Tożsamości czasu między dwiema epokami opatrzności odnowy
Tożsamości czasu między dwiema epokami opatrzności odnowy
- Ostatecznym celem opatrzności odnowy jest przygotowanie fundamentu na przyjście Mesjasza, dlatego przedłużenie opatrzności pociąga za sobą powtórzenie pracy nad ustanowieniem tego fundamentu.
- Ponawiane w trakcie opatrzności próby ustanowienia fundamentu na przyjęcie Mesjasza były w rzeczywistości powtarzającymi się próbami odnowy symbolicznej i substancjalnej ofiary w oparciu o zasady odszkodowania.
- Spójrzmy teraz z perspektywy opatrznościowej tożsamości czasu na najważniejsze cechy każdego z opatrznościowych okresów.
- Dlatego też Izrael był w głównej mierze odpowiedzialny za Bożą Opatrzność w Wieku Opatrzności Odnowy.
- Stary Testament, będący rejestrem historii Izraela, dostarcza materiału źródłowego, w oparciu o który można studiować historię opatrzności tego okresu.
- Ludźmi w sposób centralny odpowiedzialnymi za Bożą opatrzność w Wieku Przedłużonej Opatrzności Odnowy byli nie Żydzi, lecz chrześcijanie.
- Historia chrześcijaństwa dostarcza nam źródłowego materiału dla zrozumienia Bożej opatrzności tej epoki.
- Ze względu na głęboki związek między tymi dwiema epokami, potomkowie Abrahama z czasów Starego Testamentu mogą być określani jako Pierwszy Izrael, a chrześcijanie epoki Nowego Testamentu jako Drugi Izrael (1 Tyt.2:14; 1 Piotr 2:9-10).
- Ten okres separacji od Szatana został zaprzepaszczony w wyniku błędu Abrahama podczas składanej przez niego ofiary.
- Odpowiadający Niewoli Egipskiej Okres Prześladowania w Imperium Rzymskim miał odnowić wcześniejszy okres za pomocą identycznych warunków odszkodowania.
- Swym cierpieniem odnawiali przez odszkodowanie czterystuletni okres przygotowania na przyjście Mesjasza .
- Jako okres oddzielenia od Szatana — utracony przez naród żydowski w momencie odrzucenia Jezusa.
- Wyprowadził Izraelitów z Egiptu, kierując się do Kanaanu — Ziemi Obiecanej.
- Podobnie pod koniec prześladowania w Imperium Rzymskim, po złożeniu przez chrześcijan ofiary krwi i męczeństwa, Jezus powiększył liczbę wiernych, wlewając w ludzkie serca swą moc i łaskę.
- Jezus poruszył serce cesarzy; w 313 Konstantyn Wielki zaakceptował chrześcijaństwo.
- A w 392 roku Teodozjusz podniósł je do rangi religii państwowej.
- W ten sposób chrześcijanie odnowili duchowo Kanaan wewnątrz Imperium Rzymskiego (świata szatana).
- Bóg przekazał Mojżeszowi na Górze Synaj Dziesięć Przykazań oraz objawione w Prawie Boże Słowo, będące istotą Starego Testamentu.
- Mojżesz otoczył kultem Kamienne Tablice, Arkę Przymierza oraz Przybytek, przez co przygotowywał Izraelitom drogę na przyjęcie Mesjasza.
- W końcowym okresie prześladowań w Imperium Rzymskim chrześcijanie zebrali pisemną spuściznę apostołów i ewangelistów, tworząc kanon Nowego Testamentu.
- Chrześcijanie budowali kościoły i poszerzali fundament przygotowania na Powtórne Przyjście Jezusa.
- W Okresie Nowego Testamentu odpowiednikiem, który miał za zadanie odnowić w oparciu o zasadę odszkodowania Czas Sędziów, był okres Patriarchii.
- W tym okresie społeczności chrześcijańskiej przewodzili regionalni przywódcy kościołów: patriarchowie, biskupi oraz opaci. Byli oni na wzór Sędziów Starego Testamentu obarczeni obowiązkami proroków, kapłanów i królów.
- Sędzia spełniał równocześnie szereg powinności typowych dla proroka, kapłana i króla. W późniejszym okresie te godności zostały od siebie oddzielone i nie były więcej grupowane w rękach jednego człowieka.
- W czasach Sędziów Izrael był społeczeństwem feudalnym.
- Byli oni na wzór Sędziów Starego Testamentu obarczeni obowiązkami proroków, kapłanów i królów.
- Społeczeństwo chrześcijańskie w dobie Patriarchów, stanowiące system feudalny kontrolowany przez lokalne autorytety, przypominało społeczność izraelską w czasach Sędziów. Ponieważ uważali zmartwychwstałego Jezusa za Króla Królów, ich lojalność wykraczała poza kategorie narodowe.
- Okres Sędziów rozpoczął się po wyzwoleniu Izraelitów z Niewoli Egipskiej, gdy młodsze pokolenie, zjednoczone pod przywództwem Jozuego i Kaleba, wkroczyło do Ziemi Obiecanej.
- Podbite terytorium zostało podzielone pomiędzy poszczególne plemiona izraelskie.
- Osadnictwo przybrało charakter wiejski, centralną rolę odgrywali w społeczności sędziowie, a zjednoczony lud, będący narodem wybranym, funkcjonował w sposób feudalny.
- Podobnie było w erze chrześcijańskiej: okres patriarchii nastąpił po ustaniu prześladowań chrześcijan przez Imperium Rzymskie, świat szatana.
- Chrześcijanie rozprzestrzeniali Ewangelię wśród ludów germańskich, szczególnie tych, które migrowały w IV wieku do Europy Zachodniej w obawie przed Hunami.
- Bóg wywyższył plemiona germańskie w ich nowej ojczyźnie — Europie Zachodniej do pozycji nowego ludu wybranego.
- I ustanowił wczesne społeczeństwo feudalne, które w późniejszych wiekach średnich przybrało bardziej dojrzałą postać.
- Izraelici w omawianym okresie mieli za zadanie otaczać największą czcią Przybytek oraz stosować się do poleceń sędziów.
- Niestety, zamiast zniszczyć siedem plemion kananejskich, Izraelici zaczęli żyć wraz z nimi oraz przyjmować obce zwyczaje.
- Zaczęli nawet czcić obce bożki, wprowadzając duży zamęt do własnej wiary.
- Podobnie było w czasach chrześcijańskich patriarchii: Chrześcijanie mieli darzyć szacunkiem Kościół (obraz Mesjasza) oraz okazywać posłuszeństwo patriarchom, biskupom i opatom.
- Niestety Kościół, podobnie jak Izraelici, uległ wpływom religii i kultury pogańskich plemion germańskich, które wniosły sporą dawkę chaosu i zamieszania do wiary chrześcijańskiej.
- Ponieważ król Salomon pod wpływem żon i nałożnic zaczął czcić bożki, Zjednoczone Królestwo Izraela zostało podzielone po jego śmierci, co znaczy, że przetrwało tylko trzy pokolenia (I Król. 11:5-13).
- Królestwo Izraela na północy, założone przez dziesięć z dwunastu plemion, było w pozycji Kaina.
- Podczas gdy królestwo Judy na południu, założone przez pozostałe dwa plemiona, znajdowało się w pozycji Abla.
- Taki był początek okresu Podzielonych Królestw Północy i Południa.
- Imperium Chrześcijańskie także zaczęło ulegać podziałom po upływie trzech pokoleń. Wnukowie Karola Wielkiego podzielili schedę na trzy królestwa: Wschodnich Franków, Zachodnich Franków oraz Italię.
- Potomkowie Karola Wielkiego prowadzili między sobą zażarte i niekończące się wojny.
- Wkrótce to, co pozostało z Imperium Chrześcijańskiego, zostało scalone w dwa królestwa, trzecie — Italia, została podporządkowana władzy Wschodnich Franków.
- Królestwo Franków Wschodnich przechodziło okres największego rozkwitu za czasów Ottona I — wtedy też, uważając się za spadkobiercę Cesarstwa Rzymskiego przybrało nazwę Świętego Cesarstwa Rzymskiego.
- W okresie podzielonych Królestw Północy i Południa, Izrael często łamał zawarte z Bogiem przymierze i odstępował od ideału Świątyni.
- Bóg zsyłał wtedy licznych proroków — wśród nich Eliasza, Izajasza i Jeremiasza — którzy upominali, wzywali do skruchy i zachęcali do wewnętrznych reform.
- Jako że ludzie nie słuchali ostrzeżeń proroków i nie okazywali skruchy, Bóg zsyłał karę pod postacią najazdów pogańskich narodów, takich jak Syria, Babilonia czy Asyria.
- Odpowiadający opatrznościowo okres Podzielonych Królestw Wschodniego i Zachodniego cechowała korupcja papiestwa.
- Bóg zesłał wielu wpływowych mnichów, jak św. Franciszek z Asyżu oraz św. Tomasz z Akwinu, by upominać papiestwo i zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła.
- Ponieważ papiestwo nie wyraziło skruchy, lecz pogrążało się jeszcze bardziej w bagnie korupcji i niemoralności, Bóg ukarał je zewnętrznie, zsyłając nawałnicę muzułmańską. W tym zawiera się opatrznościowa przyczyna Krucjat.
- Okres podzielonych Królestw Północy i Południa dobiegł końca, gdy narody pogańskie wygnały lud Izraela i Judy.
- Wygnanie położyło koniec monarchii w Izraelu.
- Podobnie w końcowym okresie Podzielonych Królestw Wschodu i Zachodu, po powtarzających się klęskach ruchu krucjatowego, papiestwo zupełnie utraciło prestiż i zaufanie.
- W wyniku tego chrześcijaństwo utraciło swe duchowe centrum.
- Ponieważ panowie i rycerze (będący bazą dla społeczeństwa feudalnego) zostali zdziesiątkowani w wyniku wojen krucjatowych, społeczeństwo feudalne utraciło swą polityczną siłę i wigor. Ogromne sumy pieniężne wydane przez papiestwo i panów feudalnych na prowadzenie tych przegranych wojen, doprowadziły do ich zubożenia.
- Monarchia chrześcijańska zaczęła się kruszyć.
- Z powodu niewierności Izraelitów, Bóg dopuścił, by cierpieli trudy jako wygnańcy w Babilonii.
- Paralelny okres niewoli żydowskiej trwał siedemdziesiąt lat od uprowadzenia do niewoli przez króla Babilonii Nabuchodonozora, króla Jojakima wraz z rodziną, proroków Daniela i Ezechiela, kapłanów, urzędników dworskich, rzemieślników oraz wielu innych Izraelitów do upadku Babilonii i dekretu wyzwoleńczego króla Cyrusa Wielkiego (II Król. 24:25, II Kron. 36, Jer. 29:10; 39:1-10).
- W okresie papieskiej niewoli i powrotu, zakończenie krucjat doprowadziło do postępującego upadku systemu feudalnego w Europie i powstania nowożytnych państw narodowych.
- W miarę wzrostu potęgi świeckich monarchii, narastał konflikt między papieżami a królami.
- W jednym z takich konfliktów król Francji Filip IV Piękny na pewien czas uwięził papieża Bonifacego VIII.
- W 1309 roku Filip zmusił papieża Klemensa V do przeniesienia stolicy papieskiej z Rzymu do Awinionu w południowej Francji.
- Przez siedemdziesiąt lat kolejni papieże żyli tam podlegli królom Francji, aż siedziba papieska powróciła do Rzymu.
- Po okresie Niewoli i Powrotu Izraela upłynęło czterysta lat zanim przyszedł Jezus.
- Okres ten był przygotowaniem na przyjście Mesjasza.
- Po powrocie z niewoli babilońskiej.
- Izraelici żałowali za grzechy bałwochwalstwa, odbudowali zniszczoną przez Nabuchodonozora Świątynię (Ezdrasz 3:7-13; Ezdrasz 6: 1-15).
- Oraz umocnili pod przewodnictwem Ezdrasza (Ezdrasz 7: 1-10, Nehemiasz 8) swoją wiarę zakorzenioną w Prawie Mojżeszowym, ustanawiając w ten sposób podstawę wiary.
- Średniowieczne chrześcijaństwo, dążąc do reform Kościoła, ustanowiło podstawę wiary.
- Punktem kulminacyjnym stała się reformacja protestancka zainicjowana przez Marcina Lutra.
- Ruch reformacyjny rozjaśnił światłem Ewangelii ciemność wiszącą nad średniowieczną Europą i wytyczył nowe ścieżki wiary.
- W czasach Jezusa Imperium Rzymskie kontrolowało i integrowało rozległe obszary basenu Morza Śródziemnego za pomocą rozwiniętego systemu transportowego.
- Imperium Rzymskie stanowiło centrum wielkiej hellenistycznej cywilizacji, założonej przez świat kultury greckiej.
- Zostały poczynione wszelkie potrzebne przygotowania, mające na celu ułatwienie szybkiego rozprzestrzenienia nauki Jezusa z Izraela do Rzymu, a następnie na cały świat.
- Podobnie w czasach Powtórnego Przyjścia mocarstwa Zachodnie rozszerzyły politycznie wpływy demokracji na cały świat.
- Nagły rozwój środków transportu i komunikacji zbudował mosty między Wschodem i Zachodem, a rozległa wymiana językowa i kulturowa zbliżyła do siebie różne części świata.
- Powyższe czynniki w pełni przygotowały grunt, na którym nauczanie powracającego Chrystusa może w swobodny i szybki sposób dotrzeć do serca każdego człowieka.
- Natomiast społeczeństwo upadłe jest ukształtowane na podobieństwo upadłego człowieka.
- Łatwiej można zrozumieć historię kultur i cywilizacji tworzonych przez upadłą ludzkość, gdy przestudiujemy życie wewnętrzne upadłego człowieka.
- Ponieważ takie rozdarte jednostki tworzą społeczeństwa, więzi międzyludzkie nieuchronnie są przepełnione rozdarciem i konfliktem.
- Historia ludzkości składa się z życia poszczególnych ludzi, których relacje społeczne są pełne konfliktów oraz podlegają nieustannym zmianom na przestrzeni dziejów. Rozwój dziejowy jest zatem w nieuchronny sposób powiązany z walką i wojną.
- Działalność umysłu pierwotnego sprawia, że nawet upadły człowiek może odpowiedzieć Bożej opatrzności odnowy i wspierać dobro.
- Postęp historyczny ma więc swój początek w człowieku, który nawet w wirze walki pomiędzy dobrem i złem jest w stanie podejmować wysiłki w celu zwalczania zła i wspierania dobra.
- Historia prowadzi człowieka do Królestwa Niebieskiego, świata ideału dobra.
- Człowiek musi zrozumieć, że wojny i konflikty są zjawiskiem przejściowym na drodze do ostatecznego celu. Ich zadanie polega na oddzieleniu dobra od zła.
- Stwierdzić więc można, że postęp historyczny w kierunku dobra jest kontrolowany przez proces nieustannego rozdziału dobra od zła, zgodnego z Bożą opatrznością odnowy.
- Szatan pracował dotychczas na bazie łączącej go z pierwszymi przodkami ludzkości więzi krwi.
- Posługując się upadłymi ludźmi chciał uprzedzić Boga, tworząc zwyrodniałą karykaturę idealnego społeczeństwa.
- Historia jest świadectwem powstawania społeczeństw pozbawionych zasad, zbudowanych według spaczonej wersji Bożej Zasady.
- W Dniach Ostatnich, przed nastaniem Królestwa Niebieskiego na ziemi, Szatan będzie budował świat pozbawiony zasad — swą własną wersję Królestwa Niebieskiego. Tą monstrualną karykaturą Królestwa Niebieskiego jest w istocie świat komunistyczny.
- Pierwsze zbudowane przez upadłego człowieka społeczeństwo było prymitywnym społeczeństwem wspólnotowym.
- Ponieważ umysł pierwotny pobudzał w ludziach chęć odpowiedzi na Bożą opatrzność odnowy, w znajdujących się pod wpływem Szatana prymitywnych społeczeństwach istniał rozdział na względne dobro i zło.
- Z grzesznego świata Bóg wybrał Abrahama, aby ustanowił wzorzec dobra oraz pobłogosławił go potomstwem, które miało kontynuować to zadanie.
- Potomkowie Abrahama położyli podwaliny pod pierwsze izraelskie społeczeństwo rodowe.
- W chwili emigracji do Egiptu potomkowie Abrahama znajdowali się na poziomie społeczeństwa rodowego, ale w momencie ucieczki z Egiptu rozrośli się do poziomu społeczeństwa plemiennego.
- W czasach Sędziów społeczeństwo izraelskie znajdowało się na etapie feudalnym.
- Monarchia połączyła mniejsze jednostki epoki feudalizmu w jeden spójny terytorialnie organizm społeczny o silnej ekonomii i niezależności.
- Zostało to osiągnięte przez króla Saula w chwili zjednoczenia Izraela w królestwo.
- Bóg sprawił, że po upadku Judy tron Izraela pozostał pusty, a naród żydowski aż do przyjścia Mesjasza znajdował się pod jarzmem kolejnych pogańskich imperiów.
- Gdyby Naród Żydowski przyjął Jezusa jako swego Mesjasza, wówczas Imperium Rzymskie przeszłoby na stronę Chrystusa jeszcze podczas jego życia na ziemi.
- Jezus byłby w całym Imperium otaczany szacunkiem i traktowany jak przystało na Króla Królów. Założyłby również światowe królestwo ze stolicą w Jerozolimie.
- Niestety, brak wiary pośród narodu izraelskiego sprawił, że Judea została zniszczona. Również Imperium Rzymskie zaczęło chylić się ku upadkowi, by upaść ostatecznie po fali najazdów ludów barbarzyńskich w 476 roku n.e.
- W rezultacie centrum Bożej opatrzności odnowy zostało przeniesione z Judei (krainy gorzkiego żalu Boga) do Europy Zachodniej (będącej wcześniej zachodnią częścią Imperium Rzymskiego).
- Związana z chrześcijaństwem duchowa opatrzność odnowy była w głównej mierze realizowana w Europie Zachodniej.
- Tylko tam historia nowego okresu opatrznościowego rozwijała się zgodnie z ustanowionym wzorcem opatrzności odnowy.
- Historia chrześcijaństwa w Europie Zachodniej dostarcza nam informacji o wydarzeniach, które ukształtowały Wiek Przedłużonej Opatrzności Odnowy.
- Działalność ekonomiczna, podobnie jak nauka, dotyczy świata praktycznego. W rzeczywistości istnieje ścisła zależność pomiędzy wzrostem ekonomicznym a rozwojem nauki.
- Można stwierdzić, że historia religijna (oparta na wewnętrznym rozwoju Bożej Opatrzności) i historia ekonomiczna (oparta na zewnętrznym rozwoju Bożej Opatrzności) podążały odmiennymi torami oraz rozwijały się w zróżnicowanym tempie.
- Chociaż drogi rozwoju religii i ekonomii (podobnie zresztą jak religii i nauki) zdawały się przebiegać w sposób rozbieżny, w życiu człowieka te dwie dziedziny są ze sobą powiązane.
- W naszym życiu społecznym elementem integrującym religię i ekonomię jest polityka.
- Historia polityczna Zachodu wytyczyła drogę dla harmonijnego połączenia religii i ekonomii.
- Aby dokładniej zrozumieć, w jaki sposób historia zmierzała do wypełnienia celu opatrzności odnowy, musimy również oddzielnie przestudiować historię polityki.
- W wyniku ukrzyżowania Jezusa naród żydowski znalazł się po stronie Szatana i nie mógł kontynuować opatrzności odnowy.
- W rezultacie Bóg doprowadził do rozpadu społeczeństwa izraelskiego, powołując zarazem z jego szeregów wiernych, którzy położyli podwaliny pod chrześcijańskie społeczeństwo rodowe.
- Chrześcijańskie społeczeństwo rodowe składało się ze wspólnot, które posiadały słabo rozwiniętą (jeśli w ogóle) strukturę polityczną oraz ekonomiczną. W tym też okresie rozwój religijny, polityczny i ekonomiczny nie następował w sposób od siebie niezależny.
- Pomimo znacznych prześladowań chrześcijańskie społeczeństwo rodowe stale się rozwijało w basenie Morza Śródziemnego, ulegając ewolucji w społeczeństwo plemienne.
- Niezwykle szybka ekspansja społeczeństwa chrześcijańskiego datuje się od czasów chrystianizacji plemion germańskich, które zajęły dawne tereny Imperium.
- W Europie feudalizm stanowił reakcję na upadek autorytetu oraz chaos spowodowany poprzez upadek Imperium Rzymskiego.
- Bóg wybudował społeczeństwo feudalne. Wyrosło ono wśród nowo wybranych, ochrzczonych plemion germańskich, którym przyszło odegrać wiodącą rolę w kolejnym etapie Bożej Opatrzności.
- Umacniając małe obszary Swej zwierzchności w dziedzinie religii polityki i ekonomii, Bóg położył fundament pod przyszłe królestwo.
- W sferze religijnej chrześcijaństwo feudalne zostało zastąpione chrześcijaństwem monarchicznym, które było królestwem duchowym, wykraczającym poza granice narodowe.
- Powstało ono na duchowym fundamencie na przyjęcie Mesjasza oraz znajdowało się pod władzą papieża.
- Wraz ze zmierzchem feudalizmu zdecentralizowana władza, pozostająca w rękach panów feudalnych, przeszła w ręce królów, sprawujących władzę nad dużymi państwami narodowymi.
- Monarchia absolutna kwitła aż do Rewolucji Francuskiej 1789 roku.
- W trakcie rozwoju historii ekonomicznej feudalizm został zastąpiony przez kapitalizm, a zjawisku temu towarzyszyła ekspansja kolonialna. Celem monarchii absolutnej była konsolidacja władzy politycznej, cel potężnych kapitalistów był podobny i sprowadzał się do monopolizacji finansów i kapitału.
- Powstanie kapitalizmu zbiegło się z powstawaniem siedemnastowiecznej monarchii absolutnej, natomiast jego pełen rozkwit nastąpił w dobie Rewolucji Przemysłowej.
- Bóg rozpoczął proces rozbioru społeczeństwa monarchicznego. W jego miejsce Bóg wprowadził demokrację, która miała rozpocząć nową opatrzność budowy suwerennego narodu, przygotowanego na przyjęcie Mesjasza.
- Rozwój historyczny w sferze religijnej przeniósł się na poziom chrześcijaństwa demokratycznego po tym, jak Reformacja Protestancka 1517 roku zdruzgotała chrześcijaństwo monarchiczne.
- Za sprawą Reformacji siły demokratyczne dokonały rozbioru duchowego królestwa, nad którym wyłączną kontrolę sprawowali papieże.
- Ruchy demokratyczne wyrosły na gruncie sprzeciwu wobec monarchii absolutnej XVII i XVIII wieku oraz dały początek rewolucjom w Anglii, Ameryce i Francji. Rewolucje zniszczyły społeczeństwa monarchiczne oraz zrodziły na ich miejsce społeczeństwa demokratyczne.
- Podobnie, w trakcie rozwoju historycznego pojawiły się idee socjalistyczne, które osłabiały imperializm i umacniały demokratyczne formy ekonomii.
- Umysł pierwotny człowieka, przyciągany przez idee współzależności, dobrobytu i wartości uniwersalnych, pragnął zbudować Boże socjalistyczne społeczeństwo.
- Idee te zostaną ostatecznie zrealizowane w Królestwie Niebieskim na Ziemi w czasie Powtórnego Przyjścia.
- Ponieważ Szatan parodiuje Bożą opatrzność przed jej wypełnieniem, jego obóz głosił tzw. „socjalizm naukowy” (oparty o teorię materializmu dialektycznego i historycznego) oraz budował świat komunistyczny.
- W jaki więc sposób mogą się wspólnie spotkać w Dniach Ostatnich, by położyć fundament pod Powtórne Przyjście Chrystusa?
- Aby szlaki religii, polityki i ekonomii mogły się spotkać i wypełnić Boży ideał, musi pojawić się nowe wyrażenie prawdy, zdolne w pełni połączyć sferę religii i nauki.
- Oparta na tej prawdzie religia zjednoczy ludzkość z Sercem Boga.
- Powstanie Boży system ekonomiczny, który stanie się fundamentem nowego ładu politycznego oraz wypełni ideał stworzenia.
- Nastanie mesjańskie Królestwo, kierujące się zasadą współzależności, dobrobytu i uniwersalnych wartości.