Mojżesz i Jezus w opatrzności odnowy
Mojżesz i Jezus w opatrzności odnowy
- Pismo Święte zawiera wiele tajemnic odnoszących się do Bożego dzieła zbawienia. Choć jest w nim powiedziane: „Bo Pan Bóg nie uczyni niczego, jeśli nie objawi swego zamiaru sługom swym, prorokom” (Am 3:7),
- to jednak bez znajomości zasad rządzących Bożą opatrznością ludzie nie potrafią rozszyfrować tajemnic ukrytych w Biblii.
- Biblijny opis życia proroka nie jest jedynie zapisem historycznym. Przedstawiając koleje jego życia, Pismo Święte wskazuje drogę, jaką powinni kroczyć upadli ludzie.
- W tym rozdziale przeanalizujemy w jaki sposób wytyczone przez Boga drogi życia Jakuba i Mojżesza stały się wzorcem dla Jezusa, którego celem było zbawienie ludzkości.
Wzorcowa droga pokonania Szatana
- Droga, którą przeszedł Jakub, stała się drogą wzorcową dla Mojżesza i Jezusa.
- Droga, którą przeszedł wcześniej Mojżesz, mająca na celu podporządkowanie sobie Szatana, była obrazowym modelem drogi, jaką miał pójść Jezus.
- Jezus przyszedł, aby pokonać Szatana w sposób ostateczny.
- Jeszcze wcześniej Bóg poprowadził Jakuba drogą, która była symbolicznym odzwierciedleniem drogi Jezusa.
- Co więcej, droga Jakuba stanowi wzorzec dla Izraelitów oraz całej ludzkości, wskazując sposób ujarzmienia Szatana i osiągnięcia celu opatrzności odnowy.
- Cel opatrzności odnowy zostanie osiągnięty, kiedy człowiek spowoduje dobrowolne poddanie się Szatana i zapanuje nad nim.
- Ma tego dokonać przez spełnienie swojej części odpowiedzialności.
- Jezus przyszedł jako Mesjasz i prawdziwy przodek ludzkości, aby pomóc wszystkim ludziom wiary w ujarzmieniu Szatana. Sam jako pierwszy poszedł drogą wiodącą do całkowitego pokonania Szatana, aby następnie swym przykładem prowadzić ludzi wiary, którzy pragną go naśladować.
- Szatan, który nie poddaje się łatwo nawet samemu Bogu, w żadnym wypadku nie poddałby się dobrowolnie Jezusowi, a tym bardziej zwykłym ludziom.
- Dlatego Bóg, biorąc odpowiedzialność za stworzone przez Siebie istoty ludzkie, powołał Jakuba i działał przez niego tak, aby w symbolicznej formie pokazać nam, w jaki sposób możemy odnieść zwycięstwo nad Szatanem.
- Mojżesz był w stanie pokonać Szatana, idąc za wzorem objawionym symbolicznie na przykładzie życia Jakuba.
- Jezus przeniósł ów wzorzec na jeszcze wyższy poziom, doprowadzając do rzeczywistego poddania się Szatana.
Opatrzność odnowy pod przywództwem Mojżesza
- Mojżesz był postacią centralną odpowiedzialną za odnowę podstawy wiary.
- Podstawa wiary musiała zostać ustanowiona na nowo, aby naród izraelski mógł rozpocząć drogę powrotu do Ziemi Obiecanej po okresie 400 lat niewoli.
- Mojżesz różnił się od wszystkich poprzednich postaci centralnych, powołanych do ustanowienia podstawy wiary.
- Po pierwsze, Mojżesz został umieszczony w pozycji reprezentującej Boga i działał w Jego imieniu.
- Po drugie, Bóg ustanowił Mojżesza prekursorem Jezusa.
- W przeciwieństwie do Abla, Noego i Abrahama, Mojżesz nie musiał składać ofiary symbolicznej.
- Mógł on odnowić podstawę wiary jedynie przez zachowanie posłuszeństwa Bożemu Słowu w czasie wypełniania warunku oddzielenia się od Szatana opartego o liczbę czterdzieści.
- W Epoce Opatrzności Ustanawiania Podstawy dla Odnowy Bóg dążył do ustanowienia podstawy wcielenia na poziomie rodziny.
- Po rozpoczęciu Epoki Opatrzności Odnowy Jego celem stało się ustanowienie podstawy wcielenia na poziomie narodowym.
- Kiedy Mojżesz zajął pozycję Abla, Izraelici znajdujący się w pozycji Kaina mieli wypełnić narodowy warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury przez posłuszeństwo Mojżeszowi.
- Mieli w ten sposób ustanowić narodową podstawę wcielenia.
- Mojżesz miał odnowić przez odszkodowanie narodową podstawę wiary,
- a Izraelici pod przewodnictwem Mojżesza mieli odnowić przez odszkodowanie narodową podstawę wcielenia.
- Utworzyłyby one razem narodową podstawę przyjęcia Mesjasza.
- Mojżesz wyprowadził Izraelitów z Egiptu, świata szatańskiego,
- za pomocą cudów i znaków, przeprowadził ich przez Morze Czerwone
- i wiódł przez pustynię, aż doszli do Ziemi Obiecanej, Kanaanu.
- Zapowiadało to drogę, którą Jezus miał później prowadzić chrześcijan, Drugi Izrael.
- Za pomocą cudów i znaków Jezus wyprowadził chrześcijan z życia w grzechu i przeprowadził ich bezpiecznie przez wzburzone morze zła.
- Poprowadził ich przez pozbawioną życiodajnej wody pustynię, aż osiągnęli Ogród Eden obiecany przez Boga.
- Obie drogi były trzykrotnie przedłużane z powodu niewiary Izraelitów.
- Aby Mojżesz mógł stać się postacią centralną dla odnowy podstawy wiary i zyskać kwalifikacje do podjęcia misji wyprowadzenia Izraelitów z Egiptu,
- musiał on jako jednostka odziedziczyć czterystuletni narodowy okres odszkodowania i wypełnić warunek oddzielenia się od Szatana oparty o liczbę czterdzieści.
- Aby mógł spełnić to zadanie, Mojżesz został umieszczony w pałacu faraona, centrum szatańskiego świata, i spędził tam czterdzieści lat (Dz 7:23).
- W ciągu czterdziestu lat życia w pałacu faraona Mojżesz wypełnił warunek oddzielenia się od Szatana oparty o liczbę czterdzieści, odnawiając tym samym podstawę wiary.
- Izraelici będący w pozycji Kaina mieli z wiarą podążać za Mojżeszem i okazywać mu posłuszeństwo.
- Wypełniając Wolę Bożą przekazywaną przez Mojżesza i pomnażając dobro, spełniliby narodowy warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury i ustanowiliby narodową podstawę wcielenia.
- Izraelici mieli ustanowić podstawę wcielenia, podążając za Mojżeszem od czasu opuszczenia Egiptu do wejścia do błogosławionej ziemi Kanaan.
- Akt zabicia Egipcjanina przez Mojżesza stanowił opatrzność zapoczątkowania pierwszej narodowej drogi odnowy Kanaanu.
- Gdy Mojżesz zobaczył, jak egipski nadzorca bije jednego z jego braci, odezwała się w nim gorąca miłość do jego ludu i ogarnięty gniewem zabił nadzorcę.
- Kiedy Izraelici zobaczyli Mojżesza zabijającego Egipcjanina, nie zrozumieli go i mówili o nim źle.
- Także faraon usłyszał o tej sprawie i usiłował stracić Mojżesza (Wj 2:15). Mojżesz nie miał innego wyjścia, jak tylko uciekać przed zemstą faraona. Z żalem opuścił Izraelitów i udał się na pustynię Midian.
- Podstawa wiary została zniweczona, a droga odnowy Kanaanu pod wodzą Mojżesza musiała zostać powtórzona po raz drugi i trzeci.
- Kiedy pierwsza droga narodowej odnowy Kanaanu zakończyła się niepowodzeniem z powodu niewiary Izraelitów, Szatan zagarnął warunek 40 lat spędzonych przez Mojżesza w pałacu faraona, podczas których ustanowił on podstawę wiary.
- Dlatego, aby rozpocząć drugą drogę narodowej odnowy Kanaanu, Mojżesz musiał ponownie ustanowić podstawę wiary przez spełnienie kolejnego czterdziestoletniego warunku, który pozwoliłby mu odnowić przez odszkodowanie utracony okres spędzony w pałacu faraona.
- Mojżesz wypełnił drugi warunek oddzielenia się od Szatana oparty o liczbę czterdzieści podczas czterdziestu lat spędzonych na pustyni Midian.
- Odnowił w tym czasie podstawę wiary potrzebną do rozpoczęcia drugiej drogi narodowej odnowy Kanaanu.
- Aby zapoczątkować drugą drogę narodowej odnowy Kanaanu, Bóg obdarzył Mojżesza mocą uczynienia 3 znaków i sprowadzenia na Egipcjan 10 plag, przy pomocy których miał pokonać Egipcjan.
- Izraelici zaufali i okazali posłuszeństwo Mojżeszowi występującemu w pozycji Abla, który ustanowił narodową podstawę wiary. Dzięki temu mogli rozpocząć drugą drogę narodowej odnowy Kanaanu.
- Izraelici musieli pozostać wierni i posłuszni Mojżeszowi przez cały czas trwania wędrówki.
- Narodowa podstawa wcielenia nie mogła zostać ustanowiona, dopóki Izraelici nie przeszli całej drogi przez pustynię z niezachwianą wiarą w Mojżesza i nie weszli do ziemi Kanaan.
- W pierwszej drodze, gdyby Izraelici poszli za Mojżeszem, zostaliby poprowadzeni najkrótszą trasą, wiodącą przez kraj Filistynów, i dotarliby do Kanaanu w ciągu dwudziestu jeden dni
- — okresu odpowiadającego okresowi dwudziestu jeden lat spędzonych przez Jakuba w Charanie.
- W drugiej drodze Bóg jednak nie poprowadził ludzi najkrótszym szlakiem.
- Obawiał się bowiem, że kiedy napotkają wojowniczych Filistynów mogą ponownie stracić wiarę i powrócić do Egiptu (Wj 13:17).
- Bóg prowadził ich więc drogą okrężną przez Morze Czerwone i pustynię Synaj, planując doprowadzić ich do Kanaanu w ciągu dwudziestu jeden miesięcy.
- Na początku drugiej narodowej drogi Mojżesz poprosił o zgodę na 3-dniową wyprawę z zamiarem przechytrzenia faraona i uwolnienia swego ludu z niewoli.
- Izraelici, których liczba według Biblii wynosiła około 600 000, opuścili Ramzes piętnastego dnia pierwszego miesiąca według kalendarza hebrajskiego (Wj 12:37; Lb 33:3).
- Na brzegu Morza Czerwonego na rozkaz Boga Mojżesz wyciągnął przed siebie laskę i rozdzielił wody, po czym przeprowadził Izraelitów po suchej ziemi.
- Egipcjanie ścigający ich na rydwanach utonęli, bowiem wody zamknęły się nad ich głowami i pogrążyły ich (Wj 14:21-28).
- Izraelici dotarli na pustynię Sin. Odtąd Bóg karmił ich manną i przepiórkami.
- Kiedy Izraelici opuścili pustynię Sin i rozbili obóz w Refidim, nie mieli wody do picia.
- Bóg nakazał Mojżeszowi uderzyć w skałę w Horebie, aby wytrysnęła z niej woda.
- Mojżesz uczynił to, dając ludziom wodę, która uratowała im życie (Wj 17:6).
- Izraelici przybyli na pustynię Synaj. Następnie Mojżesz zabrał siedemdziesięciu starszych i wspiął się na górę Synaj, aby spotkać się z Bogiem.
- W czasie 40-dniowego postu Mojżesz otrzymał od Boga wskazówki odnośnie Arki Przymierza i Przybytku (Wj 25-31).
- Po zakończeniu czterdziestodniowego postu Mojżesz otrzymał dwie kamienne tablice z wypisanymi Bożą ręką Dziesięcioma Przykazaniami (Wj 31:18).
- Kiedy Mojżesz zszedł z Góry Synaj z dwoma kamiennymi tablicami i wszedł do obozu, zastał swój lud oddający cześć złotemu cielcowi.
- Kiedy Mojżesz to zobaczył, zapłonął strasznym gniewem. Rzucił kamienne tablice na ziemię i rozbił je u podnóża góry (Wj 32:1-19).
- Mojżesz udał się na Górę przed oblicze Boga i po raz drugi odbył czterdziestodniowy post. Bóg podyktował mu Dziesięć Przykazań, a on wyrył je na tablicach (Wj 34:1, 27-28).
- Z kamiennymi tablicami Mojżesz powrócił do Izraelitów.
- Tym razem ludzie oddali mu cześć. Posłuszni jego wskazówkom zbudowali Arkę Przymierza i Przybytek (Wj 35-40).
- Dwie tablice reprezentowały odpowiednio Adama i Ewę, a także Jezusa i jego Oblubienicę, którzy mieli przyjść jako ucieleśnienia Słowa.
- Podobnie jak Świątynia, Przybytek był odzwierciedleniem Jezusa, ale symbolicznym.
- Jako całość Arka reprezentowała kosmos i równocześnie była mniejszym uosobieniem Przybytku.
- W jakim celu Bóg dał kamienne tablice, Przybytek i Arkę Przymierza?
- Izraelici podczas wędrówki ciągle tracili wiarę. W końcu zaistniało niebezpieczeństwo, że sam Mojżesz może utracić wiarę.
- Aby zaradzić takiej sytuacji, Bóg ustanowił obiekt wiary, który pozostałby niezmienny, nawet jeżeli ludzie mieliby się zmienić.
- Z powodu niewiary Izraelitów druga podstawa Przybytku została ponownie zagarnięta przez Szatana.
- Izraelici otrzymali szansę spełnienia jeszcze jednego warunku oddzielenia się od Szatana opartego o liczbę czterdzieści. Pozostając posłuszni Mojżeszowi, który wciąż czcił Przybytek, mieli oni odnowić przez odszkodowanie podstawę dla Przybytku w trzeciej próbie.
- Wymaganym warunkiem miała być misja czterdziestodniowych zwiadów w ziemi kanaanejskiej.
- Po powrocie wszyscy zwiadowcy z wyjątkiem Jozuego i Kaleba przedstawili niewierne raporty.
- Słysząc te raporty, Izraelici znowu zaczęli szemrać przeciwko Mojżeszowi.
- W wyniku braku wiary Izraelitów trzecia podstawa Przybytku zakończyła się klęską.
- Z powodu niewiary Izraelitów podstawa Przybytku została zaatakowana przez Szatana 3 razy.
- Dlatego też narodowy warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury nie został spełniony i podstawa wcielenia w drugiej narodowej drodze odnowy Kanaanu nie została ustanowiona.
- W rezultacie cała druga narodowa droga odnowy Kanaanu zakończyła się niepowodzeniem. Boża opatrzność została przedłużona do trzeciej narodowej drogi odnowy Kanaanu.
- Druga droga narodowej odnowy Kanaanu zakończyła się klęską.
- Czterdzieści lat, jakie Mojżesz spędził na pustyni Midian w celu odnowienia podstawy wiary, zostało utracone na rzecz Szatana.
- W konsekwencji niepowodzenia misji zwiadowczej Izraelici musieli błądzić na pustyni przez 40 lat, licząc po roku za każdy dzień misji, aż powrócili do Kadesz–Barnea.
- W przypadku Mojżesza ten okres czterdziestu lat miał służyć
- oddzieleniu się od Szatana, który zaatakował poprzednią podstawę wiary, oraz odnowieniu przez odszkodowanie podstawy wiary dla trzeciej drogi.
- Z powodu niewiary Izraelitów podstawa Przybytku została zaatakowana przez Szatana trzy razy.
- Dlatego też narodowy warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury nie został spełniony i podstawa wcielenia w drugiej narodowej drodze odnowy Kanaanu nie została ustanowiona.
- W rezultacie cała druga narodowa droga odnowy Kanaanu zakończyła się niepowodzeniem.
- Boża opatrzność została przedłużona do trzeciej narodowej drogi odnowy Kanaanu.
- Do czasu przybycia do Kadesz–Barnea Mojżesz ustanowił podstawę wiary dla trzeciej drogi odnowy Kanaanu na poziomie narodowym.
- Zajął tym samym pozycję Abla dla podstawy wcielenia.
- Dla Izraelitów celem 40 lat wędrówki przez pustynię było wypełnienie opatrzności zapoczątkowania trzeciej drogi przez ustanowienie podstawy dla Przybytku.
- Trzecia droga narodowej odnowy Kanaanu miała się rozpocząć w Kadesz–Barnea po spełnieniu opatrzności zapoczątkowania w oparciu o skałę.
- Gdyby więc Izraelici czcili Przybytek z wiarą i oddaniem, i poszli za Mojżeszem do Kanaanu, spełniliby tym samym warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury, wymagany w podstawie wcielenia w trzeciej narodowej drodze.
- Podczas czterdziestu lat wędrówki przez pustynię Izraelici ponownie popadli w niewiarę i niezadowolenie. Aby ich uratować, Bóg nakazał Mojżeszowi uderzyć laską w skałę, aby wypłynęła z niej woda i ludzie mogli zaspokoić pragnienie (Lb 20:4-5, 8).
- Jednak kiedy Mojżesz usłyszał, że ludzie szemrają przeciwko niemu i narzekają na brak wody do picia, ogarnął go niepohamowany gniew i uderzył w skałę dwukrotnie.
- Tym aktem dwukrotnego uderzenia w skałę, kiedy powinien był to zrobić tylko raz, Mojżesz udaremnił opatrzność odszkodowania związaną ze skałą.
- W konsekwencji nie mógł wejść do ziemi Kanaan.
- Bóg ponownie przeprowadził opatrzność zapoczątkowania drogi, tym razem w oparciu o wodę ze skały, wynosząc Jozuego do pozycji zajmowanej wcześniej przez Mojżesza i skłaniając wewnętrznych Izraelitów do posłuszeństwa nowemu wodzowi. Dzięki temu mogli się oni oprzeć na podstawie Przybytku.
- Jozue wysłał dwóch ludzi na zwiady do twierdzy Jerycho (Joz 2:1).
- Po powrocie przedstawili oni pełen wiary raport: „Pan oddał cały ten kraj w nasze ręce i już wszyscy mieszkańcy struchleli przed nami” (Joz 2:24).
- Młodsze pokolenie Izraelitów wyrosłe na pustyni uwierzyło w słowa zwiadowców.
- Po zakończeniu trzydniowego okresu Izraelici pod wodzą Jozuego prowadzeni byli do rzeki Jordan przez Arkę Przymierza (Joz 3:3, 6).
- Kamienne tablice, znajdujące się wewnątrz Arki, oraz słup obłoku i słup ognia symbolizowały Jezusa i jego Oblubienicę.
- Kiedy kapłani niosący Arkę Przymierza weszli w wody Jordanu, rozdzieliły się one i ludzie podążający za Arką przeszli po suchym dnie (Joz 3:16-17).
- Po wyjściu z Jordanu Izraelici rozłożyli się obozem w Gilgal i odbyli ucztę paschalną.
- Potem wyruszyli do Jerycha.
- Okrążywszy miasto przez siedem dni, wznieśli donośny okrzyk, a mury miasta runęły.
- Następnie Jozue przypuścił zmasowany atak na wroga. Pokonał w sumie trzydziestu jeden królów (Joz 12:9-24).
- W oparciu o to zwycięstwo Izraelici ustanowili podstawę wcielenia w trzeciej narodowej drodze i ustanowili podstawę przyjęcia Mesjasza w tej drodze.
- Jednak upadli ludzie stworzyli już potężne narody, na przykład Egipt, rządzone przez szatańskich władców, którzy działali wbrew Bożej Opatrzności odnowy.
- Dlatego mimo że narodowa podstawa przyjęcia Mesjasza została ustanowiona pod przywództwem Jozuego, konieczne było zbudowanie suwerennego królestwa, w oparciu o które Mesjasz mógłby stawić czoła szatańskim narodom.
- Kiedy jednak młodsze pokolenie Izraelitów zajęło Kanaan, ono także utraciło wiarę.
- Dlatego Boża opatrzność została przedłużona po raz kolejny i taka sytuacja miała się powtarzać aż do przyjścia Jezusa.
Opatrzność odnowy pod przywództwem Jezusa
- Na początku stworzenia Adam powinien był panować nad aniołami (I Kor 6:3), jednak z powodu Upadku pierwsi ludzie znaleźli się pod panowaniem Szatana i stworzyli świat, który jest piekłem.
- Jezus, który przyszedł jako drugi Adam, miał osobiście pokonać Szatana i ustanowić Królestwo Niebieskie.
- Jakub szedł symboliczną drogą pokonania Szatana,
- Mojżesz natomiast szedł obrazową drogą pokonania Szatana.
- Drogi te były wzorcem dla Jezusa, który miał pójść drogą rzeczywistą.
- Idąc drogą światowej odnowy Kanaanu, Jezus podążał za wzorem ustanowionym w narodowej drodze odnowy Kanaanu, podczas której Mojżesz dążył do pokonania Szatana.
- Bóg powiedział Mojżeszowi: „Wzbudzę im proroka spośród ich braci, takiego jak ty, i włożę w jego usta moje słowa, będzie im mówił wszystko, co rozkażę” (Pwt 18:18). Słowa „proroka takiego jak ty” odnosiły się do Jezusa, który miał pójść taką samą drogą jak Mojżesz.
- W pierwszej światowej drodze odnowy Kanaanu postacią centralną, której powierzona została misja odnowy podstawy wiary był Jan Chrzciciel.
- Mojżesz nauczył się miłości do swoich braci i tradycji ojców podczas pobytu w pałacu faraona.
- Podobnie Jan Chrzciciel nauczył się drogi wiary i posłuszeństwa Niebu i poczynił przygotowania na przyjęcie Mesjasza, przebywając na pustyni i żywiąc się szarańczą i miodem leśnym.
- W ten sposób Jan Chrzciciel pomyślnie wypełnił warunek oparty o liczbę czterdzieści w celu oddzielenia się od Szatana
- i ustanowił podstawę wiary dla pierwszej drogi odnowy Kanaanu na poziomie światowym.
- Ponieważ Jan Chrzciciel odgrywał taką samą rolę jak Mojżesz, podobnie jak on zajmował podwójną pozycję, rodzica i dziecka. Z pozycji rodzica odnowił on przez odszkodowanie podstawę wiary. Z pozycji dziecka natomiast utwierdził pozycję Abla, który miał wypełnić warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury. Jan Chrzciciel odzyskał fundament na poziomie światowym, porównywalny do tego, jaki ustanowił Mojżesz przez ustanowienie podstawy wiary dla pierwszej narodowej drogi po 40 latach spędzonych w pałacu faraona.
- Bóg poprowadził opatrzność zapoczątkowania tak, aby skłonić Żydów do wiary w Jana dzięki cudom, jakie towarzyszyły jego życiu.
- Żydzi mieli oparcie w podstawie wiary ustanowionej przez Jana Chrzciciela i czcili go tak, jakby był Mesjaszem (J 1:19; Łk 3:15). Dzięki temu zakończyli oni Epokę Starego Testamentu i byli gotowi do rozpoczęcia nowej drogi odnowy Kanaanu, tym razem na poziomie światowym.
- Jan Chrzciciel żywił wątpliwości co do osoby Jezusa, chociaż uprzednio dał o nim świadectwo. Wysłał do niego swoich uczniów z zapytaniem: „Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?” (Mt 11:3) Jan zaprzeczył, że był Eliaszem, chociaż w rzeczywistości przyszedł, aby dokończyć misję Eliasza (J 1:21).
- Jego postawa nie tylko zamknęła Żydom drogę do Jezusa, ale wręcz spowodowała, że zwrócili się przeciwko niemu.
- Jan faktycznie opuścił pozycję Abla, pozbawiając Izraelitów postaci centralnej, przez którą mogliby spełnić warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury.
- W rezultacie pierwsza droga odnowy Kanaanu na poziomie światowym została zniweczona. Tak jak za czasów Mojżesza, opatrzność została przedłużona do drugiej, a ostatecznie trzeciej drogi.
- Podstawa wiary, ustanowiona przez Jana dla pierwszej światowej drogi odnowy Kanaanu, została zaatakowana przez Szatana.
- Teraz Jezus musiał sam wziąć na siebie misję Jana i odnowić przez odszkodowanie podstawę wiary, aby móc rozpocząć drugą światową drogę odnowy Kanaanu.
- Czterdziestodniowy post Jezusa na pustyni miał na celu oddzielenie od Szatana i odnowę podstawy wiary.
- Jezus przykazał Piotrowi, aby nie mówił ludziom, że jest Mesjaszem (Mt 16:20).
- Po pierwsze, działając z pozycji Jana Chrzciciela, Jezus odnowił przez odszkodowanie podstawę wiary dla drugiej światowej drogi odnowy Kanaanu.
- Czyniąc to, Jezus odnowił to wszystko, co zostało ofiarowane Bogu w całej opatrzności ustanawiania podstawy wiary, w tym ofiary Kaina i Abla, arkę Noego, ofiarę Abrahama, Przybytek Mojżesza i Świątynię Króla Salomona.
- Ponadto Jezus za jednym razem odnowił przez odszkodowanie wszystkie warunki oddzielenia się od Szatana oparte o liczbę 40, które zostały utracone na przestrzeni 4000 lat historii od czasów Adama.
- Po drugie, przechodząc z pozycji Jana Chrzciciela do pozycji Mesjasza, Jezus wytyczył drogę do spełnienia trzech wielkich Bożych błogosławieństw i do odnowy podstawy czterech pozycji.
- Jezus był spełnieniem trzech przejawów łaski i Dziesięciu Przykazań.
- Dlatego Bóg przeprowadził opatrzność zapoczątkowania drugiej światowej drogi odnowy Kanaanu w oparciu o słowa samego Jezusa i jego nadprzyrodzone czyny.
- Opierając się na podstawie przyjęcia Mesjasza, Jezus przeszedłby z pozycji Jana Chrzciciela do pozycji Mesjasza.
- Wtedy ludzkość, wszczepiona w niego (Rz 11:17), zostałaby odrodzona, oczyszczona z grzechu pierworodnego i zjednoczyłaby się z Bogiem w sercu.
- Ludzie odnowiliby swoją pierwotną, daną przez Boga naturę i zbudowaliby Królestwo Niebieskie na ziemi za czasów Jezusa.
- Szatan zaatakował Jezusa, działając głównie przez przywódców żydowskich, arcykapłanów i uczonych w Piśmie, którzy nie uwierzyli w Jezusa, a szczególnie przez Judasza Iskariotę — ucznia, który go zdradził.
- Z powodu niewiary tych ludzi Jezus nie mógł ustanowić ani podstawy wcielenia ani podstawy przyjęcia Mesjasza dla drugiej światowej drogi odnowy Kanaanu.
- Dlatego zakończyła się ona tragiczną porażką.
- Jezus, który był ośrodkiem wiary narodu żydowskiego, musiał pójść drogą śmierci i zostać ukrzyżowany.
- W rezultacie naród żydowski utracił tego, kto powinien był stanowić duchowy i fizyczny ośrodek ich wiary.
- Dlatego nie mieli już podstawy, na której mogliby rozpocząć trzecią światową drogę odnowy Kanaanu jako drogę rzeczywistą.
- Zamiast tego chrześcijanie, jako Drugi Izrael, mieli rozpocząć tę drogę jako drogę duchową, wywyższając zmartwychwstałego Jezusa jako ośrodek swojej wiary.
- Chrystus Powtórnego Przyjścia przejmie misję Jezusa. Dokona on zakończenia trzeciej światowej drogi odnowy Kanaanu zarówno duchowo, jak i fizycznie.
- Kiedy Jezus złożył swe ciało w ofierze na krzyżu, duchowo odzyskał misję Jana Chrzciciela.
- Podczas 40-dniowego okresu od zmartwychwstania do wniebowstąpienia Jezus spełnił duchowy warunek oddzielenia się od Szatana oparty o liczbę 40.
- Dzięki temu Jezus odnowił podstawę wiary dla duchowej drogi w trzeciej drodze odnowy Kanaanu na poziomie światowym.
- Ukazując się uczniom po zmartwychwstaniu, Jezus spełnił warunek odszkodowania do oddzielenia się od Szatana oparty o liczbę czterdzieści z pozycji duchowego Jana Chrzciciela.
- W ten sposób ustanowił podstawę wiary dla duchowej drogi z pozycji duchowego Prawdziwego Rodzica. Jednocześnie z pozycji dziecka ugruntował pozycję Abla jako postaci centralnej dla wypełnienia warunku odszkodowania do usunięcia upadłej natury.
- Zmartwychwstały Jezus sam był duchowym spełnieniem kamiennych tablic, Arki Przymierza i Przybytku.
- Zebrał on rozproszonych uczniów z całej Galilei i przeprowadził opatrzność zapoczątkowania nowej drogi, obdarzając ich mocą czynienia znaków i cudów (Mt 28:16-20; Mk 16:15-18).
- Zmartwychwstały Jezus zajmował duchowo pozycję Jana Chrzciciela oraz pozycję Abla, a wierzący w niego uczniowie znajdowali się w pozycji Kaina.
- Wierząc w Jezusa i podążając za nim z oddaniem spełnili oni warunek odszkodowania do usunięcia upadłej natury i odnowili duchową podstawę wcielenia.
- Dzięki temu, że wierzyli w Jezusa i byli gotowi pójść za nim za cenę własnego życia, apostołowie ustanowili duchową podstawę wcielenia i duchową podstawę przyjęcia Mesjasza.
- Na tej podstawie Jezus mógł przejść z pozycji duchowego Jana Chrzciciela do pozycji duchowego Mesjasza i zesłać Ducha Świętego.
- Jezus i Duch Święty stali się duchowymi Prawdziwymi Rodzicami i rozpoczęli dzieło odrodzenia.
- Od czasu zstąpienia Ducha Świętego w Dzień Pięćdziesiątnicy (Dz 2:1-4) zmartwychwstały Jezus jako duchowy Prawdziwy Ojciec i Duch Święty jako Prawdziwa Matka działają w jedności, aby dać wierzącym nowe życie, duchowo wszczepiając ich w siebie.
- Jest to dzieło duchowego zbawienia.
- Wierząc w zmartwychwstałego Jezusa, stojącego na duchowej podstawie przyjęcia Mesjasza, i służąc mu,
- chrześcijanie mogą dokonać odnowy duchowego Kanaanu i wstąpić w sferę łaski Chrystusa.
- Z drugiej strony ciała fizyczne chrześcijan znajdują się w takiej samej sytuacji jak ciało Jezusa,
- które zostało zaatakowane przez Szatana i ukrzyżowane.
- Chrześcijanie są nadal splamieni grzechem pierworodnym (Rz 7:25) i tak samo potrzebują uwolnienia od wpływów Szatana, jak ludzie żyjący przed przyjściem Jezusa. Dlatego chrześcijanie muszą jeszcze przejść drogę oddzielenia się od Szatana, aby przygotować się na Powtórne Przyjście Chrystusa.
- Jezus odnowił Kanaan jako duchową sferę na poziomie światowym, zaś Chrystus w czasie Powtórnego Przyjścia ma zakończyć tę trzecią światową drogę jako drogę rzeczywistą i zbudować rzeczywiste Królestwo Niebieskie na ziemi.
- Dlatego musi on narodzić się w ciele na ziemi.
- Pan Powtórnego Przyjścia wypełni opatrzność odnowy za swojego życia na ziemi. Dlaczego? Ponieważ Boża opatrzność zesłania Prawdziwych Rodziców ludzkości i osiągnięcia celu stworzenia musi się powieść w trzeciej próbie.
- Opatrzność ta rozpoczęła się od Adama, została przedłużona przez Jezusa i z pewnością wyda owoce w czasie Powtórnego Przyjścia.
- Co więcej, dzięki działaniu Bożej opatrzności odnowy w ciągu 2000 lat od czasów Jezusa przygotowane zostało demokratyczne środowisko społeczne i prawne, które będzie ochraniać Chrystusa w czasie Powtórnego Przyjścia.
- Ostatecznym celem Bożej opatrzności odnowy jest przemienienie upadłych ludzi, którzy nie są połączeni z Bożym rodowodem, w dzieci zrodzone bezpośrednio z Bożego rodowodu.
- W czasach Noego bezpośrednia więź z Bogiem nie mogła zostać odnowiona z powodu błędu jego drugiego syna, Chama. Ponieważ jednak Noe okazał całkowite oddanie Bogu, jego rodzina mogła nawiązać pośrednią więź z Bogiem, jako sługa sługi (Rdz 9:25).
- Abraham, Ojciec Wiary, razem ze swoją rodziną ustanowił rodzinną podstawę przyjęcia Mesjasza. Oni i ich potomkowie, jako lud wybrany przez Boga, zostali podniesieni do pozycji Bożych sług (Kpł 25:55).
- W czasach Jezusa uczniowie, którzy opierali się na podstawie wiary ustanowionej przez Jezusa z pozycji Jana Chrzciciela, zostali podniesieni z pozycji sług do pozycji adoptowanych dzieci.
- Chrystus powróci i odnowi całą ludzkość do stanu prawdziwych dzieci Bożych.
- Powracający Chrystus przeprowadzi opatrzność zapoczątkowania nowej drogi w oparciu o Słowo i ustanowi podstawę przyjęcia Mesjasza zarówno duchowo, jak i fizycznie.
- Na tej podstawie wszczepi w siebie całą ludzkość, uwalniając ją od brzemienia grzechu pierworodnego i przywracając ją do stanu dzieci Boga, zrodzonych z Jego rodowodu.
- Pan Powtórnego Przyjścia rozpocznie swoje dzieło od ustanowienia rodzinnej podstawy przyjęcia Mesjasza, zarówno duchowo, jak i fizycznie.
- Następnie rozszerzy ją do poziomu rodu, społeczeństwa, narodu, świata i kosmosu.
- Kiedy ta podstawa zostanie utwierdzona, będzie mógł ostatecznie ustanowić Królestwo Niebieskie.