Misja Mesjasza a cel Powtórnego Przyjścia

7-dniowe · Seminarium Boskiej Zasady

Słowo „Mesjasz” pochodzi z języka hebrajskiego. Oznacza osobę „namaszczoną”, czyli króla.
Wybrany naród izraelski był narodem o silnych mesjańskich tradycjach.
Izraelici wierzyli w Słowo Boże objawione przez proroków, przez których Bóg zapowiadał zesłanie króla i zbawiciela.
Bóg zesłał narodowi wybranemu Mesjasza w osobie Jezusa Chrystusa. Słowo „Chrystus” jest greckim tłumaczeniem hebrajskiego terminu.
Mesjasz przychodzi, aby wypełnić cel Bożego dzieła zbawienia.

Sekcja 1

Zbawienie przez krzyż

Jezus przyszedł jako Mesjasz, aby zbawić ludzkość, tzn. zrealizować cel opatrzności odnowy.
Misją Jezusa było ustanowienie Królestwa Niebieskiego na ziemi.

Czy śmierć Jezusa na krzyżu, która przyniosła nam odkupienie, była wypełnieniem opatrzności odnowy?
Gdyby tak było, to wyznawcy Jezusa odnowiliby swoją pierwotną naturę i zbudowali Królestwo Niebieskie na ziemi.
Tymczasem na przestrzeni całej historii chrześcijaństwa nawet wśród najbardziej gorliwych chrześcijan nie było nikogo, kto trwałby w pełnej więzi z Bogiem.
Nigdy nie było takiego chrześcijanina, który by nie potrzebował zbawienia oraz życia wypełnionego modlitwą i oddaniem.
Żaden też chrześcijański rodzic, bez względu na swoją pobożność, nie może mieć dzieci wolnych od grzechu pierworodnego.
Chrześcijańscy rodzice przekazują grzech pierworodny swoim dzieciom.
Czego uczy nas doświadczenie pokoleń chrześcijan? Głównie tego, że łaska odkupienia przez krzyż nie wykorzeniła grzechu pierworodnego, ani nie odnowiła w pełni naszej pierwotnej natury.

Czy śmierć krzyżowa Jezusa była zgodna z Wolą Boga? Przyjrzyjmy się słowom i czynom uczniów,
opatrzności Bożej,
a także słowom i czynom samego Jezusa.
Czy Bóg rzeczywiście pragnął śmierci Jezusa na krzyżu? Śmierć Jezusa na krzyżu nie była najbardziej pożądaną Wolą Boga.
Żydzi zostali rozproszeni po całym świecie i od tamtej chwili cierpią prześladowania i ucisk.
Nie tylko zresztą Żydzi, lecz także wielu chrześcijan dźwigało i dźwiga krzyż, częściową odpowiedzialność za zbiorowy grzech zabicia Jezusa.

Jezus położył jednak fundament pod zbawienie duchowe,
zapewniając poprzez odkupieńcze przelanie krwi na krzyżu swe przyszłe zmartwychwstanie.
W rezultacie, choć zbawienie fizyczne pozostaje nieosiągalne, od czasu zmartwychwstania Jezusa wszyscy wierzący czerpią korzyści z duchowego zbawienia.
Aby dopełnić dzieło zbawienia duchowego i fizycznego, Jezus musi przyjść ponownie na ziemię.

Wielu wierzy, że Biblia zawiera jedynie proroctwa o cierpieniu Jezusa. Czytając Pismo Święte w kontekście Zasad, łatwo można zauważyć, że zawiera ono także proroctwa o przeciwnej treści.
Dla przykładu, między innymi u tegoż Izajasza (Iz 9, 11, 60) oraz we fragmencie ewangelii dotyczącym zwiastowania maryjnego (Łk 1:31-33) zostało przepowiedziane, że Jezus za swego życia stanie się Królem Królów i ustanowi na ziemi wieczne królestwo.
Naturalnie rodzi się pytanie: dlaczego Bóg przekazał dwa sprzeczne proroctwa dotyczące Jezusa?
Każdy człowiek posiada własną część odpowiedzialności,
którą może spełnić, albo też nie.
Jakość życia zależy od wypełnienia bądź niewypełnienia tej odpowiedzialności. Człowiek może spełnić Wolę Boga albo ją pogwałcić.
Z tego powodu w Biblii istnieją dwa typy proroctw.

W szesnastym rozdziale Mateusza apostoł Piotr, usłyszawszy Jezusa mówiącego o swoim bliskim ukrzyżowaniu, zaczął przekonywać swego Mistrza, że to nie może nastąpić. Jezus wówczas skarcił go słowami: „Zejdź mi z oczu, szatanie! Jesteś mi zawadą, bo myślisz nie na sposób Boży, lecz na ludzki!” (Mt 16:23).
Kiedy Jezus wypowiadał te ostre słowa, niewiara narodu wybranego zniweczyła już podejmowane przez Niego wysiłki na rzecz zbawienia duchowego i fizycznego.
Jezus był już wtedy zdecydowany iść drogą krzyża (Łk 9:31) i traktował to jako warunek odszkodowania, mogący umożliwić ludzkości duchowe zbawienie.
Piotrowa perswazja mogła przeszkodzić w otwarciu drogi nawet do duchowego zbawienia, stąd taka, a nie inna odpowiedź.

Drugim przykładem są ostatnie słowa Jezusa na krzyżu: „Wykonało się!” (J 19:30).
Jezus nie wypowiedział ich z myślą, że przez śmierć na krzyżu całkowicie wypełnił opatrzność zbawienia.
Kiedy Jezus zrozumiał, że nie przezwycięży niewiary człowieka, wówczas wybrał drogę krzyża, by duchowo zbawić ludzi. Zbawienie fizyczne zostało odłożone do czasu Powtórnego Przyjścia.
Mówiąc: „Wykonało się!”, Jezus miał na myśli ustanowienie podstaw dla duchowego zbawienia, które w tym czasie było alternatywnym celem opatrzności.

Sekcja 2

Powtórne przyjście Eliasza zostało przepowiedziane przez proroka Malachiasza (Mal 3:23).
W siedemnastym rozdziale Ewangelii Mateusza Jezus ogłasza, że przepowiednia powrotu Eliasza została wypełniona w osobie Jana Chrzciciela (Mt 17:12–13).

Ponieważ uczniowie wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, chętnie zaakceptowali jego świadectwo, że Jan Chrzciciel jest Eliaszem.
Jednak czy ludzie, którzy nie znali Jezusa, mogli zaakceptować to kontrowersyjne stwierdzenie?

Jezus wyraźnie powiedział, że oczekiwanym przez ludzi Eliaszem jest Jan Chrzciciel.
Jan otwarcie temu zaprzeczył.
Ludziom łatwiej było uwierzyć stwierdzeniu Jana, że nie jest Eliaszem.
Wybierając wersję Jana, ludzie dochodzili do przekonania, że Jezus twierdził, iż Jan jest Eliaszem jedynie, aby poprzeć swe wątpliwe roszczenia do tytułu Mesjasza.
W rezultacie Jezus został uznany za oszusta.

Wielu współczesnych Jezusowi Żydów, zarówno przywódców jak i ludzi prostych, darzyło Jana Chrzciciela szacunkiem;
niektórzy wręcz myśleli, że jest Mesjaszem.
Gdyby Jan Chrzciciel potwierdził słowa Jezusa, przyznając że jest Eliaszem, każdy oczekujący Mesjasza z łatwością uwierzyłby jego świadectwu i poszedł za Jezusem.
Niestety, brak zrozumienia Bożej Opatrzności przez Jana spowodował, że zaprzeczył on słowom Jezusa.

Jan Chrzciciel miał przejąć i dopełnić na ziemi przerwaną misję Eliasza.
Biblia potwierdza, że misją Jana było poprzedzać Pana
„w duchu i mocy Eliasza”, tak aby nakłonić „serca ojców ku dzieciom”, „nieposłusznych — do usposobienia sprawiedliwych”, a to wszystko, „by przygotować Panu lud doskonały” (Łk 1:17).
Jan był powtórnym przyjściem Eliasza nie ze względu na osobę, lecz ze względu na identyczność misji.

Aż do dnia dzisiejszego nikt nie odkrył tej tajemnicy: brak wiary Jana Chrzciciela doprowadził do ukrzyżowania Mesjasza.
Wszyscy dotychczas czytaliśmy Biblię z niezachwianym przekonaniem, że Jan był wielkim prorokiem.
Proponowane nowe spojrzenie na misję i osobę Jana Chrzciciela poucza, że każdy z nas powinien się wyzwolić z tradycyjnej postawy wobec wiary; postawy, która nie pozwala kwestionować powszechnych przekonań i tradycyjnych doktryn.