Okresy w Historii Opatrzności i czas ich trwania

7-dniowe · Seminarium Boskiej Zasady

Okresy w Historii Opatrzności i czas ich trwania

Sekcja 1

Opatrznościowe okresy tożsamości czasu

• Kiedy dwie epoki historyczne odznaczają się podobieństwem pewnych wydarzeń (choćby różniły się one nasileniem lub skalą) nazywamy je opatrznościowymi okresami tożsamości czasu.
• Główna przyczyna występowania tożsamości czasu związana jest z Bożą Opatrznością Odnowy.

• Przyjrzyjmy się teraz głównym czynnikom, które kształtują opatrznościowe okresy tożsamości czasu.
• Tożsamość czasu występuje dlatego, że na przestrzeni historii ciągle ponawiane były próby ustanowienia podstawy przyjęcia Mesjasza.
• W związku z tym głównymi czynnikami wpływającymi na przebieg tożsamych okresów opatrznościowych są:
• po pierwsze — trzy warunki konieczne do ustanowienia podstawy wiary (postać centralna, obiekt ofiarny oraz liczbowy okres odszkodowania)
• i po drugie — warunek odszkodowania konieczny do usunięcia upadłej natury, który jest wymagany do odnowy podstawy wcielenia.

• W oparciu o te czynniki możemy wyodrębnić dwie charakterystyczne cechy opatrznościowych okresów tożsamości czasu.
• Przede wszystkim długość tych okresów określana jest na podstawie liczby pokoleń lub lat składających się na okres odszkodowania potrzebny do odnowy podstawy wiary.
• Pozostałe czynniki kształtujące tożsamości czasu w historii to:
• postać centralna i obiekt ofiarny konieczne do ustanowienia podstawy wiary
• oraz warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury, konieczny do ustanowienia podstawy wcielenia.

Sekcja 2

Liczba pokoleń lub lat w poszczególnych okresach opatrznościowej epoki ustanawiania podstawy dla odnowy

• Zasada predestynacji mówi, że ponieważ Wola Boga jest absolutna, z całą pewnością zostanie kiedyś spełniona.
• Jednak to, czy Wola Boga zostanie wypełniona przez konkretną jednostkę, zależy od tego, czy spełni ona swoją część odpowiedzialności, która jest niezbędnym dopełnieniem odpowiedzialności Bożej.
• Jeżeli Wola Boga nie zostanie spełniona z powodu niewypełnienia odpowiedzialności przez postać centralną, Bóg wybiera inną osobę w innym czasie, aby przejęła tę samą misję.
• Bóg będzie niestrudzenie kontynuował Swoje dzieło, przedłużając opatrzność aż do całkowitego zwycięstwa.

• Zgodnie z Zasadą Stworzenia Bóg jest bytem ucieleśniającym cechy liczby trzy.
• Wszystkie byty stworzone na Jego obraz osiągają spełnienie w trójetapowym procesie, w odniesieniu do swego sposobu istnienia, poruszania się i wzrastania.
• Opatrzność odnowy celu stworzenia jest opatrznością odtworzenia w oparciu o Słowo, dlatego może być przedłużana najwyżej do 3 etapów.

• Aby przejąć i dopełnić misje swych poprzedników w historii opatrzności, postać centralna musi w krótkim czasie, za swojego życia, wypełnić wszystkie warunki odszkodowania, których nie udało się spełnić jej poprzednikom.
• Jeżeli ta postać centralna również nie spełni swojej misji, wszystkie warunki, jakie starała się ona wypełnić, zostaną przekazane następnej osobie centralnej.
• Warunki, które nagromadziły się w ciągu historii z powodu niewypełnienia odpowiedzialności przez postacie centralne, nazywane są wertykalnymi warunkami odszkodowania.
• Zadanie kolejnej postaci centralnej, polegające na wypełnieniu wszystkich tych warunków w krótkim czasie, nazywamy horyzontalną odnową przez odszkodowanie.

• Ponieważ była to już trzecia próba w opatrzności odnowy podstawy przyjęcia Mesjasza na poziomie rodziny, Zasada wymagała, aby rodzina Abrahama spełniła Bożą Wolę do końca.
• Dlatego, gdy Abraham nie wypełnił horyzontalnych warunków odszkodowania, zostały one spełnione wertykalnie w pokoleniu Izaaka i Jakuba.
• Bóg mógł więc uznać, że Abraham wypełnił je w swoim pokoleniu.
• Ten rodzaj odnowy nazywany jest horyzontalną odnową przez odszkodowanie dokonaną w sposób wertykalny.

• W celu odnowy podstawy wiary postać centralna musi wypełnić jeden lub więcej liczbowych okresów odszkodowania.
• Bóg istnieje w oparciu o Zasadę, która posiada aspekt liczbowy.
• Cały wszechświat oraz istoty ludzkie stanowiące jego centrum zostały stworzone na wzór dwoistych przymiotów niewidzialnego Boga jako jego rzeczywisty obiekt.
• Pierwsi przodkowie ludzkości mieli osiągnąć doskonałość, przechodząc przez okres wzrostu określony pewnymi liczbami, ustanawiając w ten sposób podstawę wiary.
• W swojej doskonałości ucieleśnialiby naturę tych liczb.
• Odnowa podstawy wiary wymaga od nas nie tylko złożenia obiektu ofiarnego, symbolizującego wszechświat pozostający w niewoli Szatana,
• ale także przejścia przez liczbowy okres odszkodowania w celu odnowienia liczb skalanych przez Szatana.
• Pierwsi przodkowie mieli ustanowić podstawę wiary w oparciu o znaczące liczby, takie jak 12, 4, 21 i 40, które wyznaczają okres wzrostu.
• Po osiągnięciu celu stworzenia staliby się oni doskonałymi ucieleśnieniami natury tych liczb.
• Jednak z powodu Upadku wszystkie te liczby zostały opanowane przez Szatana.
• Dlatego postacie centralne w historii opatrzności muszą wypełnić liczbowe okresy odszkodowania w celu odnowy liczb 12, 4, 21 i 40, zanim będą mogły ustanowić podstawę wiary.

• Bóg powołał Noego, aby wziął na siebie opatrzność dziesięciu pokoleń i tysiąca sześciuset lat od czasów Adama.
• Kiedy opatrzność odnowy nie została spełniona w rodzinie Noego, Bóg odczekał czterysta lat, aż upłynęło kolejne dziesięć pokoleń, zanim powołał Abrahama, aby poniósł ciężar opatrznościowej odnowy.
• Określony liczbą pokoleń okres od Noego do Abrahama odpowiadał okresowi od Adama do Noego i miał go odnowić przez odszkodowanie.

• Ponieważ Abraham nie złożył ofiary w sposób prawidłowy, okresy odszkodowania nie mogły zostać odnowione w sposób horyzontalny.
• Musiały więc zostać odnowione wertykalnie, dzięki czemu opatrzność odnowy została przedłużona na pokolenia Izaaka i Jakuba, w których Bóg pracował kolejno nad wypełnieniem opatrznościowych okresów odszkodowania dla odnowy liczb dwanaście, cztery, dwadzieścia jeden i czterdzieści.

Sekcja 3

Okresy w epoce opatrzności odnowy i czas ich trwania

• Epoka Opatrzności Odnowy, która była epoką obrazowej tożsamości czasu, miała odnowić przez odszkodowanie Epokę Ustanawiania Podstawy dla Odnowy — epokę symbolicznej tożsamości czasu.
• Czterystuletni okres niewoli w Egipcie to czas, w którym Bóg kazał Izraelitom ponownie oddzielić się od Szatana, aby odzyskać czterystuletnią podstawę zagarniętą przez Szatana z powodu błędu Abrahama.
• Czterystuletni okres Sędziów trwał od wejścia Izraelitów do Kanaanu do namaszczenia Saula na króla.
• 120-letni okres zjednoczonego królestwa powstał, gdy król Saul stracił wiarę, a budowa Świątyni została przedłużona na czterdziestoletnie rządy królów Dawida i Salomona.
• Czterystuletni okres podzielonych królestw Północy i Południa rozpoczął się, gdy z powodu niewiary zjednoczone królestwo rozpadło się na północny Izrael i południową Judę.
• 210-letni okres Wygnania i Powrotu Izraela obejmował siedemdziesiąt lat niewoli babilońskiej oraz sto czterdzieści lat stopniowego powrotu Żydów do ojczyzny.
• 400-letni okres przygotowania na przyjście Mesjasza trwał od czasu, gdy naród żydowski powrócił z niewoli babilońskiej do ojczyzny
• i natchniony proroctwem Malachiasza rozpoczął przygotowania na przyjęcie Mesjasza, aż do narodzin Jezusa.

Sekcja 4

Okresy w epoce przedłużonej opatrzności odnowy oraz czas ich trwania

• Celem Epoki Przedłużonej Opatrzności Odnowy (która jest epoką rzeczywistej tożsamości czasu) było odnowienie przez odszkodowanie Epoki Opatrzności Odnowy, epoki obrazowej tożsamości czasu.
• Jako że celem poszczególnych okresów tej epoki było odnowienie przez odszkodowanie odpowiadających im okresów z epoki wcześniejszej, dlatego następowały one w sposób do nich tożsamy, zarówno co do kolejności jak i czasu trwania.
• 400-letni okres prześladowań w Cesarstwie Rzymskim — do 392 roku, kiedy chrześcijaństwo stało się religią państwową — był rzeczywistym odpowiednikiem 400-letniego okresu niewoli Izraelitów w Egipcie.
• Jego celem było odnowienie tego okresu przez tożsame warunki odszkodowania.
• 400-letni okres regionalnego przywództwa w Kościele — do koronacji Karola Wielkiego w roku 800 — był odpowiednikiem 400-letniego okresu Sędziów i miał na celu jego odnowienie przez tożsame warunki odszkodowania.
• 120-letni okres Cesarstwa Chrześcijańskiego — do wyboru Henryka I na króla ziem niemieckich w 919 roku — był rzeczywistym odpowiednikiem 120-letniego okresu Zjednoczonego Królestwa i miał na celu jego odnowienie przez tożsame warunki odszkodowania.
• 400-letni okres podzielonych królestw Wschodu i Zachodu rozpoczął się wraz z rozpadem Monarchii Karolińskiej w 919 roku, a dobiegł końca w roku 1309, kiedy papiestwo przeniosło swą siedzibę do Awinionu w południowej Francji.
• Był on odpowiednikiem 400-letniego okresu podzielonych królestw Północy i Południa i miał na celu odnowienie go przez tożsame warunki odszkodowania.
• 210-letni okres wygnania i powrotu papiestwa rozpoczął się w 1309 roku, gdy papież Klemens V przeniósł siedzibę papiestwa z Rzymu do Awinionu, i zakończył się wybuchem Reformacji Protestanckiej w 1517 roku.
• Był on rzeczywistym odpowiednikiem 210-letniego okresu wygnania i powrotu w historii Izraela i miał na celu odnowienie go przez tożsame warunki odszkodowania.
• 400-letni okres przygotowania na Powtórne Przyjście Mesjasza rozpoczął się w 1517 roku wraz z Reformacją Protestancką zapoczątkowaną przez Marcina Lutra i trwa aż do przeddnia Powtórnego Przyjścia.
• Jego celem jest odnowienie przez tożsame warunki odszkodowania 400-letniego okresu przygotowania na pierwsze przyjście Mesjasza.