Predestynacja

7-dniowe · Seminarium Boskiej Zasady

Predestynacja

Spory teologiczne dotyczące predestynacji spowodowały wielki chaos w życiu religijnym wielu ludzi.
W Biblii znajdujemy wiele fragmentów, które są często interpretowane w taki sposób, że
pomyślność i klęski,
szczęście i nieszczęście,
zbawienie i potępienie,
powstawanie i upadek narodów, czyli wszystko, co wydarza się w życiu ludzkim, jest od samego początku ustalone przez Boga.
W Biblii jednakże możemy znaleźć wystarczające dowody na odrzucenie doktryny absolutnego przeznaczenia.
Kontrowersje wokół problemu predestynacji były poniekąd nieuniknione ze względu na podstawy biblijne, które przemawiają zarówno za jej przyjęciem jak i odrzuceniem.

Sekcja 1

Predestynacja a Wola Boga

Aby zrozumieć problem predestynacji Woli Bożej, należy wyjść od pragnień, jakie Bóg ma wobec stworzenia.
Wiemy, że cel, dla którego Bóg stworzył człowieka, nie został wypełniony
i pozostaje aktualny w opatrznościowej odnowie upadłego człowieka.
Wolą Boga jest więc odnowa człowieka.

Bóg jest bytem absolutnym, jedynym, wiecznym i niezmiennym;
dlatego cel stworzenia także musi być absolutny, jedyny, wieczny i niezmienny.
Również Boża Wola dotycząca opatrzności odnowy
posiada takie same atrybuty.
Predestynacja Woli Boga (postanowienie, że cel stworzenia kiedyś zostanie zrealizowany) również jest absolutna, jedyna i niezmienna.

Sekcja 2

Chociaż Boża Wola jest absolutna, by cel stworzenia osiągnąć, i nie podlega wpływowi człowieka,
to do jej realizacji niezbędny jest element ludzkiej odpowiedzialności.
Gdyby Adam i Ewa spełnili daną im przez Boga odpowiedzialność i nie spożyli owocu z drzewa poznania dobra i zła, zrealizowaliby Boży cel stworzenia (Rdz 2:17).
Podobnie jest w przypadku opatrzności odnowy. Wola Boga może zostać urzeczywistniona jedynie wtedy, kiedy postać centralna odpowiedzialna za daną misję wypełni swoją odpowiedzialność.

Do jakiego stopnia Bóg predestynuje opatrznościowy rozwój wydarzeń?
Chociaż Boża Wola zmierzająca do wypełnienia celu opatrzności odnowy jest absolutna,
to proces jej wypełnienia jest predestynowany jedynie warunkowo.
Pełny sukces jest uzależniony od pięciu procent odpowiedzialności postaci centralnej,
które stanowi dopełnienie dziewięćdziesięciu pięciu procent odpowiedzialności Boga.

Sekcja 3

Adam i Ewa mogli stać się dobrymi przodkami ludzkości.
Warunkiem było spełnienie przynależnej im części odpowiedzialności, czyli przestrzeganie Bożego zakazu „nie spożywaj”.
Bóg nie predestynował w sposób absolutny, że Adam i Ewa zostaną dobrymi prarodzicami ludzkości.
Podobnie jest z upadłą ludzkością.
Bóg nie predestynuje w sposób absolutny, jakim człowiekiem każdy z nas się stanie,
chociaż pragnie, aby każdy stał się doskonałą jednostką.

Do jakiego stopnia Bóg decyduje o losie człowieka?
Aby człowiek mógł spełnić Wolę Boga, musi w sposób absolutny wypełnić własną część odpowiedzialności.
Nawet gdy Bóg predestynuje kogoś do określonej misji,
musi zostać wypełnione zarówno dziewięćdziesiąt pięć procent odpowiedzialności Boga, jak i pięć procent odpowiedzialności danej osoby,
zanim ta postać będzie w stanie zakończyć z sukcesem swoją misję i wypełnić Wolę Boga.
Jeżeli dana osoba nie dopełni swojej odpowiedzialności, nie może stać się kimś na wzór oczekiwań Boga.

Zastanówmy się teraz nad sposobem predestynacji postaci centralnych w trakcie Bożej opatrzności odnowy.
Celem opatrzności odnowy jest całkowite przywrócenie upadłego świata do pierwotnego, idealnego stanu.
Wszyscy ludzie są predestynowani do zbawienia, ale sam czas zbawienia nie jest, ponieważ zależy od człowieka (II P. 3:9).
Boża opatrzność odnowy i odtworzenia, podobnie jak opatrzność stworzenia,
nie dokonuje się natychmiastowo.
Ma swój początek, przechodzi przez okres ekspansji i kończy się zwieńczeniem.
W jej trakcie
Bóg predestynuje wybraną jednostkę na postać centralną i powierza jej misję.

Jakie kwalifikacje powinien posiadać człowiek, aby zasłużyć na takie powołanie?
Po pierwsze, postać centralna musi pochodzić z narodu wybranego.
Po drugie, musi pochodzić z dobrego rodu, znanego z wielu dobrych uczynków.
Osoba centralna musi także posiadać odpowiednie cechy charakteru
oraz potrzebne kwalifikacje.
Spośród wszystkich spełniających te kryteria, Bóg wybiera ostatecznie osobę żyjącą w czasie i miejscu najbardziej odpowiadającym Jego potrzebom.

Sekcja 4

Albowiem tych, których od wieków poznał, tych też przeznaczył... Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał — tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił — tych też obdarzył chwałą (Rz 8:29–30).
Bóg predestynuje tych, których „poznał” wcześniej. Powołuje daną osobę do wypełnienia celu opatrzności.
To powołanie jest odpowiedzialnością Boga, ale nie daje gwarancji, że zostanie się „usprawiedliwionym” i „obdarzonym chwałą”.
Może to nastąpić tylko wtedy, kiedy powołana przez Boga jednostka
wypełni swoją odpowiedzialność.
Ponieważ niniejszy werset nie wspomina o ludzkiej części odpowiedzialności, można na jego podstawie wysnuwać błędny wniosek, że wszystkie zdarzenia są wynikiem absolutnej Bożej predestynacji.

Doktrynę absolutnej predestynacji propagowało wielu religijnych ludzi, z których najbardziej znany jest Jan Kalwin.
Pogląd ten jest powszechnie akceptowany nawet w dzisiejszych czasach.
Ci ludzie błędnie wierzyli, że spełnienie Woli Boga zależy wyłącznie od Jego zbawczej łaski i działania.
Przyczyną tego przekonania była nieświadomość istniejącej zależności pomiędzy Boską i ludzką odpowiedzialnością oraz brak zrozumienia, że współdziałanie Boga i człowieka jest niezbędnym warunkiem wypełnienia celu opatrzności odnowy.