstać duchowo do poziomu kształtowania, stając się duchami ukształtowanymi.
- Ci, którzy za życia osiągnęli poziom duchów ukształtowanych, po śmierci przechodzili do świata duchowego na tym samym poziomie.
- Tak więc od śmierci Jezusa przez następne dwa tysiąclecia Bóg kontynuował opatrzność wskrzeszania ludzi do poziomu wzrastania przez zbawienie duchowe. Zatem okres ten jest nazywany epoką opatrzności zmartwychwstania na poziomie wzrastania.
- Ludzie tej epoki mogli zmartwychwstać duchowo na poziomie duchów żywych, jeśli zachowywali podczas swego ziemskiego życia wiarę w Ewangelię.
- Te jednostki, które za życia na ziemi osiągnęły poziom duchów żywych, mogły wstąpić do Raju, sfery duchów żywych w świecie duchowym.
- Okres, w którym dzięki Panu Powtórnego Przyjścia ludzie mogą zmartwychwstać zarówno duchowo jak i fizycznie i tym samym zakończyć opatrzność zmartwychwstania, jest nazywany epoką zmartwychwstania na poziomie doskonalenia.
- Wierząc i służąc Panu, uczestnicząc w jego zbawczym dziele, ludzie tej epoki mogą zmartwychwstać zarówno duchowo jak i fizycznie, mogą osiągnąć poziom duchów boskich i żyć w Królestwie Niebieskim na ziemi.
- Kiedy doskonały człowiek żyjący w Królestwie Niebieskim na ziemi opuszcza swe ciało fizyczne, przechodzi do Królestwa Niebieskiego w świecie duchowym — sfery świata duchowego, gdzie przebywają duchy boskie.
- Duch człowieka nie może wzrastać ani zmartwychwstawać w oderwaniu od swej osoby fizycznej.
- Osoby duchowe ludzi, którzy nie osiągnęli doskonałości podczas ziemskiego życia.
- Mogą zmartwychwstać jedynie poprzez powrót na ziemię i wypełnienie niespełnionej wcześniej odpowiedzialności. Mogą to uczynić drogą współpracy z ludźmi na ziemi.
- Proces ten nazywamy zmartwychwstaniem przez powrót.
- Otóż, kiedy człowiek poprzez modlitwę, tudzież inne ćwiczenia duchowe staje się wrażliwy na przekazy świata duchowego, wówczas przebywające tam osoby duchowe zstępują, tworzą wspólną podstawę dla wzajemnej wymiany z osobą duchową tego człowieka i nawiązują z nim współpracę.
- Po przyjściu Jezusa osoby duchowe z tej sfery powróciły na ziemię, by pomagać wierzącym w wypełnieniu Bożej Woli.
- Pomagając ludziom na ziemi osiągnąć poziom duchów żywych, osoby duchowe ludzi Starego Testamentu mogły wzrastać do tego samego poziomu, tzn. stać się duchami żywymi i przejść do Raju.
- Proces ten nazywamy opatrznościowym zmartwychwstaniem przez powrót na poziomie wzrastania.
- W czasie Powtórnego Przyjścia duchy z tej sfery powrócą na ziemię, by pomagać wiernym przyjąć powracającego Chrystusa i pójść za nim.
- Pomagając ludziom osiągnąć poziom duchów boskich, mogą wraz z nimi otrzymać tą samą korzyść i stać się duchami boskimi.
- Kiedy żyjący na ziemi święci przejdą w świecie duchowym do Królestwa Niebieskiego, przejdą tam również współpracujące z nimi duchy.
- Ten opatrznościowy proces nazywa się zmartwychwstaniem przez powrót na ziemię na etapie doskonalenia.
- Istnieje kilka kategorii duchów przebywających poza rajem, a każda z nich ma dostępną drogę do zmartwychwstania przez powrót na ziemię.
- , którzy za życia byli wyznawcami religii innych niż chrześcijaństwo.
- Gdy dana dusza znajduje właściwą osobę, zstępuje do niej by ją prowadzić. Kiedy pomoże jej zrealizować cel opatrzności odnowy, wówczas otrzymuje wraz z nią tę samą korzyść.
- Którzy prowadzili na ziemi życie zgodne z własnym sumieniem, lecz nie wyznawali żadnej religii.
- W rezultacie tej współpracy dusze zmarłych otrzymują taką samą korzyść, jak ludzie, którym udzielały pomocy.
- Lecz tylko taka.
- Która polega na wymierzaniu kary ludziom na ziemi. Kara ta ma pomóc zapłacić odszkodowanie za błędy, które w przeszłości zniweczyły wysiłki Boga, prowadzące do uwolnienia człowieka od grzechów.
- Dusze zmarłych, którzy za życia na ziemi nie zdołali wypełnić powierzonej im misji, muszą powrócić do żyjących na ziemi, którzy mają do wypełnienia podobny rodzaj misji.
- Kiedy dusza zmarłego pomaga osobie na ziemi spełnić Wolę Boga, wówczas osoba na ziemi wypełnia nie tylko swoją misję, lecz także misję wspierającej ją duszy.
- Patrząc poprzez pryzmat misji, ciało człowieka na ziemi służy równocześnie jako ciało fizyczne dla duszy zmarłego.
- W tym też sensie możemy mówić, że dany człowiek jest powtórnym przyjściem ducha zmarłego człowieka; może być nazywany imieniem zmarłego.
- I wydawać się jego reinkarnacją.
- Dlatego w Dniach Ostatnich wszystkie duchy przebywające w raju zstąpią na ziemię, by pomagać wiernym.
- Każdy wierny będzie prowadzony przez osoby z raju, by spotkać i ofiarować swe życie Panu Powtórnego Przyjścia.
- Zjednoczenie jest zatem ostatecznym przeznaczeniem chrześcijaństwa.
- Z tego wynika, żew czasach Powtórnego Przyjścia wszystkie dusze, które za życia na ziemi wyznawały religie niechrześcijańskie, by móc zmartwychwstać, muszą wzorem duchów z raju zstąpić na ziemię.
- Zadaniem tych powracających dusz będzie prowadzić żyjących na ziemi współwyznawców do Powracającego Chrystusa i pomagać im, aby w niego uwierzyli i służyli mu, gdy on będzie pracował, żeby wypełnić Wolę Boga.
- Ostatecznym przeznaczeniem wszystkich religii jest zjednoczenie się wokół odnowionego chrześcijaństwa.
- Również dusze tych ludzi, którzy prowadzili na ziemi życie zgodne z własnym sumieniem, choć nie wyznawali żadnej religii, w oznaczonym czasie powrócą na ziemię, aby skorzystać z dobrodziejstw zmartwychwstania przez powrót.
- Dusze te będą prowadzić podobnych do siebie ludzi na ziemi do Powracającego Chrystusa, aby mu służyli i wspierali go w wypełnieniu Woli Boga.