Zasada stworzenia
Zasada stworzenia
- Od zarania dziejów ludzie zastanawiali się nad podstawowymi pytaniami dotyczącymi ludzkiego życia i wszechświata, nie znajdując jednak zadowalających odpowiedzi.
- Działo się tak dlatego, że nikt dotąd nie zrozumiał podstawowej zasady, według której została stworzona ludzkość i świat.
- Zasadnicze pytanie dotyczy bowiem rzeczywistości przyczynowej.
- Problemy ludzkiego życia i wszechświata nie mogą zostać rozwiązane bez uprzedniego zrozumienia natury Boga.
Dwoiste przymioty Boga i świata stworzonego
- W jaki sposób możemy poznać naturę niewidzialnego Boga?
- Jedną z dróg prowadzących do zgłębienia Jego boskości jest obserwowanie stworzonego przez Niego wszechświata.
- Każdy stworzony byt znajduje się więc w pewnej relacji z Bogiem. Tak jak charakter artysty możemy poznać za pośrednictwem jego dzieł, również naturę Boga możemy zrozumieć przez obserwację różnorodnych stworzonych bytów.
- Każdy byt posiada dwoiste przymioty jang (męskość) i jin (żeńskość), a jego istnienie zaczyna się w momencie, gdy aspekty te ustanawiają wzajemne relacje
- zarówno w obrębie danego bytu, jak i między nim a innymi bytami.
- Każdy byt posiada zewnętrzny kształt i wewnętrzną jakość.
- Widzialny zewnętrzny kształt przypomina niewidzialną wewnętrzną jakość.
- Wewnętrzna jakość, choć niewidoczna, posiada pewną strukturę, która uwidacznia się w sposób widzialny w konkretnym zewnętrznym kształcie. Ta wewnętrzna jakość nazywa się naturą wewnętrzną, a widzialny kształt — formą zewnętrzną.
- Natura wewnętrzna i forma zewnętrzna odnoszą się do wewnętrznych i zewnętrznych aspektów tego samego bytu, dlatego forma zewnętrzna może być także pojmowana jako druga natura wewnętrzna. W ten sposób natura wewnętrzna i forma zewnętrzna tworzą razem dwoiste przymioty.
- Badając głębiej, szukamy Ostatecznej przyczyny, która powołała tę energię do istnienia, z jej elementami natury wewnętrznej i formy zewnętrznej. Istota ta jest Pierwszą Przyczyną wszystkich niezliczonych bytów we wszechświecie. Jako Pierwsza Przyczyna musi posiadać dwoiste przymioty — naturę wewnętrzną i formę zewnętrzną, które zajmują pozycję podmiotu w stosunku do natur wewnętrznych i form zewnętrznych wszystkich pozostałych bytów.
- Tę Pierwszą Przyczynę wszechświata nazywamy Bogiem, a Jego naturę wewnętrzną i formę zewnętrzną nazywamy pierwotną naturą wewnętrzną i pierwotną formą zewnętrzną.
- Każda istota istnieje w oparciu o wzajemną relację dwoistych przymiotów jang i jin. Stąd można wnioskować, że Bóg, Pierwsza Przyczyna wszystkich tych stworzeń, również istnieje w oparciu o wzajemne oddziaływanie Swoich dwoistych przymiotów jang i jin.
- Jaka jest zależność między naturą wewnętrzną i formą zewnętrzną a jang i jin?
- Boska pierwotna natura wewnętrzna jak i pierwotna forma zewnętrzna posiadają pierwotny jang i pierwotny jin.
- Dlatego pierwotny jang i pierwotny jin są atrybutami pierwotnej natury wewnętrznej i pierwotnej formy zewnętrznej.
- W świetle tak pojmowanych dwoistych przymiotów, zależność między Bogiem i wszechświatem może zostać podsumowana w następujący sposób:
- wszechświat jako całość jest substancjalnym obiektem Boga.
- Składa się z indywidualnych ucieleśnień prawdy, które zgodnie z Zasadą Stworzenia symbolicznie bądź obrazowo wyrażają dwoiste przymioty niewidzialnego Boga.
Pierwotna Energia Uniwersalna, Czynność Dawania i Otrzymywania oraz Podstawa Czterech Pozycji
- Bóg, Stwórca wszystkiego co istnieje, jest rzeczywistością absolutną, wieczną, samoistną, wykraczającą poza czas i przestrzeń.
- Także podstawowa energia Jego istnienia jest absolutna, samoistna i wieczna.
- Jest ona źródłem wszystkich energii i sił, które umożliwiają istnienie całemu stworzeniu.
- Tę fundamentalną energię nazywamy pierwotną energią uniwersalną.
- Za sprawą pierwotnej energii uniwersalnej elementy podmiotowe i obiektowe każdego bytu tworzą wspólną podstawę i wchodzą we wzajemne oddziaływanie.
- To oddziaływanie wytwarza wszystkie siły, jakie dany byt potrzebuje do życia, rozmnażania i działania oraz nosi nazwę czynności dawania i otrzymywania.
- Ten trójstopniowy proces, w wyniku którego dwa byty biorą swój początek z Boga, oddzielnie manifestują Boskie przymioty
- i ostatecznie łączą się w jedno,
- określamy mianem Pierwowzór–Podział–Jedność.
- Kiedy każdy z elementów zajmie pozycję podmiotu w stosunku do pozostałych trzech, wówczas osiągną wspólnie cel trzech obiektów.
- Jeśli podczas procesu pierwowzór–podział–jedność,
- wywodzące się z niego podmiot i obiekt oraz ich jedność osiągną cel trzech obiektów,
- zostaje ustanowiona podstawa czterech pozycji.
- Podstawa czterech pozycji jest źródłem liczby cztery. Jest ona także źródłem liczby trzy, ponieważ jest spełnieniem celu trzech obiektów.
- Podstawa czterech pozycji jest ustanawiana przez Boga, męża i żonę oraz dzieci; reprezentują oni trzy etapy procesu pierwowzór–podział–jedność. Podstawa czterech pozycji jest więc źródłem zasady trzech etapów.
- Co więcej, każda z pozycji w podstawie czterech pozycji potrzebuje trzech obiektów, aby zrealizować cel trzech obiektów. Oznacza to razem 12 partnerów, co jest korzeniem liczby 12.
- Podstawa czterech pozycji jest zasadniczą podstawą dobra i spełnieniem Bożego celu stworzenia.
- Jest zasadniczą podstawą istnienia wszystkich bytów, czymś co generuje wszystkie siły potrzebne do życia i umożliwia Bogu przebywanie w swoim stworzeniu.
- Dlatego podstawa czterech pozycji jest wiecznym Bożym celem stworzenia.
Cel Stworzenia
- Biblia powiada, że Bóg kończąc każdy dzień Swojej pracy, stwierdzał, że to co stworzył było dobre (Rdz 1:4-31).
- Z tego wynika, że Bóg pragnął, aby istoty przez Niego stworzone były obiektami ucieleśniającymi dobro i sprawiającymi radość swemu Stwórcy.
- Ostatecznym celem wszechświata, w którym centralne miejsce zajmuje człowiek, jest sprawianie radości Bogu.
- Aby lepiej zrozumieć zagadnienia związane z Bożym celem stworzenia, zacznijmy od pytania, jak powstaje radość.
- Radość nie może powstać sama z siebie, lecz pojawia się wtedy, kiedy mamy obiekt, w którym nasza natura wewnętrzna i forma zewnętrzna znajduje swoje odbicie i spełnienie.
- Obiekt pomaga nam odczuć własną naturę wewnętrzną i formę zewnętrzną, dzięki pobudzeniu, jakie w nas wywołuje. Obiekt może być niematerialny albo materialny.
- Na przykład dla artysty obiektem jest wizja zrodzona w jego umyśle, albo ukończony obraz — realizacja tej wizji.
- Kiedy artysta nadaje kształt swojej wizji, przelewa w to co tworzy własną naturę wewnętrzną i formę zewnętrzną, odczuwając przy tym radość i satysfakcję.
- Bóg również odczuwa radość, kiedy w substancjalnych obiektach znajduje odbicie Swojej pierwotnej natury wewnętrznej i pierwotnej formy zewnętrznej.
- Kiedy powstanie Królestwo Niebieskie (tzn. zostaną spełnione Trzy Wielkie Błogosławieństwa i ustanowiona podstawa czterech pozycji) to będzie ono obiektem dobra, przynoszącym radość Bogu.
- Kluczem do spełnienia Pierwszego Błogosławieństwa jest doskonałość charakteru.
- Aby jednostka udoskonaliła swój charakter, musi utworzyć w sobie podstawę czterech pozycji — tzn. ześrodkowując się w Bogu, zjednoczyć umysł i ciało w procesie dawania i otrzymywania.
- Człowiek, który tego dokona, staje się świątynią Boga (I Kor 3:16), osiąga pełną jedność z Bogiem (J 14:20) i dziedziczy boską naturę.
- Odczuwa Serce Boga jak swe własne oraz rozumie Jego Wolę i w pełni się z Nią utożsamia.
- Kiedy człowiek osiągnie stan indywidualnej doskonałości, staje się substancjalnym obiektem swojego umysłu i Boga, ponieważ Bóg jest centrum umysłu.
- Tacy ludzie, dzieląc wszystkie uczucia z Bogiem, nigdy nie popełnią żadnego grzesznego czynu. Nigdy nie zasmucą Boga i nigdy nie upadną.
- Drugie Błogosławieństwo miało być wypełnione po osiągnięciu przez Adama i Ewę indywidualnej doskonałości. Stawszy się substancjalnym obiektem Boga, każde z nich wyrażałoby jeden z dwoistych przymiotów Boga.
- Adam i Ewa, aby ustanowić rodzinną podstawę czterech pozycji, powinni byli zjednoczyć się w miłości jako mąż i żona i wychować dzieci.
- Trzecie Błogosławieństwo oznacza doskonałe panowanie człowieka nad światem natury.
- Będzie ono spełnione, gdy zostanie ustanowiona podstawa czterech pozycji z Bogiem w centrum.
- Wówczas człowiek — obiekt Boga na poziomie obrazu i reszta stworzenia — obiekt Boga na poziomie symbolu, dzieląc się miłością i pięknem tworzą jedną całość.
Wartość pierwotna
- Co stanowi standard, według którego wyznaczana jest wartość bytu?
- Pierwotną wartość bytu określa jego uczestnictwo w podstawie czterech pozycji. W centrum tej podstawy znajduje się Bóg, dlatego to On decyduje o ostatecznej wartości każdego bytu.
- Ponieważ Bóg jest Absolutem
- — kryterium, w oparciu o które określana jest pierwotna wartość obiektu, też jest absolutne.
Proces stwarzania i okres wzrostu wszechświata
- Wszechświat nie pojawił się nagle w stanie ukończonym,
- jego powstanie i rozwój trwały niezmiernie długo.
- Biblijny okres sześciu dni nie powinien być interpretowany dosłownie, lecz w sposób symboliczny —
- jako opis sześciu uporządkowanych okresów czasu, w trakcie których miał miejsce proces stwarzania.
- Biblia mówi, że gdy zakończył się pierwszy dzień stwarzania, wówczas „nastał wieczór, i nastał poranek, dzień pierwszy”.
- Wszystkie byty we wszechświecie są tak zbudowane, że wydają owoce dopiero po upływie pewnego okresu czasu. Ich droga do doskonałości wiedzie poprzez okres wzrostu.
- Wszystkie byty osiągają doskonałość, przechodząc przez trzy uporządkowane etapy wzrostu: etap kształtowania, etap wzrastania i etap spełnienia.
- Człowiek nie osiągnął celu stworzenia, ponieważ upadł zanim przeszedł trzy etapy wzrostu.
- Aby to odnowić, musi przejść przez te trzy etapy.
- Na jakim etapie wzrostu znajdował się człowiek w momencie upadku? — Na szczycie etapu wzrastania.
- Bóg jako twórca Zasady może mieć związek tylko z owocami wzrostu, który przebiega zgodnie z Zasadą. W związku z tym może On panować nad stworzeniem w sposób pośredni.
- Okres wzrostu to sfera pośredniego panowania Boga, inaczej sfera panowania nad owocami wzrostu osiągniętymi dzięki Zasadzie.
- Byty osiągają doskonałość po przejściu okresu wzrostu (sfery pośredniego panowania Boga) dzięki autonomii i samodzielności danej im mocą Boskiej Zasady.
- Człowiek natomiast jest tak stworzony, że jego wzrost, oprócz kierunku wyznaczonego przez Zasadę, wymaga dodatkowo wypełnienia przez niego własnej części odpowiedzialności.
- Czym jest sfera bezpośredniego panowania i jakie jest jej znaczenie?
- Ludzie znajdują się w sferze bezpośredniego panowania gdy jako podmiot i obiekt ustanowią podstawę czterech pozycji, stając się całkowitą jednością z Bożym Sercem.
- Dzielą wtedy w sposób absolutnie wolny miłość i piękno zgodnie z wolą podmiotu, wypełniając tym samym cel stworzenia.
- Sfera bezpośredniego panowania jest sferą doskonałości.
Świat bezcielesny i świat cielesny, centrum których jest człowiek
- Wszechświat został ukształtowany na wzór człowieka, który jest obrazem dwoistych przymiotów Boga, dlatego struktura świata oraz struktura poszczególnych bytów odzwierciedla strukturę człowieka — jego umysł i ciało.
- Z tego powodu wszechświat składa się ze świata bezcielesnego i świata cielesnego, które są rzeczywiste i substancjalne.
- Pierwszy z nich nosi nazwę świata bezcielesnego, ponieważ nie można go postrzegać za pośrednictwem pięciu zmysłów fizycznych.
- Świat bezcielesny i świat cielesny tworzą wspólnie Kosmos.
- Pozycję człowieka w Kosmosie należy rozpatrywać poprzez pryzmat trzech aspektów.
- Po pierwsze, człowiek został stworzony aby być panem wszechświata.
- Po drugie, Bóg ustanowił człowieka pośrednikiem i ośrodkiem harmonii w kosmosie.
- Po trzecie, człowiek został stworzony jako mikrowzorzec, zawierający istotę całego kosmosu.
- Osoba fizyczna składa się z dwoistych przymiotów — umysłu fizycznego (podmiot) i ciała fizycznego (obiekt).
- Dobre lub złe postępowanie osoby fizycznej decyduje w zasadniczym stopniu o tym, czy osoba duchowa będzie dobra czy zła.
- Nasza osoba duchowa składa się z dwoistych przymiotów - umysłu duchowego (podmiot) i ciała duchowego (obiekt).
- Osoba duchowa wzrasta i rozwija się dzięki wymianie wzajemnej z czynnikiem życia (typu jang) pochodzącym od Boga i czynnikiem witalnym (typu jin) pochodzącym od osoby fizycznej.
- Osoba duchowa otrzymując czynniki witalne od osoby fizycznej daje jej w zamian element, który nazywamy duchowym czynnikiem życia.
- Duch może rozwijać się i wzrastać tylko poprzez swoje ciało.
- Wszystkie cechy osoby duchowej formują się w czasie jej przebywania w osobie fizycznej; grzeszne życie ziemskie obciąża osobę duchową upadłego człowieka złem i brzydotą, podczas gdy odkupienie grzechów otrzymane dzięki odpowiedniemu stylowi życia otwiera jej drogę do stania się dobrą.
- To nie Bóg decyduje o tym, czy po śmierci człowieka jego duch idzie do nieba czy do piekła; decyduje o tym on sam.