Tożsamości czasu między dwiema epokami opatrzności odnowy

7-dniowe · Seminarium Boskiej Zasady

Tożsamości czasu między dwiema epokami opatrzności odnowy

• Ostatecznym celem opatrzności odnowy jest przygotowanie fundamentu na przyjście Mesjasza, dlatego przedłużenie opatrzności pociąga za sobą powtórzenie pracy nad ustanowieniem tego fundamentu.
• Ponawiane w trakcie opatrzności próby ustanowienia fundamentu na przyjęcie Mesjasza były w rzeczywistości powtarzającymi się próbami odnowy symbolicznej i substancjalnej ofiary w oparciu o zasady odszkodowania.
• Spójrzmy teraz z perspektywy opatrznościowej tożsamości czasu na najważniejsze cechy każdego z opatrznościowych okresów.

• Dlatego też Izrael był w głównej mierze odpowiedzialny za Bożą Opatrzność w Wieku Opatrzności Odnowy.
• Stary Testament, będący rejestrem historii Izraela, dostarcza materiału źródłowego, w oparciu o który można studiować historię opatrzności tego okresu.
• Ludźmi w sposób centralny odpowiedzialnymi za Bożą opatrzność w Wieku Przedłużonej Opatrzności Odnowy byli chrześcijanie.
• Ponieważ chrześcijaństwo przejęło misję zakończenia Bożej opatrzności odnowy, historia chrześcijaństwa dostarcza nam źródłowego materiału dla zrozumienia Bożej opatrzności tej epoki.
• Ze względu na głęboki związek między tymi dwiema epokami, potomkowie Abrahama z czasów Starego Testamentu mogą być określani jako Pierwszy Izrael, a chrześcijanie epoki Nowego Testamentu jako Drugi Izrael (Tt 2:14; 1 Piotr 2:9-10).

Sekcja 1

Okres niewoli w Egipcie i okres prześladowania w Imperium Rzymskim

• Niewola Egipska miała odnowić okres 400 lat od Noego do Abrahama — ten okres separacji od Szatana został zaprzepaszczony w wyniku błędu Abrahama podczas składanej przez niego ofiary.
• Odpowiadający Niewoli Egipskiej Okres Prześladowania w Imperium Rzymskim miał odnowić wcześniejszy okres za pomocą identycznych warunków odszkodowania.
• Swym cierpieniem chrześcijanie odnawiali przez odszkodowanie czterystuletni okres przygotowania na przyjście Mesjasza —
• jako okres oddzielenia od Szatana — utracony przez naród żydowski w momencie odrzucenia Jezusa.

• W okresie Niewoli Egipskiej, po tym jak Jakub wraz z dwunastoma synami i siedemdziesięcioma członkami rodziny przybył do Egiptu, ich potomkowie cierpieli okrutne prześladowanie z rąk Egipcjan przez czterysta lat.
• W Okresie Prześladowania w Imperium Rzymskim dwunastu apostołów i siedemdziesięciu uczniów Jezusa było pierwszym z wielu pokoleń chrześcijan, które znosiły straszliwe prześladowania w Imperium Rzymskim przez czterysta lat.

• Podczas niewoli w Egipcie naród wybrany, Pierwszy Izrael, zachowywał czystość, praktykując obrzezanie, składanie ofiar oraz, po wyjściu z Egiptu, obchodząc Szabat.
• W czasie prześladowań w Imperium Rzymskim Chrześcijanie jako Drugi Izrael żyli w czystości, przyjmując Sakramenty Chrztu i Komunii Świętej, składając siebie samych w ofierze oraz zachowując Dzień Święty.

• Mojżesz wyprowadził Izraelitów z Egiptu, kierując się do Kanaanu — Ziemi Obiecanej.
• Upokorzył Faraona mocą trzech znaków i dziesięciu plag.
• Podobnie pod koniec prześladowania w Imperium Rzymskim, po złożeniu przez chrześcijan ofiary krwi i męczeństwa, Jezus powiększył liczbę wiernych, wlewając w ludzkie serca swą moc i łaskę.
• Jezus poruszył serce cesarzy; w 313 Konstantyn Wielki zaakceptował chrześcijaństwo,
• a w 392 roku Teodozjusz podniósł je do rangi religii państwowej.
• W ten sposób chrześcijanie odnowili duchowo Kanaan wewnątrz Imperium Rzymskiego (świata szatana).

• Bóg przekazał Mojżeszowi na Górze Synaj Dziesięć Przykazań oraz objawione w Prawie Boże Słowo, będące istotą Starego Testamentu.
• Mojżesz otoczył kultem Kamienne Tablice, Arkę Przymierza oraz Przybytek, przez co przygotowywał Izraelitom drogę na przyjęcie Mesjasza.
• W końcowym okresie prześladowań w Imperium Rzymskim chrześcijanie zebrali pisemną spuściznę apostołów i ewangelistów, tworząc kanon Nowego Testamentu.
• Chrześcijanie budowali kościoły i poszerzali fundament przygotowania na Powtórne Przyjście Jezusa.

Sekcja 2

Okres Sędziów i Okres Chrześcijańskich Patriarchii

• Po wejściu Izraelitów do Ziemi Kanaan piętnastu sędziów, wśród nich Samson, Eli i Samuel, rządziło plemionami izraelskimi przez czterysta lat. Nazywamy to Okresem Sędziów.
• W Okresie Nowego Testamentu odpowiednikiem, który miał za zadanie odnowić w oparciu o zasadę odszkodowania Czas Sędziów, był okres Patriarchii.
• W tym okresie społeczności chrześcijańskiej przewodzili regionalni przywódcy kościołów: patriarchowie, biskupi oraz opaci. Byli oni na wzór Sędziów Starego Testamentu obarczeni obowiązkami proroków, kapłanów i królów.

• Sędzia spełniał równocześnie szereg powinności typowych dla proroka, kapłana i króla. W późniejszym okresie te godności zostały od siebie oddzielone i nie były więcej grupowane w rękach jednego człowieka.
• W czasach Sędziów Izrael był społeczeństwem feudalnym bez centralnego autorytetu politycznego.
• W okresie Patriarchii społeczności chrześcijańskiej przewodzili regionalni przywódcy kościołów: patriarchowie, biskupi oraz opaci. Byli oni na wzór Sędziów Starego Testamentu obarczeni obowiązkami proroków, kapłanów i królów.
• Społeczeństwo chrześcijańskie w dobie Patriarchów, stanowiące system feudalny kontrolowany przez lokalne autorytety, przypominało społeczność izraelską w czasach Sędziów. Ponieważ uważali zmartwychwstałego Jezusa za Króla Królów, ich lojalność wykraczała poza kategorie narodowe.

• Okres Sędziów rozpoczął się po wyzwoleniu Izraelitów z Niewoli Egipskiej, gdy młodsze pokolenie, zjednoczone pod przywództwem Jozuego i Kaleba, wkroczyło do Ziemi Obiecanej.
• Podbite terytorium zostało podzielone pomiędzy poszczególne plemiona izraelskie.
• Osadnictwo przybrało charakter wiejski, centralną rolę odgrywali w społeczności sędziowie, a zjednoczony lud, będący narodem wybranym, funkcjonował w sposób feudalny.
• Podobnie było w erze chrześcijańskiej: okres patriarchii nastąpił po ustaniu prześladowań chrześcijan przez Imperium Rzymskie, świat szatana.
• Chrześcijanie rozprzestrzeniali Ewangelię wśród ludów germańskich, szczególnie tych, które migrowały w IV wieku do Europy Zachodniej w obawie przed Hunami.
• Bóg wywyższył plemiona germańskie w ich nowej ojczyźnie — Europie Zachodniej do pozycji nowego ludu wybranego
• i ustanowił wczesne społeczeństwo feudalne, które w późniejszych wiekach średnich przybrało bardziej dojrzałą postać.

Sekcja 3

Okres Zjednoczonego Królestwa i okres Imperium Chrześcijańskiego

• Kiedy czasy Sędziów dobiegły końca, Pierwszy Izrael wszedł w okres Zjednoczonego Królestwa, w którym tradycyjne prerogatywy sędziego zostały rozdzielone pomiędzy proroka, kapłana i króla.
• Prorok odpowiedzialny był za wypełnianie otrzymywanych bezpośrednio od Boga poleceń i instrukcji, kapłan za sprawy kultu, którego centrum był Przybytek, a w późniejszym okresie Świątynia, król natomiast za rządzenie państwem.
• Każdy z nich piastował właściwą sobie misję, której celem było prowadzenie Izraela do wypełnienia celu opatrzności odnowy.
• Okres Imperium Chrześcijańskiego miał za zadanie odnowić w oparciu o identyczne zasady odszkodowania okres Zjednoczonego Królestwa.
• Zatem, kiedy okres lokalnych patriarchów Kościoła dobiegł końca,
• spełniane przez patriarchę funkcje zostały rozdzielone pomiędzy: przywódców wspólnot zakonnych (odpowiadających prorokom Starego Testamentu), papieża (odpowiadającego Najwyższemu Kapłanowi) oraz cesarza, który rządził ludem.
• Byli oni odpowiedzialni za prowadzenie Drugiego Izraela w kierunku wypełnienia celu opatrzności zbawienia.
• W okresie wcześniejszym Kościół Chrześcijański był podzielony na pięć patriarchatów: Jerozolimski, Antiocheński, Aleksandryjski, Konstantynopolitański oraz Rzymski — dominujący na Zachodzie.
• Rzymski patriarcha, nazywany papieżem, przewodził biskupom i opatom w Europie Zachodniej.

• W okresie zjednoczonego królestwa izraelskiego osobą centralną odpowiedzialną za odnowienie podstawy wiary był król.
• Prorok i najwyższy kapłan, po ustanowieniu duchowego fundamentu dla króla oraz jego namaszczeniu i pobłogosławieniu na króla, mieli stanąć wobec niego w pozycji Kaina.
• W Imperium Chrześcijańskim osobą centralną dla odnowienia podstawy wiary był cesarz.
• Papież, porównywalny do najwyższego kapłana Izraela, który otrzymywał Boże polecenia od proroków, miał ustanowić duchowy fundament dla cesarza.
• Po koronacji i pobłogosławieniu cesarza, papież miał okazywać mu posłuszeństwo jako jeden z jego poddanych.

• Król miał rządzić królestwem, zwracając uwagę na prowadzenie i rady proroków, ci zaś jako jego poddani i doradcy mieli okazywać mu posłuszeństwo.
• Około osiemset lat po przybyciu potomków Abrahama do Egiptu prorok Samuel namaścił z Woli Boga Saula na pierwszego króla Izraela (1 Sm 8:19-22; 10:1-24).
• W Imperium Chrześcijańskim cesarz w zamian miał popierać i kontynuować duchową pracę papiestwa.
• Papież Leon III koronował i błogosławił Karola Wielkiego na pierwszego cesarza chrześcijaństwa w 800 roku n.e.

• Król Saul postąpił jednakże wbrew poleceniom Boga przekazanym przez proroka Samuela (I Sam 15:1-23) i zaprzepaścił możliwość budowy Świątyni.
• Musiało upłynąć czterdzieści lat rządów króla Dawida i czterdzieści lat panowania króla Salomona zanim doszło do ustanowienia podstawy wiary i wybudowania Świątyni.
• Król Salomon wybudował co prawda Świątynię, lecz pomimo tego utracił pozycję Abla w ofierze substancjalnej, kiedy biorąc wiele obcych żon, pogrążył się w rozpuście i odwrócił od Boga (I Król. 11:3-7).
• Izrael nie zdołał ustanowić podstawy wcielenia, a w rezultacie zaprzepaszczona została podstawa na przyjęcie Mesjasza.

Sekcja 4

Okres Podzielonych Królestw Północy i Południa oraz okres Podzielonych Królestw Wschodu i Zachodu

• Ponieważ król Salomon pod wpływem żon i nałożnic zaczął czcić bożki, Zjednoczone Królestwo Izraela zostało podzielone po jego śmierci, co znaczy, że przetrwało tylko trzy pokolenia (I Król. 11:5-13).
• Królestwo Izraela na północy, założone przez dziesięć z dwunastu plemion, było w pozycji Kaina,
• podczas gdy królestwo Judy na południu, założone przez pozostałe dwa plemiona, znajdowało się w pozycji Abla.
• Taki był początek okresu Podzielonych Królestw Północy i Południa.
• Imperium Chrześcijańskie także zaczęło ulegać podziałom po upływie trzech pokoleń. Wnukowie Karola Wielkiego podzielili schedę na trzy królestwa: Wschodnich Franków, Zachodnich Franków oraz Italię.
• Potomkowie Karola Wielkiego prowadzili między sobą zażarte i niekończące się wojny.
• Wkrótce to, co pozostało z Imperium Chrześcijańskiego, zostało scalone w dwa królestwa, trzecie — Italia, została podporządkowana władzy Wschodnich Franków.
• Królestwo Franków Wschodnich przechodziło okres największego rozkwitu za czasów Ottona I — wtedy też, uważając się za spadkobiercę Cesarstwa Rzymskiego przybrało nazwę Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

• W okresie podzielonych Królestw Północy i Południa, Izrael często łamał zawarte z Bogiem przymierze i odstępował od ideału Świątyni.
• Bóg zsyłał wtedy licznych proroków — wśród nich Eliasza, Izajasza i Jeremiasza — którzy upominali, wzywali do skruchy i zachęcali do wewnętrznych reform.
• Jako że ludzie nie słuchali ostrzeżeń proroków i nie okazywali skruchy, Bóg zsyłał karę pod postacią najazdów pogańskich narodów, takich jak Syria, Babilonia czy Asyria.
• Odpowiadający opatrznościowo okres Podzielonych Królestw Wschodniego i Zachodniego cechowała korupcja papiestwa.
• Bóg zesłał wielu wpływowych mnichów, jak św. Franciszek z Asyżu oraz św. Tomasz z Akwinu, by upominać papiestwo i zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła.
• Ponieważ papiestwo nie wyraziło skruchy, lecz pogrążało się jeszcze bardziej w bagnie korupcji i niemoralności, Bóg ukarał je zewnętrznie, zsyłając nawałnicę muzułmańską. W tym zawiera się opatrznościowa przyczyna Krucjat.

• Okres podzielonych Królestw Północy i Południa dobiegł końca, gdy narody pogańskie wygnały lud Izraela i Judy.
• Wygnanie położyło koniec monarchii w Izraelu.
• Podobnie w końcowym okresie Podzielonych Królestw Wschodu i Zachodu, po powtarzających się klęskach ruchu krucjatowego, papiestwo zupełnie utraciło prestiż i zaufanie.
• W wyniku tego chrześcijaństwo utraciło swe duchowe centrum.
• Ponieważ panowie i rycerze (będący bazą dla społeczeństwa feudalnego) zostali zdziesiątkowani w wyniku wojen krucjatowych, społeczeństwo feudalne utraciło swą polityczną siłę i wigor. Ogromne sumy pieniężne wydane przez papiestwo i panów feudalnych na prowadzenie tych przegranych wojen, doprowadziły do ich zubożenia.
• Monarchia chrześcijańska zaczęła się kruszyć.

Sekcja 5

Okres Izraelskiej Niewoli i Powrotu oraz okres Papieskiej Niewoli i Powrotu

• Z powodu niewierności Izraelitów, Bóg dopuścił, by cierpieli trudy jako wygnańcy w Babilonii.
• Paralelny okres niewoli żydowskiej trwał siedemdziesiąt lat od uprowadzenia do niewoli przez króla Babilonii Nabuchodonozora, króla Jojakima wraz z rodziną, proroków Daniela i Ezechiela, kapłanów, urzędników dworskich, rzemieślników oraz wielu innych Izraelitów do upadku Babilonii i dekretu wyzwoleńczego króla Cyrusa Wielkiego (II Król. 24–25, II Kron. 36, Jer. 29:10; 39:1-10).
• W okresie papieskiej niewoli i powrotu, zakończenie krucjat doprowadziło do postępującego upadku systemu feudalnego w Europie i powstania nowożytnych państw narodowych.
• W miarę wzrostu potęgi świeckich monarchii, narastał konflikt między papieżami a królami.
• W jednym z takich konfliktów król Francji Filip IV Piękny na pewien czas uwięził papieża Bonifacego VIII.
• W 1309 roku Filip zmusił papieża Klemensa V do przeniesienia stolicy papieskiej z Rzymu do Awinionu w południowej Francji.
• Przez siedemdziesiąt lat kolejni papieże żyli tam podlegli królom Francji, aż siedziba papieska powróciła do Rzymu.

• Po tym, jak Persja podbiła Babilonię, a perski król Cyrus wyzwolił Izraelitów, wygnańcy potrzebowali kolejnych 140 lat, aby w trzech falach powrócić do swej ojczyzny
• oraz w pełni przeprowadzić narodową reformację, jednocząc się wokół Woli Bożej głoszonej w mesjańskich proroctwach Malachiasza. Od tego czasu zaczęli przygotowywać się na przyjście Mesjasza.
• Po powrocie papieża do Rzymu nastąpił okres około 140 lat, obejmujący Wielką Schizmę, ruchy koncyliarystyczne oraz odrodzenie autorytetu papieskiego w Kościele Rzymskim,
• trwający aż do przedednia Reformacji Protestanckiej, zapoczątkowanej przez Marcina Lutra w 1517 roku.

Sekcja 6

Okres Przygotowania na Przyjście Mesjasza oraz okres Przygotowania na Powtórne Przyjście Mesjasza

• Po okresie Niewoli i Powrotu Izraela upłynęło czterysta lat zanim przyszedł Jezus.
• Okres ten był przygotowaniem na przyjście Mesjasza.
• Po powrocie papiestwa do Rzymu, chrześcijaństwo ma spotkać Chrystusa podczas Jego Powtórnego Przyjścia dopiero po przejściu przez trwający czterysta lat Okres Przygotowania na Powtórne Przyjście Mesjasza.
• Okres ten ma być ostatnim okresem w historii opatrznościowej, gdy wszystkie wertykalne warunki odszkodowania, nagromadzone podczas sześciotysięcznej historii opatrzności odnowy od czasów Adama, zostaną horyzontalnie odnowione.

• Po powrocie z niewoli babilońskiej
• Izraelici żałowali za grzechy bałwochwalstwa, odbudowali zniszczoną przez Nabuchodonozora Świątynię (Ezdrasz 3:7-13; Ezdrasz 6:1-15)
• oraz umocnili pod przewodnictwem Ezdrasza (Ezdrasz 7:1-10, Nehemiasz 8) swoją wiarę zakorzenioną w Prawie Mojżeszowym, ustanawiając w ten sposób podstawę wiary.
• Podobnie po powrocie papiestwa do Rzymu średniowieczne chrześcijaństwo, dążąc do reform Kościoła, ustanowiło podstawę wiary.
• Punktem kulminacyjnym stała się reformacja protestancka zainicjowana przez Marcina Lutra.
• Ruch reformacyjny rozjaśnił światłem Ewangelii ciemność wiszącą nad średniowieczną Europą i wytyczył nowe ścieżki wiary.

• W Okresie Przygotowania na Przyjście Mesjasza Bóg zakładał wśród ludów świata religie dostosowane do ich regionu i kultury, dzięki którym mogły dokonać koniecznych wewnętrznych przygotowań na przyjęcie Mesjasza.
• Jezus miał przyjść, opierając się na tym ogólnoświatowym fundamencie przygotowania, i zjednoczyć wszystkie religie w jedną światową cywilizację chrześcijańską.
• W Okresie Przygotowania na Powtórne Przyjście Mesjasza, począwszy od renesansu,
• postęp niemal w każdej dziedzinie ludzkiej działalności, włączając politykę, ekonomię, kulturę i naukę, przyspieszał w szybkim tempie, tworząc globalne środowisko sprzyjające pracy Chrystusa podczas Jego Powtórnego Przyjścia.

• W czasach Jezusa Imperium Rzymskie kontrolowało i integrowało rozległe obszary basenu Morza Śródziemnego za pomocą rozwiniętego systemu transportowego.
• Imperium Rzymskie stanowiło centrum wielkiej hellenistycznej cywilizacji, założonej przez świat kultury greckiej.
• Zostały poczynione wszelkie potrzebne przygotowania, mające na celu ułatwienie szybkiego rozprzestrzenienia nauki Jezusa z Izraela do Rzymu, a następnie na cały świat.
• Podobnie w czasach Powtórnego Przyjścia mocarstwa Zachodnie rozszerzyły politycznie wpływy demokracji na cały świat.
• Nagły rozwój środków transportu i komunikacji zbudował mosty między Wschodem i Zachodem, a rozległa wymiana językowa i kulturowa zbliżyła do siebie różne części świata.
• Powyższe czynniki w pełni przygotowały grunt, na którym nauczanie powracającego Chrystusa może w swobodny i szybki sposób dotrzeć do serca każdego człowieka.

Sekcja 7

Opatrzność odnowy i postęp historyczny

• Społeczeństwo upadłe jest ukształtowane na podobieństwo upadłego człowieka.
• Łatwiej można zrozumieć historię kultur i cywilizacji tworzonych przez upadłą ludzkość, gdy przestudiujemy życie wewnętrzne upadłego człowieka.
• Upadły człowiek posiada zarówno umysł pierwotny, dążący do dobra, jak i umysł zła, dążący do zła, a oba te umysły prowadzą między sobą nieustanną wojnę, powodując jego zmienne i sprzeczne zachowania.
• Ponieważ takie rozdarte jednostki tworzą społeczeństwa, więzi międzyludzkie nieuchronnie są przepełnione rozdarciem i konfliktem.
• Historia ludzkości składa się z życia poszczególnych ludzi, których relacje społeczne są pełne konfliktów oraz podlegają nieustannym zmianom na przestrzeni dziejów. Rozwój dziejowy jest zatem w nieuchronny sposób powiązany z walką i wojną.

• Działalność umysłu pierwotnego sprawia, że nawet upadły człowiek może odpowiedzieć Bożej opatrzności odnowy i wspierać dobro.
• Postęp historyczny ma więc swój początek w człowieku, który nawet w wirze walki pomiędzy dobrem i złem jest w stanie podejmować wysiłki w celu zwalczania zła i wspierania dobra.
• Historia prowadzi człowieka do Królestwa Niebieskiego, świata ideału dobra.
• Człowiek musi zrozumieć, że wojny i konflikty są zjawiskiem przejściowym na drodze do ostatecznego celu. Ich zadanie polega na oddzieleniu dobra od zła.
• Stwierdzić więc można, że postęp historyczny w kierunku dobra jest kontrolowany przez proces nieustannego rozdziału dobra od zła, zgodnego z Bożą opatrznością odnowy.

• Szatan pracował dotychczas na bazie łączącej go z pierwszymi przodkami ludzkości więzi krwi;
• posługując się upadłymi ludźmi chciał uprzedzić Boga, tworząc zwyrodniałą karykaturę idealnego społeczeństwa.
• Historia jest świadectwem powstawania społeczeństw pozbawionych zasad, zbudowanych według spaczonej wersji Bożej Zasady.
• W Dniach Ostatnich, przed nastaniem Królestwa Niebieskiego na ziemi, Szatan będzie budował świat pozbawiony zasad — swą własną wersję Królestwa Niebieskiego. Tą monstrualną karykaturą Królestwa Niebieskiego jest w istocie świat komunistyczny.

• Pierwsze zbudowane przez upadłego człowieka społeczeństwo było prymitywnym społeczeństwem wspólnotowym.
• Ponieważ umysł pierwotny pobudzał w ludziach chęć odpowiedzi na Bożą opatrzność odnowy, w znajdujących się pod wpływem Szatana prymitywnych społeczeństwach istniał rozdział na względne dobro i zło.
• Z grzesznego świata Bóg wybrał Abrahama, aby ustanowił wzorzec dobra oraz pobłogosławił go potomstwem, które miało kontynuować to zadanie.
• Potomkowie Abrahama położyli podwaliny pod pierwsze izraelskie społeczeństwo rodowe.
• W chwili emigracji do Egiptu potomkowie Abrahama znajdowali się na poziomie społeczeństwa rodowego, ale w momencie ucieczki z Egiptu rozrośli się do poziomu społeczeństwa plemiennego.
• W czasach Sędziów społeczeństwo izraelskie znajdowało się na etapie feudalnym.

• Monarchia połączyła mniejsze jednostki epoki feudalizmu w jeden spójny terytorialnie organizm społeczny o silnej ekonomii i niezależności.
• Zostało to osiągnięte przez króla Saula w chwili zjednoczenia Izraela w królestwo.
• Bóg sprawił, że po upadku Judy tron Izraela pozostał pusty, a naród żydowski aż do przyjścia Mesjasza znajdował się pod jarzmem kolejnych pogańskich imperiów.
• Bóg ukształtował społeczeństwo izraelskie na wzór greckiej demokracji, aby gdy przyjdzie Mesjasz, mógł zostać wyniesiony na tron z woli ludu.
• Jednak naród żydowski ukrzyżował Jezusa. W rezultacie cel tej opatrzności został osiągnięty jedynie na poziomie duchowym.

• Gdyby naród żydowski przyjął Jezusa jako swego Mesjasza, wówczas Imperium Rzymskie przeszłoby na stronę Chrystusa jeszcze podczas jego życia na ziemi.
• Jezus byłby w całym Imperium otaczany szacunkiem i traktowany jak przystało na Króla Królów. Założyłby również światowe królestwo ze stolicą w Jerozolimie.

• Niestety, brak wiary pośród narodu izraelskiego sprawił, że Judea została zniszczona. Również Imperium Rzymskie zaczęło chylić się ku upadkowi, by upaść ostatecznie po fali najazdów ludów barbarzyńskich w 476 roku n.e.
• W rezultacie centrum Bożej opatrzności odnowy zostało przeniesione z Judei (krainy gorzkiego żalu Boga) do Europy Zachodniej (będącej wcześniej zachodnią częścią Imperium Rzymskiego), zaludnionej przez plemiona germańskie.
• Związana z chrześcijaństwem duchowa opatrzność odnowy była w głównej mierze realizowana w Europie Zachodniej;
• tylko tam historia nowego okresu opatrznościowego rozwijała się zgodnie z ustanowionym wzorcem opatrzności odnowy.
• Historia chrześcijaństwa w Europie Zachodniej dostarcza nam informacji o wydarzeniach, które ukształtowały Wiek Przedłużonej Opatrzności Odnowy.

• Działalność ekonomiczna, podobnie jak nauka, dotyczy świata praktycznego. W rzeczywistości istnieje ścisła zależność pomiędzy wzrostem ekonomicznym a rozwojem nauki.
• Można stwierdzić, że historia religijna (oparta na wewnętrznym rozwoju Bożej Opatrzności) i historia ekonomiczna (oparta na zewnętrznym rozwoju Bożej Opatrzności) podążały odmiennymi torami oraz rozwijały się w zróżnicowanym tempie.
• Chociaż drogi rozwoju religii i ekonomii (podobnie zresztą jak religii i nauki) zdawały się przebiegać w sposób rozbieżny, w życiu człowieka te dwie dziedziny są ze sobą powiązane.
• W naszym życiu społecznym elementem integrującym religię i ekonomię jest polityka.
• Historia polityczna Zachodu wytyczyła drogę dla harmonijnego połączenia religii i ekonomii.
• Aby dokładniej zrozumieć, w jaki sposób historia zmierzała do wypełnienia celu opatrzności odnowy, musimy również oddzielnie przestudiować historię polityki.

• W wyniku ukrzyżowania Jezusa naród żydowski znalazł się po stronie Szatana i nie mógł kontynuować opatrzności odnowy.
• W rezultacie Bóg doprowadził do rozpadu społeczeństwa izraelskiego, powołując zarazem z jego szeregów wiernych, którzy położyli podwaliny pod chrześcijańskie społeczeństwo rodowe.
• Chrześcijańskie społeczeństwo rodowe składało się ze wspólnot, które posiadały słabo rozwiniętą (jeśli w ogóle) strukturę polityczną oraz ekonomiczną. W tym też okresie rozwój religijny, polityczny i ekonomiczny nie następował w sposób od siebie niezależny.
• Pomimo znacznych prześladowań chrześcijańskie społeczeństwo rodowe stale się rozwijało w basenie Morza Śródziemnego, ulegając ewolucji w społeczeństwo plemienne.
• Niezwykle szybka ekspansja społeczeństwa chrześcijańskiego datuje się od czasów chrystianizacji plemion germańskich, które zajęły dawne tereny Imperium.

• W Europie feudalizm stanowił reakcję na upadek autorytetu oraz chaos spowodowany poprzez upadek Imperium Rzymskiego.
• Bóg wybudował społeczeństwo feudalne. Wyrosło ono wśród nowo wybranych, ochrzczonych plemion germańskich, którym przyszło odegrać wiodącą rolę w kolejnym etapie Bożej Opatrzności.
• Umacniając małe obszary Swej zwierzchności w dziedzinie religii, polityki i ekonomii, Bóg położył fundament pod przyszłe królestwo.

• W sferze religijnej chrześcijaństwo feudalne zostało zastąpione chrześcijaństwem monarchicznym, które było królestwem duchowym, wykraczającym poza granice narodowe.
• Powstało ono na duchowym fundamencie na przyjęcie Mesjasza oraz znajdowało się pod władzą papieża.
• Wraz ze zmierzchem feudalizmu zdecentralizowana władza, pozostająca w rękach panów feudalnych, przeszła w ręce królów, sprawujących władzę nad dużymi państwami narodowymi.
• Monarchia absolutna kwitła aż do Rewolucji Francuskiej 1789 roku.
• W trakcie rozwoju historii ekonomicznej feudalizm został zastąpiony przez kapitalizm, a zjawisku temu towarzyszyła ekspansja kolonialna. Celem monarchii absolutnej była konsolidacja władzy politycznej, cel potężnych kapitalistów był podobny i sprowadzał się do monopolizacji finansów i kapitału.
• Powstanie kapitalizmu zbiegło się z powstawaniem siedemnastowiecznej monarchii absolutnej, natomiast jego pełen rozkwit nastąpił w dobie Rewolucji Przemysłowej.

• Bóg rozpoczął proces rozbioru społeczeństwa monarchicznego. W jego miejsce Bóg wprowadził demokrację, która miała rozpocząć nową opatrzność budowy suwerennego narodu, przygotowanego na przyjęcie Mesjasza.
• Rozwój historyczny w sferze religijnej przeniósł się na poziom chrześcijaństwa demokratycznego po tym, jak Reformacja Protestancka 1517 roku zdruzgotała chrześcijaństwo monarchiczne.
• Za sprawą Reformacji siły demokratyczne dokonały rozbioru duchowego królestwa, nad którym wyłączną kontrolę sprawowali papieże.
• Ruchy demokratyczne wyrosły na gruncie sprzeciwu wobec monarchii absolutnej XVII i XVIII wieku oraz dały początek rewolucjom w Anglii, Ameryce i Francji. Rewolucje zniszczyły społeczeństwa monarchiczne oraz zrodziły na ich miejsce społeczeństwa demokratyczne.
• Podobnie, w trakcie rozwoju historycznego pojawiły się idee socjalistyczne, które osłabiały imperializm i umacniały demokratyczne formy ekonomii.

• Umysł pierwotny człowieka, przyciągany przez idee współzależności, dobrobytu i wartości uniwersalnych, pragnął zbudować Boże socjalistyczne społeczeństwo.
• Idee te zostaną ostatecznie zrealizowane w Królestwie Niebieskim na Ziemi w czasie Powtórnego Przyjścia.
• Ponieważ Szatan parodiuje Bożą opatrzność przed jej wypełnieniem, jego obóz głosił tzw. „socjalizm naukowy” (oparty o teorię materializmu dialektycznego i historycznego) oraz budował świat komunistyczny.

• W historii Europy Zachodniej, sterowanej przez opatrzność odnowy, drogi rozwoju religijnego, politycznego oraz ekonomicznego nie były z sobą powiązane. W jaki więc sposób mogą się wspólnie spotkać w Dniach Ostatnich, by położyć fundament pod Powtórne Przyjście Chrystusa?
• Aby szlaki religii, polityki i ekonomii mogły się spotkać i wypełnić Boży ideał, musi pojawić się nowe wyrażenie prawdy, zdolne w pełni połączyć sferę religii i nauki.
• Oparta na tej prawdzie religia zjednoczy ludzkość z Sercem Boga.
• Powstanie Boży system ekonomiczny, który stanie się fundamentem nowego ładu politycznego oraz wypełni ideał stworzenia.
• Nastanie mesjańskie Królestwo, kierujące się zasadą współzależności, dobrobytu i uniwersalnych wartości.